คำเตือนจากริน

ลำแสงสีขาวจากไฟฉายแรงสูงกราดผ่านใบหน้าของพายจนเด็กสาวต้องยกมือขึ้นป้องดวงตาที่พร่ามัว กลิ่นอับชื้นของบันไดหนีไฟในตึกเก่าของคณะวิศวกรรมศาสตร์ดูจะหนักอึ้งขึ้นในทันทีเมื่อร่างระหงในชุดช็อปที่สวมใส่พอดีตัวก้าวออกมาจากเงามืด รินเหยียดยิ้มที่มุมปาก ดวงตาคมกริบคู่นั้นฉายแววเย้ยหยันชัดเจน ราวกับกำลังมองดูเหยื่อที่ติดบ่วงแร้วของตัวเองอย่างสมบูรณ์แบบ "มาทำอะไรกันตรงนี้จ๊ะ พาย? อ้อ... ลืมไป คงมาแอบหา 'ความอบอุ่น' ในมุมมืดกับรุ่นพี่สุดเย็นชาสินะ" เสียงของรินหวานหยด หากแต่ในความหวานนั้นกลับมีเข็มซ่อนอยู่ พายขยับตัวยืนขึ้นเต็มความสูง แม้หัวใจจะเต้นรัวด้วยความประหม่า แต่ความรู้สึกที่พุ่งขึ้นมาแทนที่คือความขุ่นเคือง เธอหันไปมองสิงห์ที่ยืนนิ่งสงบอยู่ด้านหลัง ร่างสูงโปร่งของเขาไม่ได้ขยับเขยื้อน หรือแม้แต่จะออกอาการสะทกสะท้านต่อการปรากฏตัวของอดีตคนคุ้นเคยเลยแม้แต่น้อย "พี่รินมีธุระอะไรกับพายคะ? ถ้าจะมาเพื่อแค่พูดจาดูถูกกัน พายว่าเราจบการสนทนานี้เถอะค่ะ" พายตอบกลับด้วยน้ำเสียงที่พยายามควบคุมให้มั่นคงที่สุด แม้ปลายนิ้วมือจะสั่นเทาอยู่ใต้แขนเสื้อ รินหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เธอเดินตรงเข้ามาหาพาย ระยะห่างที่ลดลงเรื่อยๆ ทำให้พายรับรู้ได้ถึงพลังกดดันมหาศาลจากผู้หญิงตรงหน้า รินหยุดลงตรงหน้าพาย ก่อนจะเหลือบสายตาไปมองสิงห์ที่ยืนตระหง่านราวกับรูปปั้น "พาย... พี่เตือนน้องด้วยความหวังดีในฐานะคนที่รู้จัก 'สิงห์' ดีกว่าใคร" รินโน้มตัวลงมากระซิบข้างหูพาย เสียงนั้นแผ่วเบาแต่ก้องกังวานในความเงียบ "คนแบบสิงห์ไม่ได้ต้องการความรักที่เปราะบางแบบเด็กๆ เขาต้องการสิ่งที่คู่ควร และที่สำคัญ... เขาเป็นคนประเภทที่ทำลายทุกสิ่งที่เขาหวงแหนให้พังทลายลงกับมือ ถ้าวันหนึ่งเขารู้สึกว่าน้องคือภาระที่เขาไม่ได้เลือก น้องจะกลายเป็นแค่เศษขยะที่เขาเขี่ยทิ้งได้อย่างไม่ไยดีเหมือนที่เขาเคยทำกับคนก่อนหน้า" คำพูดนั้นกรีดลึกลงในใจพายราวกับมีดคม ความเย็นวาบแล่นผ่านสันหลัง พายเม้มปากแน่น ความสงสัยที่เคยฝังลึกเกี่ยวกับอดีตของสิงห์เริ่มก่อตัวเป็นก้อนความกลัวในอก "พี่รินหมายความว่ายังไงคะ?" พายถามเสียงเครือ สิงห์ที่เงียบมาตลอดก้าวเท้าขึ้นมาหนึ่งก้าว เขาดึงร่างของพายไปไว้ด้านหลังด้วยท่าทีปกป้อง แววตาของเขาที่มองไปยังรินนั้นว่างเปล่าจนน่ากลัว มันไม่ใช่ความโกรธ แต่มันคือความเฉยเมยที่รุนแรงกว่าการตะคอกใส่หลายเท่า "จบเรื่องของเธอได้แล้ว ริน" สิงห์เอ่ยเสียงเรียบ "ฉันไม่เคยเป็นของเธอ และไม่เคยเป็นของใครที่มาทำตัวต่ำตมแบบนี้ ออกไปจากที่นี่ซะ ก่อนที่ฉันจะหมดความอดทนกับคำพูดพล่อยๆ ของเธอ" รินชะงักไปครู่หนึ่ง ใบหน้าสวยเชิดขึ้นด้วยความโกรธที่ถูกซ่อนไว้ภายใต้หน้ากากที่เริ่มแตกร้าว "คิดว่าปกป้องเธอได้ตลอดรอดฝั่งเหรอสิงห์? ความลับที่นายซ่อนไว้ในห้องเก็บของชั้นสี่น่ะ ถ้ามันถูกเปิดเผยออกมา... พายจะยังมองนายด้วยสายตาแบบนี้อยู่อีกไหม?" คำทิ้งท้ายของรินดั่งสายฟ้าที่ผ่าลงกลางความสัมพันธ์ที่กำลังเริ่มผลิบาน สิงห์นิ่งอึ้งไปครู่หนึ่ง มือที่กุมไหล่พายอยู่เผลอบีบแน่นขึ้นจนพายรู้สึกได้ถึงแรงกดที่แฝงด้วยความกังวล พายเงยหน้าขึ้นมองแผ่นหลังกว้างของคนตรงหน้า ในขณะที่รินเดินจากไปพร้อมกับเสียงส้นสูงที่ดังสะท้อนก้องออกไปจากทางเดินมืดๆ ทิ้งไว้เพียงความเงียบงันที่แสนอึดอัด บรรยากาศรอบข้างดูเหมือนจะลดอุณหภูมิลงจนติดลบ พายสัมผัสได้ถึงความลับบางอย่างที่สิงห์พยายามปกปิดเอาไว้ และดูเหมือนว่าความลับนั้นกำลังจะกลายเป็นชนวนเหตุที่ทำลายทุกอย่างลง "พี่สิงห์คะ... ห้องเก็บของชั้นสี่ที่พี่รินพูดถึง... มันคืออะไรเหรอคะ?" พายถามออกไปในที่สุด ความสงสัยในใจรุนแรงจนเธอไม่อาจรอช้าได้อีกต่อไป สิงห์นิ่งเงียบไปนานราวกับชั่วกัลปาวสาน ก่อนที่เขาจะค่อยๆ หันกลับมามองเธอ ดวงตาคู่คมที่เคยดุดันและเย็นชา บัดนี้กลับฉายแววสั่นไหวอย่างที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อน มือหนาที่วางอยู่บนไหล่ของเธอเลื่อนลงมาจับมือเธอไว้แน่น ราวกับกลัวว่าหากเขาปล่อยมือ พายจะหายไปจากชีวิตของเขาตลอดกาล เขาถอนหายใจยาว ก่อนจะขยับปากพูดด้วยเสียงที่แหบพร่าผิดไปจากเดิม "ถ้าพี่บอกความจริง... พายสัญญาได้ไหมว่าจะไม่ทิ้งพี่ไปไหน... แม้ว่าพายจะรู้สึกขยะแขยงในสิ่งที่พี่เคยทำลงไปก็ตาม" ยังไม่ทันที่พายจะได้ตอบตกลง ประตูเหล็กทางออกหนีไฟก็ถูกผลักออกอย่างแรงจากคนทางฝั่งบันไดด้านล่าง ตามมาด้วยเสียงฝีเท้าของใครบางคนที่พุ่งตรงมายังจุดที่ทั้งสองคนยืนอยู่ด้วยความเร่งรีบ พร้อมกับเสียงตะโกนที่ทำเอาหัวใจของพายหล่นวูบลงไปอยู่ที่ตาตุ่ม "ไอ้สิงห์! ออกมาเดี๋ยวนี้! อาจารย์ฝ่ายปกครองมาหาที่คณะแล้ว... พวกเขาเจอไดอารี่ของ 'นินา' ในตู้ล็อคเกอร์ของแกแล้วนะเว้ย!" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและเป็นกำลังใจให้กันเสมอมานะคะ หวังว่าจะลุ้นไปกับพายในตอนถัดไปค่ะ ชานมไข่มุกหวานร้อย