ความสับสนของพาย

"นายจะบอกว่าไดอารี่เล่มนั้นเป็นของนินาจริงๆ อย่างนั้นเหรอ แล้วมันไปอยู่ในล็อกเกอร์ของนายได้ยังไงสิงห์!" เสียงตวาดของเพื่อนสนิทในกลุ่มวิศวะดังลั่นจนห้องพักส่วนตัวของสิงห์สั่นสะเทือน พายที่ยืนหลบมุมอยู่หลังกำแพงทางเดินหัวใจหล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่ม เธอมาที่นี่เพื่อจะเอาขนมมาฝากเขาตามสัญญา แต่สิ่งที่ได้รับกลับมาคือความจริงที่เย็นเฉียบราวกับมีดโกนที่กรีดลงบนความเชื่อใจ "กูไม่รู้" เสียงของสิงห์ตอบกลับมาสั้นๆ มันนิ่งราบเรียบจนน่ากลัว นิ่งจนพายแทบแยกไม่ออกว่าเขากำลังกังวลหรือกำลังหาทางหนีทีไล่ "อาจารย์ฝ่ายปกครองกำลังจะมาถึงที่นี่ในอีกไม่กี่นาที ถ้าพวกมึงจะช่วยกู อย่างแรกคือหุบปากเรื่องนี้ให้สนิท" พายกำถุงขนมในมือแน่นจนพลาสติกยับยู่ยี่ หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวด้วยความสับสน 'นินา' คือชื่อที่เธอไม่อยากได้ยินที่สุดในตอนนี้ มันคือชื่อของแฟนเก่าที่สิงห์ไม่เคยลืม และหากสิ่งที่เพื่อนของเขาพูดเป็นจริง... ไดอารี่ที่เก็บความลับของความสัมพันธ์ในอดีตนั้น ทำไมถึงไปโผล่ในที่ส่วนตัวของคนรักปัจจุบันของเธอได้ เธอตัดสินใจถอยหลังออกมาจากมุมมืดนั้นช้าๆ แต่ทว่า จังหวะที่กำลังจะหันหลังกลับ ส้นรองเท้าผ้าใบเจ้ากรรมก็ดันไปเตะเข้ากับถังขยะเหล็กข้างทางจนเกิดเสียงดังสนั่น! "ใคร!" เสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจของสิงห์ดังขึ้นทันที พร้อมกับประตูห้องที่ถูกกระชากเปิดออก พายตัวแข็งทื่อ เธอไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากจะหันไปเผชิญหน้า ดวงตาคมกริบของสิงห์เบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยเมื่อเห็นว่าเป็นเธอ ในขณะที่เพื่อนของเขาอีกสองคนมีสีหน้าตื่นตระหนกอย่างเห็นได้ชัด "พาย... เธอมาตั้งแต่เมื่อไหร่" สิงห์ถาม เสียงของเขายังคงเย็นชา ทว่าแววตานั้นกลับไหววูบไปชั่วขณะ "พายมานานพอที่จะได้ยินว่า... ของสำคัญของนินาไปอยู่ในที่ที่พายไม่ควรจะเข้าไปยุ่ง" เธอฝืนยิ้ม แม้ขอบตาจะเริ่มร้อนผ่าว "ขอโทษที่รบกวนนะคะ ดูเหมือนว่าเรื่องของอาจารย์ฝ่ายปกครองจะสำคัญกว่าขนมของพายมาก" พายวางถุงขนมลงบนโต๊ะไม้ใกล้ๆ อย่างมั่นคงที่สุดเท่าที่จะทำได้ ทั้งที่ในใจอยากจะหันหลังวิ่งหนีไปให้ไกลจากความอึดอัดนี้ สิงห์ก้าวเข้ามาหาเธอหนึ่งก้าว แต่แล้วเขาก็ชะงักเหมือนนึกอะไรบางอย่างได้ เขาเม้มริมฝีปากแน่นจนเป็นเส้นตรง "มันไม่มีอะไรอย่างที่เธอคิด พาย" เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่ดูจะอ่อนลง แต่สำหรับพาย... มันกลับดูเหมือนการ 'ถนอม' ความรู้สึกเพื่อรอจังหวะสะบัดทิ้งมากกว่า "ไว้ฉันจัดการเรื่องนี้เสร็จแล้ว เราค่อยคุยกัน" "เราจะคุยอะไรกันคะสิงห์? คุยเรื่องไดอารี่นั่น หรือคุยเรื่องที่นายยังไม่เคยลืมเธอจริงๆ" พายสวนกลับทันควัน ความร่าเริงสดใสที่เคยมีมลายหายไป เหลือเพียงความน้อยเนื้อต่ำใจที่สะสมมานาน "ถ้านายเห็นพายเป็นแค่ตัวแทน หรือเป็นแค่ใครสักคนที่นายใช้ฆ่าเวลาตอนเหงา นายบอกพายมาตรงๆ ได้เลยนะคะ พายไม่ได้โง่ขนาดที่จะไม่รู้ว่าตัวเองกำลังยืนอยู่ตรงไหน" "เธอพูดอะไรของเธอ!" สิงห์ขึ้นเสียงเล็กน้อย เขาดูหงุดหงิดไม่ใช่เพราะโกรธเธอ แต่โกรธตัวเองที่จัดการสถานการณ์ไม่ได้ "ก็พูดในสิ่งที่พายสงสัยไงคะ!" พายตัดบท น้ำตาหยดหนึ่งร่วงเผาะลงบนหลังมือ "นายเคยบอกว่าเราเริ่มต้นใหม่ได้ แต่สิ่งที่พายเห็นตอนนี้... นายกำลังขุดอดีตที่พายไม่มีวันเข้าไปแทรกแซงได้เลยแม้แต่นิดเดียว" พายหมุนตัวเดินหนีออกมาโดยไม่รอคำตอบจากสิงห์ ท่ามกลางเสียงเรียกของเพื่อนๆ เขาที่ตะโกนบอกว่าอาจารย์กำลังเลี้ยวรถเข้ามาที่ตึกคณะแล้ว เธอเดินผ่านลานเกียร์ที่คุ้นเคย แสงไฟจากโคมสนามเริ่มสว่างขึ้นในยามโพล้เพล้ บรรยากาศรอบข้างที่เคยดูอบอุ่นกลับดูห่างเหินและน่าหวาดกลัว เธอกดโทรศัพท์หา 'มิน' มือสั่นเทาจนแทบพิมพ์ไม่ถูก "มิน... พายว่าพายพลาดแล้ว พายว่าสิงห์... เขาอาจจะไม่ได้ชอบพายจริงๆ อย่างที่พายคิด" เสียงปลายสายยังไม่ทันได้ตอบรับ พายก็ต้องชะงักฝีเท้าลงกะทันหัน เพราะร่างสูงโปร่งของ 'ริน' รุ่นพี่สาวที่สิงห์เคยให้ความสนิทสนมเป็นพิเศษ ยืนขวางทางเดินอยู่ภายใต้แสงไฟสลัว "ถ้าเธอถอยตอนนี้ มันยังไม่สายหรอกนะพาย" รินเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงด้วยความเย้ยหยัน เธอเดินเข้ามาใกล้จนพายได้กลิ่นน้ำหอมเย็นๆ อันเป็นเอกลักษณ์ "เพราะไดอารี่เล่มนั้นน่ะ... จริงๆ แล้วมันไม่ใช่ของนินาหรอก แต่มันคือคำสารภาพความจริงที่สิงห์เขียนถึงใครบางคนตลอดสามปีที่ผ่านมา" รินหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาแล้วกดเปิดหน้าจอให้พายดู ภาพที่ปรากฏทำให้หัวใจของพายหยุดเต้นไปชั่วขณะ มันไม่ใช่รูปของนินา... แต่มันคือรูปถ่ายแอบถ่ายของเธอในมุมต่างๆ ตั้งแต่วันแรกที่เธอเหยียบเข้ามาในมหาวิทยาลัยจนถึงเมื่อวานนี้ "สิงห์ไม่ได้เก็บความลับของนินาเอาไว้หรอก พาย" รินกระซิบชิดใบหู "เขาแค่แกล้งทำเป็นให้เธอดูเหมือนคนโง่ เพื่อปิดบังความหมกมุ่นที่น่าขนลุกของเขาเอง... และเชื่อเถอะ ว่าเขากำลังตามหลังเธอมาตอนนี้" พายหันขวับไปมองด้านหลัง ท่ามกลางความมืดมิดของตึกวิศวะ ร่างสูงใหญ่ของสิงห์กำลังก้าวตามเธอมาด้วยแววตาที่เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง—ไม่ใช่แววตาของรุ่นพี่ที่เย็นชาคนเดิม แต่เป็นแววตาของนักล่าที่พบเหยื่อของตัวเองในที่สุด! ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับความสับสนและหัวใจที่เต้นรัวของพายในตอนนี้ด้วยกันนะคะ หวังว่าจะลุ้นไปกับตอนต่อไปของชานมไข่มุกหวานร้อยค่ะ