ความว่างเปล่าที่ขาดกัน

“พี่สิงห์คะ... พายว่าเราหยุดคุยเรื่องนี้เถอะค่ะ” เสียงแผ่วเบาของพายไม่ได้ดังไปกว่าเสียงกระซิบของสายลมที่พัดผ่านระเบียงหอพักในยามค่ำคืน แต่มันกลับดังก้องกังวานในหัวใจของสิงห์ราวกับเสียงระเบิดที่ทำลายกำแพงน้ำแข็งที่เขาสร้างขึ้นมาตลอดสามปี สิงห์มองแผ่นหลังบางของหญิงสาวที่ยืนหันหลังให้เขา มือหนากำแน่นจนเส้นเลือดปูดโปนใต้ผิวหนัง เขาไม่ได้ต้องการความเงียบ เขาต้องการคำอธิบาย... ต้องการเหตุผลที่ทำให้เธอกล้าเดินออกมาจากชีวิตเขาโดยไม่มีแม้แต่การร่ำลา “หนูจะให้พี่หยุดได้ยังไง ในเมื่อคนที่เป็นต้นเหตุของเรื่องนี้ยังยืนอยู่ตรงหน้าพี่” สิงห์ก้าวเข้าไปใกล้ กลิ่นน้ำหอมจางๆ ประจำตัวของเขารบกวนโสตประสาทของพายจนเธอต้องเม้มปากแน่น “ตอบพี่มาพาย... ที่หนีมาไกลถึงจังหวัดบ้านเกิดแบบนี้ เพราะอยากให้พี่ตามมาง้อ หรือเพราะอยากตัดขาดจากพี่จริงๆ” พายหมุนตัวกลับมา ดวงตาคู่สวยที่เคยสดใสบัดนี้กลับหม่นแสงลงอย่างเห็นได้ชัด ความเปราะบางในแววตาของเธอทำให้สิงห์ใจกระตุกวูบ เขาไม่เคยเห็นพายในเวอร์ชันที่แหลกสลายขนาดนี้มาก่อน เธอไม่ใช่ ‘ยัยปีหนึ่ง’ คนเดิมที่คอยวิ่งไล่ตามเขาด้วยรอยยิ้มร่าเริงอีกแล้ว “พายไม่มีสิทธิ์ตัดขาดอะไรพี่ทั้งนั้นแหละค่ะ เพราะคนที่มีอำนาจตัดสินใจในความสัมพันธ์นี้มาตลอด... คือพี่สิงห์ไม่ใช่เหรอคะ” พายเค้นยิ้มขมขื่น “วันที่พายต้องการความชัดเจน พี่บอกว่าพายยังเด็ก วันที่พายโดนรินใส่ร้าย พี่เลือกที่จะเงียบเพื่อรักษาภาพลักษณ์ของรุ่นพี่... พี่คิดว่าความรู้สึกของคนมันเป็นของเล่นที่พี่จะวางไว้ตรงไหนก็ได้ตามใจชอบงั้นเหรอคะ” “พาย... พี่ขอโทษ” “คำขอโทษมันแก้คืนไม่ได้หรอกค่ะ” พายถอยหลังกรูดเมื่อสิงห์พยายามจะคว้ามือเธอ “พายเหนื่อย... พายอยากอยู่กับความว่างเปล่าที่ไม่มีพี่บ้าง เผื่อว่ามันจะทำให้พายกลับมาเป็นพายคนเดิมที่รักตัวเองมากกว่ารักคนอื่น” สิงห์ยืนนิ่งราวกับถูกสาป ความรู้สึกอัดอั้นที่เขาเพียรพยายามเก็บกดไว้พังทลายลงในวินาทีนั้น เขาเพิ่งตระหนักได้ในตอนนี้เองว่า ‘ความว่างเปล่า’ ที่เขาเคยโหยหาเพื่อความสงบสุขของชีวิตวิศวะสายเย็นชา มันกลับกลายเป็นยาพิษที่กัดกินหัวใจเขา เมื่อไร้เงาของเด็กสาวที่คอยส่งยิ้มหวานๆ มาให้ในวันเหนื่อยล้า เมื่อไม่มีเสียงเจื้อยแจ้วที่คอยกวนใจในยามที่เขาต้องแบกรับความกดดันจากการเป็นเฮดว้าก เขาทำพายหล่นหายไปแล้ว... หายไปจริงๆ ในความเงียบเชียบนี้ เช้าวันต่อมา ห้องพักของสิงห์เต็มไปด้วยความเงียบงันที่น่าอึดอัด กองเอกสารรายงานที่เขาเคยจัดการได้อย่างรวดเร็วกลับดูไร้ความหมาย สิงห์นั่งมองหน้าจอโทรศัพท์ที่ว่างเปล่า ไม่มีข้อความ ‘ถึงมหาวิทยาลัยหรือยังคะ?’ หรือ ‘อย่าลืมทานข้าวเที่ยงนะคะ’ เหมือนที่เคยเป็นมาตลอดหลายเดือน เขาลุกขึ้นเดินไปที่ตู้เสื้อผ้า เสื้อช็อปตัวเก่งที่เคยมีกลิ่นหอมอ่อนๆ ของพายติดอยู่บัดนี้จางหายไปหมดสิ้น เขาสวมมันด้วยความรู้สึกว่างเปล่าประหนึ่งร่างไร้วิญญาณ ก่อนจะตัดสินใจหยิบกุญแจรถเตรียมมุ่งหน้าไปหาเธออีกครั้งโดยไม่สนคำทัดทานของมินที่โทรเข้ามาขัดจังหวะ “พี่สิงห์ อย่าไปเลยค่ะ” เสียงมินปลายสายดูร้อนรน “พายเขาขอเวลา... ถ้าพี่ดันทุรังไปตอนนี้ ทุกอย่างอาจจะแย่กว่าเดิม” “พี่รอไม่ไหวแล้วมิน...” สิงห์กรอกเสียงตอบด้วยความร้าวราน “พี่เพิ่งรู้ว่าถ้าไม่มีพาย พี่ก็แค่คนโง่คนหนึ่งที่วิ่งไล่ตามเงาของตัวเองไปวันๆ” สิงห์ขับรถมุ่งหน้าไปจนถึงบ้านพักของพายในต่างจังหวัด หัวใจเขาเต้นรัวด้วยความกังวลและความหวังที่ขัดแย้งกัน เขาจอดรถทิ้งไว้หน้าบ้านหลังเล็กที่เงียบสงัด ทว่าทันทีที่ก้าวเท้าลงจากรถ สายตาของเขาก็ปะทะเข้ากับร่างของใครบางคนที่นั่งอยู่บนแคร่ไม้ใต้ต้นไม้ใหญ่ข้างบ้าน ไม่ใช่พาย... แต่เป็นริน รินเงยหน้าขึ้นมองเขาด้วยรอยยิ้มที่ดูเหนือกว่าในมือมีซองเอกสารสีน้ำตาลที่ดูมีลับลมคมใน เธอวางมันลงข้างตัวก่อนจะเอ่ยประโยคที่ทำให้สิงห์ต้องหยุดกึก “มาหาพายเหรอคะสิงห์? เกรงว่าจะเสียเที่ยวนะ... เพราะตอนนี้พายเขาไม่ได้มีแค่พี่ที่คอยดูแลอยู่หรอกนะ” สิงห์ขมวดคิ้วแน่น ก้าวเข้าไปประชิดตัวรินด้วยสายตาดุดัน “เธอมาทำอะไรที่นี่ แล้วที่พูดหมายความว่ายังไง” รินหยิบรูปถ่ายใบหนึ่งออกมาจากซอง เป็นภาพพายกำลังนั่งยิ้มให้ชายหนุ่มอีกคนในร้านกาแฟใกล้ๆ บ้าน ภาพนั้นดูสนิทสนมเกินกว่าคำว่าเพื่อน และในจังหวะที่สิงห์กำลังชะงัก ประตูบ้านหลังนั้นก็เปิดออกพร้อมกับพายที่เดินออกมา... แต่ข้างกายเธอไม่ใช่ความว่างเปล่าที่เขาหวาดกลัว กลับเป็นผู้ชายแปลกหน้าคนหนึ่งที่เขากำลังเห็นว่าพายกำลังส่งยิ้มให้ด้วยแววตาที่สิงห์ไม่เคยได้รับมาก่อน พายหันมาสบตากับสิงห์ที่ยืนตัวแข็งทื่ออยู่หน้าบ้าน แววตาของเธอเรียบเฉย... ไม่มีร่องรอยของความโหยหา มีเพียงความเฉยชาที่น่ากลัวยิ่งกว่าความเกลียดชัง “พี่สิงห์คะ... มาทำไมคะ?” เธอถามเสียงเรียบ พร้อมกับขยับเข้าไปใกล้ชายหนุ่มคนนั้นจนไหล่ชิดกัน “พายบอกแล้วไงคะว่าพายอยากอยู่กับความว่างเปล่า... แต่ดูเหมือนตอนนี้ พายจะเจอบางอย่างที่สำคัญกว่านั้นแล้วค่ะ” ชานมไข่มุกหวานร้อยขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามเดินทางผ่านหัวใจของตัวละครมาด้วยกันจนถึงตอนนี้นะคะ