เปิดใจคุยกัน

“ลงจากรถซะ พาย” เสียงทุ้มต่ำที่คุ้นเคยไม่ได้ทำให้ความหวาดหวั่นในอกลดน้อยลงเลยแม้แต่น้อย พายกำสายเข็มขัดนิรภัยแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด เธอมองผ่านกระจกหน้าเห็นร่างสูงใหญ่ของ ‘สิงห์’ ก้าวลงมาจากรถคันสีดำสนิทที่เพิ่งตัดหน้าเธอไปเมื่อครู่ แสงไฟจากเสาไฟฟ้าข้างทางสะท้อนเงาบนใบหน้าเรียบเฉยของเขา แต่นัยน์ตาสีเข้มคู่นั้นกลับสั่นไหวราวกับมีพายุซ่อนอยู่ข้างใน ประตูรถฝั่งพายถูกกระชากเปิดออกโดยที่เธอไม่ทันตั้งตัว ลมเย็นยามดึกกรูเข้ามาปะทะใบหน้า พายเงยหน้าขึ้นสบตากับคนตรงหน้า หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวจนเจ็บไปหมด “ทำไมต้องทำแบบนี้คะพี่สิงห์? พายบอกแล้วไงว่าพายอยากอยู่คนเดียว!” เธอตะโกนออกไป เสียงสั่นเครือแฝงความน้อยใจที่สะสมมานาน สิงห์ไม่ตอบ เขาเพียงแค่เอื้อมมือหนามาคว้าข้อมือพายแล้วดึงให้เธอก้าวลงจากรถอย่างนุ่มนวลแต่เด็ดขาด ก่อนจะปิดประตูรถของเธอลงแล้วล็อกมันไว้ เขาจูงมือเธอเดินไปที่ริมฟุตบาทที่ห่างไกลจากตัวรถ ความเงียบงันรอบข้างมีเพียงเสียงเครื่องยนต์ที่ดับสนิทและเสียงหัวใจของคนสองคนที่เต้นไม่เป็นจังหวะ เขาสูดหายใจเข้าลึก ราวกับกำลังรวบรวมเศษเสี้ยวของความอดทนที่เหลืออยู่ “พี่ไม่ได้ต้องการจะขังพายไว้ หรือจะใช้อำนาจที่มีสั่งให้พายทำอะไร แต่สิ่งที่พายทำอยู่... การเดินหนีไปทั้งที่ปัญหาเรายังไม่จบ มันไม่ต่างอะไรกับการบอกให้พี่ตายทั้งเป็นเลยนะ” พายแค่นหัวเราะทั้งน้ำตา “ตายทั้งเป็นงั้นเหรอคะ? แล้วที่พายเห็นพี่กับพี่รินที่ห้องสมุดวันนั้นล่ะคะ สิ่งที่พายเห็นมันเรียกว่าอะไร... พี่รินดูแลพี่ดีขนาดนั้น พี่เองก็ไม่ได้ปฏิเสธ พายต่างหากที่เป็นตัวเกะกะในความสัมพันธ์ของพวกพี่!” สิงห์ชะงักไป ดวงตาที่เคยเฉยเมยเปลี่ยนเป็นความเจ็บปวดลึกซึ้ง เขาปล่อยมือจากข้อมือพายแล้วเปลี่ยนเป็นกุมไหล่ทั้งสองข้างของเธอไว้แน่น “ฟังพี่นะพาย... พี่รินคืออดีตที่พยายามจะกลับมา แต่คนที่มีตัวตนอยู่ในปัจจุบันและอนาคตของพี่ มีแค่คนเดียว” “อย่ามาโกหกนะคะ!” “พี่ไม่ได้โกหก!” สิงห์ขึ้นเสียงเล็กน้อยก่อนจะผ่อนลมหายใจลง เขาลดมือลงมาประคองใบหน้าของพายด้วยความแผ่วเบาจนน่าตกใจ “พี่แค่กลัว... กลัวว่าถ้าพายรู้ว่าคนในครอบครัวของพี่กำลังบีบคั้นพี่เรื่องความคาดหวังเหมือนที่พายเจอ พี่จะทนไม่ได้ พี่เลยเลือกที่จะผลักไสพายออกไปให้ไกลที่สุด พี่แค่อยากให้พายปลอดภัยจากโลกของพี่... โลกที่มันเต็มไปด้วยความคาดหวังที่ไม่มีวันจบสิ้น” พายนิ่งอึ้งไป ความอบอุ่นจากฝ่ามือของเขาแผ่ซ่านเข้ามาในหัวใจ เธอเผลอไผลไปกับสายตาที่เว้าวอนนั้น ความโกรธเคืองที่เคยมีมลายหายไปเหลือเพียงความสงสัย “พี่... หมายความว่ายังไงคะ?” “แม่พี่ไม่ได้ต้องการแค่ผู้หญิงที่เหมาะสมมาเป็นคู่ครอง แต่ท่านต้องการคนที่จะมาช่วยกอบกู้ชื่อเสียงวงศ์ตระกูล พี่ปกป้องพายไม่ได้ ถ้าพายยังยืนเคียงข้างพี่ในฐานะคนรัก... พี่ถึงต้องเย็นชาใส่ พี่ถึงต้องทำเหมือนไม่แคร์” สิงห์ขยับเข้ามาใกล้จนหน้าผากของเขาแตะกับหน้าผากของเธอ กลิ่นน้ำหอมจางๆ ประจำตัวของเขาทำเอาพายรู้สึกโหยหาอย่างบอกไม่ถูก “พี่ขอโทษนะพาย... ที่ทำให้เธอต้องเสียใจ” พายหลับตาลงปล่อยให้น้ำตาไหลอาบแก้ม เธอโหยหาความรักครั้งนี้มากเกินกว่าจะตัดใจ แต่ปมในใจเรื่องครอบครัวที่เขากล่าวถึงมันก็ช่างน่าสะพรึงกลัว เธอไม่รู้ว่าหากก้าวเข้าไปในโลกของเขา เธอจะยังเป็นพายคนเดิมที่ร่าเริงได้อีกไหม “พี่สิงห์คะ...” พายลืมตาขึ้นมองเขาด้วยแววตาที่หนักแน่น “ถ้าเราต้องเจ็บปวดเพื่อที่จะได้อยู่ด้วยกัน พายก็ยอม... แต่ขออย่างเดียว อย่าปิดบังพายอีก” สิงห์ระบายยิ้มออกมาเป็นครั้งแรกในรอบหลายวัน มันเป็นยิ้มที่ทำให้หัวใจของพายสั่นไหวอย่างรุนแรง เขากำลังจะโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้... แต่แล้วเสียงฝีเท้าที่หนักแน่นของใครบางคนก็ดังขึ้นจากเงามืดของพุ่มไม้ข้างทาง “ซึ้งกันพอนานหรือยังคะ?” น้ำเสียงจิกกัดที่คุ้นหูทำให้ทั้งสองผละออกจากกันทันที รินยืนกอดอกอยู่ตรงนั้น แววตาของเธอไม่ได้ฉายความเสียใจเหมือนทุกครั้ง แต่มันกลับเต็มไปด้วยความอาฆาตที่พายไม่เคยเห็นมาก่อน “พี่ริน...” พายอุทานด้วยความตกใจ รินเดินตรงเข้ามาใกล้ โดยไม่สนใจสายตาที่โกรธจัดของสิงห์ เธอหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาแล้วกดเปิดวิดีโอคลิปบางอย่างที่ทำให้สิงห์หน้าถอดสี “สิงห์คะ... อย่าคิดว่าความลับของครอบครัวคุณจะปลอดภัยเพียงแค่คุณพยายามปกป้องเด็กคนนี้ เพราะถ้าฉันไม่ได้คุณ... ก็อย่าหวังเลยว่าใครหน้าไหนจะมีความสุข!” สิงห์ถลาเข้าไปจะแย่งโทรศัพท์ แต่รินกลับถอยหลังไปพร้อมกับรอยยิ้มที่น่าขนลุก “ถ้าคลิปนี้หลุดออกไป พรุ่งนี้เช้า... คณะวิศวะฯ คงได้เห็นข่าวฉาวโฉ่ที่สุดของเฮดว้ากคนเก่งแน่นอน ว่าไหมคะคุณพาย?” บรรยากาศรอบข้างราวกับหยุดนิ่ง พายหันไปมองสิงห์ที่ยืนตัวแข็งทื่อด้วยความรู้สึกที่คาดเดาไม่ได้ นี่มันไม่ใช่แค่เรื่องความรักแล้ว แต่มันคือการทำลายชีวิตที่เขาสร้างมาทั้งหมดเพียงเพราะผู้หญิงคนหนึ่งที่ยอมทำทุกอย่างเพื่อให้ได้มาซึ่งสิ่งที่ต้องการ ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามเดินทางมาด้วยกันจนถึงตอนนี้นะคะ หวังว่าตอนหน้าเราจะผ่านพ้นความกดดันนี้ไปด้วยกันนะคะ