การเดินทางของสิงห์

"คำถามที่ไม่ได้คำตอบ... หรือความเงียบที่คุณกำลังใช้ทำร้ายฉันกันแน่คะที่พายต้องการ" สิงห์กัดกรามแน่นจนสันกรามขึ้นเป็นแนวคมชัด เขาไม่ได้มองหน้าเธอ แต่สายตากลับจดจ้องไปยังชายหนุ่มนิรนามที่ยืนอยู่ข้างกายพาย—ชายที่ดูอบอุ่นและต่างจากเขาอย่างสิ้นเชิง บรรยากาศในร้านกาแฟเล็กๆ ท่ามกลางหุบเขาทางภาคเหนือเงียบงันจนได้ยินเสียงหยดน้ำค้างกระทบใบไม้ด้านนอก พายที่ยืนตัวสั่นน้อยๆ ไม่ใช่เพราะความหนาวจากสภาพอากาศ แต่เป็นเพราะพายุอารมณ์ที่โหมกระหน่ำในใจ เธอเลือกที่จะหนีมาที่นี่ หนีจากความวุ่นวาย หนีจากความคาดหวัง และหนีจากคนที่ทำให้ใจเธอสั่นคลอนจนควบคุมไม่อยู่ "พี่สิงห์..." พายเรียกชื่อเขาแผ่วเบา น้ำเสียงสั่นพร่า "พายมาที่นี่เพื่อพักใจ ไม่ได้มาเพื่อตอบคำถามที่พี่เองก็ยังตอบตัวเองไม่ได้" สิงห์แค่นยิ้มที่มุมปาก เป็นรอยยิ้มที่ดูสมเพชตัวเองเหลือเกิน เขาขับรถข้ามคืน ฝ่าความมืดและความอ่อนล้าเพียงเพื่อจะมาเห็นว่าที่ที่เขากำลังจะก้าวเข้าไปนั้น... อาจไม่มีที่ว่างให้เขาอีกแล้ว "ถ้าฉันตอบได้ล่ะ?" เสียงเขาทุ้มต่ำและจริงจังจนชายหนุ่มที่ยืนข้างพายถึงกับขยับตัวออกห่างอย่างรู้จังหวะ "ถ้าฉันยอมทิ้งทุกอย่างที่เคยเป็น... ทิ้งความเย็นชาที่เคยใช้เป็นเกราะป้องกันตัว เพียงเพื่อให้เห็นว่าในสายตาของพายยังมีฉันอยู่บ้าง ไม่ใช่แค่ความว่างเปล่าที่พายเพิ่งพูดถึง" พายเงยหน้าขึ้น สบตากับดวงตาคู่คมที่แดงก่ำด้วยความเหนื่อยล้า เธอเห็นความสับสน ความหึงหวง และที่สำคัญที่สุด... เธอเห็นความรักที่เขายอมลดอีโก้ลงเพื่อมาตามหาเธอถึงที่นี่ "พี่สิงห์..." "ไปกับพี่" สิงห์ไม่รอให้เธอปฏิเสธ เขาคว้าข้อมือเล็กอย่างถือวิสาสะแต่แฝงไปด้วยความทะนุถนอมในคราวเดียวกัน "เรามีเรื่องต้องคุยกันให้จบ ไม่ใช่แค่ในฐานะรุ่นพี่รุ่นน้อง หรือเฮดว้ากกับเด็กปีหนึ่งที่ต้องอยู่ในกรอบของกฎระเบียบ แต่ในฐานะคนที่พายบอกว่า... เจอบางอย่างที่สำคัญกว่าความว่างเปล่านั่น" พายยอมปล่อยให้ตัวเองถูกดึงไปโดยไม่มีการขัดขืน แม้ในใจจะยังกังวลถึงคนทางบ้านและอนาคตที่ยังคลุมเครือ แต่มือที่อุ่นจัดของเขากำลังทำให้ปมในใจของเธอคลายออกทีละน้อย ตลอดทางในรถสปอร์ตคันหรูที่ขับไปตามเส้นทางคดเคี้ยว สิงห์เงียบสนิท มือหนึ่งจับพวงมาลัยแน่นจนเห็นเส้นเลือดปูดโปน พายเป็นฝ่ายทำลายความเงียบขึ้นมา "ทำไมต้องเป็นตอนนี้คะ? ทำไมต้องเป็นที่นี่?" "เพราะถ้าปล่อยให้ถึงพรุ่งนี้ ฉันคงไม่กล้าพอ" เขาตอบพลางเหลือบมองเธอเพียงครู่หนึ่ง "ฉันใช้เวลาหลายปีสร้างกำแพงขึ้นมา พายรู้ไหมว่าการพังมันลงด้วยมือตัวเอง... มันน่ากลัวแค่ไหน" พายสัมผัสได้ถึงความเปราะบางภายใต้ใบหน้าเรียบเฉยของเขา เธอเอื้อมมือไปแตะที่หลังมือของเขาอย่างแผ่วเบา สัมผัสนั้นเหมือนแรงดึงดูดที่ทำให้รถทั้งคันอบอุ่นขึ้นมาทันตา เมื่อรถจอดสนิทที่จุดชมวิวลับตาคนซึ่งมองเห็นทิวทัศน์ของหุบเขาในยามพลบค่ำ สิงห์ดับเครื่องยนต์ ทิ้งความเงียบให้โอบล้อมพวกเขาไว้ เขาหันมาหาเธอ แววตาดุดันเมื่อครู่กลับกลายเป็นแววตาที่เต็มไปด้วยความวอนขอ "ขอโทษที่ทำให้ต้องหนี" เขาเอ่ยคำที่น้อยครั้งจะออกจากปากคนอย่างสิงห์ "ขอโทษที่ไม่เคยชัดเจน... ทั้งที่ใจมันชัดเจนมาตั้งแต่วันแรกที่เห็นพายเดินเข้าห้องเชียร์" พายเม้มปาก หัวใจเต้นรัวเหมือนกลองรบ "พี่สิงห์คะ... พายไม่ได้อยากหนี แต่พายแค่อยากรู้ว่า ถ้าพายไม่มีความร่าเริง ไม่มีชื่อเสียงในมหาวิทยาลัย พี่จะยังมองเห็นพายอยู่ในสายตาบ้างไหม" "ต่อให้พายเหลือแค่คนธรรมดาที่ไม่มีใครรู้จัก" เขาโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้จนลมหายใจอุ่นๆ รดใบหน้า "พายก็จะเป็นเพียงคนเดียวที่ฉันมองหาอยู่ดี" จังหวะที่หัวใจกำลังเต้นสอดประสานกันอย่างหวานล้ำ ทันใดนั้น เสียงสัญญาณโทรศัพท์ของสิงห์ก็ดังขึ้น ทำลายบรรยากาศจนพายต้องผละออกมาด้วยความตกใจ สิงห์สบถเบาๆ ก่อนจะกดรับสายด้วยความรำคาญ แต่เมื่อเหลือบดูหน้าจอ สีหน้าเขาก็เปลี่ยนไปทันทีราวกับถูกกระชากลงสู่หุบเหว "ว่าไงริน?" สิงห์กรอกเสียงลงไป ก่อนจะเงียบฟังสิ่งที่ปลายสายพูด ใบหน้าของเขาซีดเผือดลงอย่างเห็นได้ชัด เขาวางสายแล้วหันมามองพายด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวดและสับสน "พาย... พี่คงต้องกลับไปเดี๋ยวนี้" "เกิดอะไรขึ้นคะ?" พายถามด้วยความใจเสีย "รินบอกว่า... ที่บ้านของพายกำลังมีปัญหาใหญ่ และพ่อของพาย..." สิงห์เว้นจังหวะ ก่อนจะเอ่ยประโยคที่ทำให้โลกของพายแทบแตกสลาย "ท่านกำลังจะทำเรื่องที่พายไม่มีวันให้อภัยพี่ได้เลย" พายเบิกตากว้าง ความรู้สึกหวาดหวั่นแล่นพล่านไปทั่วร่าง เมื่อแสงไฟจากรถคันหนึ่งสาดส่องเข้ามาทางกระจกหลัง พร้อมกับการปรากฏตัวของรถยนต์สีดำสนิทที่ขับมาปิดทางออกไว้อย่างจงใจ ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับความรู้สึกของตัวละครและเป็นกำลังใจให้นักเขียนตัวเล็กๆ คนนี้เสมอนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!