คำพูดที่เปลี่ยนไป

"อย่าหันไป" เสียงทุ้มต่ำและหนักแน่นของสิงห์ดังขึ้นชิดใบหู แรงบีบจากมือหนาที่เกาะกุมข้อมือฉันไว้แน่นทำให้นิ่งงันไปชั่วขณะ ลมหายใจของฉันสะดุดกึกเมื่อความรู้สึกเย็นวาบแล่นผ่านสันหลัง หัวใจที่เต้นรัวอยู่แล้วกลับทวีความรุนแรงขึ้นราวกับจะหลุดออกมานอกอก เราสองคนยืนหลบอยู่ในมุมมืดของอาคารเรียนเก่าที่เงียบสงัด จนได้ยินเสียงหัวใจที่เต้นเป็นจังหวะประสานกัน "ใคร..." ฉันกระซิบถาม เสียงสั่นพร่าด้วยความหวาดหวั่น สิงห์ไม่ตอบ เขายังคงจ้องมองไปที่ความมืดมิดของมุมตึกฝั่งตรงข้าม นัยน์ตาคมกริบที่เคยดูเย็นชาบัดนี้ฉายแวววาวโรจน์ด้วยความระแวดระวัง ผิดกับทุกครั้งที่เขามักจะใช้สายตาจ้องจับผิดฉันด้วยความรำคาญใจ แต่ในวินาทีนี้... แววตานั้นกลับเป็นแววตาของผู้ปกป้อง "เงียบไว้ ถ้าไม่อยากให้มันรู้ว่าเราอยู่ตรงนี้" เขากระชับมือที่จับฉันไว้แน่นขึ้นอีกนิด ก่อนจะค่อยๆ ดึงตัวฉันให้ถอยห่างจากจุดที่แสงไฟสลัวจากเสาไฟฟ้าส่องถึง พลิกตัวเอาแผ่นหลังกว้างของเขาบังฉันไว้มิดชิด ความร้อนจากร่างกายของรุ่นพี่วิศวะผู้ขึ้นชื่อว่าใจร้ายแผ่ซ่านเข้ามาจนฉันรู้สึกได้ถึงความอุ่นใจอย่างประหลาด ท่ามกลางความตึงเครียดของสถานการณ์ เงาดำนั้นเคลื่อนไหวอีกครั้ง มันไม่ใช่คนทั่วไปอย่างแน่นอน ก้าวย่างของมันนิ่งและรวดเร็วเกินไป ก่อนจะจางหายไปกับเงามืดของพุ่มไม้หนาด้านหลังอาคาร "มันไปแล้ว" สิงห์พ่นลมหายใจออกทางจมูกเบาๆ คลายมือที่จับข้อมือฉันลง เปลี่ยนมาเป็นจับไหล่ทั้งสองข้างแทนเพื่อประคองให้ฉันตั้งสติ เขาก้มลงมองสบตาฉัน สีหน้าที่เคยแข็งกระด้างเมื่อยามอยู่ต่อหน้าสาธารณชนกลับดูอ่อนลงอย่างเห็นได้ชัด "กลัวจนตัวสั่นเลยเหรอพาย?" น้ำเสียงนั้นไม่ได้มีแววประชดประชันเหมือนทุกครั้ง มันมีความห่วงใยเจือปนอยู่จางๆ จนฉันต้องเม้มปากแน่น ความรู้สึกอัดอั้นที่เก็บไว้ตั้งแต่ถูกต้อนให้จนมุมในตอนรับน้องจนถึงเหตุการณ์ในคืนนี้ มันทำให้ฉันเผลอจ้องตอบสายตาเขาอย่างลืมตัว "พี่สิงห์... พี่รู้ใช่ไหมว่าใครตามเรา?" สิงห์นิ่งไปครู่หนึ่ง เขาเบือนหน้าหนีไปทางอื่น คล้ายกำลังตัดสินใจว่าจะพูดอะไรออกมาดี "เรื่องนั้นช่างมันก่อน ตอนนี้สิ่งที่สำคัญที่สุดคือ... เธอไม่ควรออกมาเดินเพ่นพ่านในที่แบบนี้คนเดียว โดยเฉพาะตอนดึกดื่นแบบนี้" "พายไม่ได้มาคนเดียว พายมากับมิน แต่เพราะเห็นป้ายประกาศที่รุ่นพี่แปะไว้ผิดจุด..." ฉันพยายามอธิบาย แต่ดูเหมือนสิงห์จะไม่ได้สนใจเหตุผลนั้นเท่าไหร่นัก "มินน่ะเหรอ? รายนั้นน่ะเหรอที่ทิ้งให้รุ่นน้องต้องมาตกอยู่ในอันตราย?" เขาแค่นหัวเราะในลำคอ แต่แววตากลับดูเคร่งเครียด "ครั้งหน้า ถ้าจะไปไหน ให้บอกฉัน" คำพูดนั้นทำให้ฉันชะงักไป หัวใจเต้นผิดจังหวะยิ่งกว่าเดิม *ให้บอกเขา?* นี่คือสัญญาณของความสัมพันธ์ที่กำลังขยับเข้าใกล้กันมากขึ้น หรือเป็นเพียงคำสั่งในฐานะรุ่นพี่เฮดว้ากที่ห่วงความเป็นความตายของน้องรหัสเท่านั้นกันแน่ สิงห์ถอนหายใจยาว ก่อนจะขยับตัวเข้ามาใกล้ขึ้นอีกนิด แสงจันทร์ที่ลอดผ่านรอยแตกของหลังคาอาคารเก่าลงมาตกกระทบใบหน้าด้านข้างของเขา ทำให้ฉันเห็นเสี้ยวหน้าของรุ่นพี่ที่ดูดุดันคนนั้นมีความอ่อนโยนซ่อนอยู่ภายใต้ความเงียบขรึม "ไปเถอะ ฉันจะไปส่ง" เขาพูดพลางหมุนตัวเดินนำออกไป แต่พอเห็นว่าฉันยังยืนนิ่งอยู่ เขาก็หยุดฝีเท้าแล้วหันกลับมามอง "จะยืนรอให้มันกลับมาอีกรอบหรือไง?" "ค่ะ!" ฉันรีบก้าวเท้าตามเขาไปทันที ระหว่างทางเดินกลับหอพัก บรรยากาศเงียบสงัดจนได้ยินเสียงจิ้งหรีดเรไร สิงห์ไม่ได้เดินห่างจากฉันเหมือนทุกครั้ง แต่เขากลับเดินช้าลงให้ฝีเท้าเสมอกัน เขาเอื้อมมือมาถือกระเป๋าสะพายที่หนักอึ้งของฉันไปถือไว้เสียเองโดยไม่พูดพร่ำทำเพลง "พี่สิงห์คะ..." ฉันตัดสินใจเรียกเขาในจังหวะที่เดินผ่านใต้ต้นไม้ใหญ่ "ทำไมวันนี้พี่ถึงดู... ใจดีจังคะ" สิงห์หยุดเดินกะทันหัน เขาหันมาเผชิญหน้ากับฉัน สายตาของเขาเปลี่ยนไป มันดูลุ่มลึกและเต็มไปด้วยความรู้สึกที่ยากจะคาดเดา เขาจ้องมองฉันอยู่นานราวกับกำลังชั่งใจกับอะไรบางอย่างในใจ ก่อนจะเอ่ยประโยคที่ทำให้ฉันต้องหยุดหายใจ "เพราะเธอไม่ใช่แค่เด็กปีหนึ่งที่น่ารำคาญสำหรับฉันอีกต่อไปแล้ว... พาย" ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ คำพูดนั้นดังสะท้อนอยู่ในโสตประสาทของฉันราวกับจะหยุดเวลาเอาไว้ที่ตรงนี้ ทว่าก่อนที่ฉันจะทันได้พูดอะไรตอบกลับ เสียงฝีเท้าของใครบางคนก็ดังแทรกเข้ามาจากความมืดข้างทาง เป็นรินที่เดินออกมาจากมุมตึกด้วยใบหน้าเรียบเฉย แววตาของเธอจ้องเขม็งมาที่มือของสิงห์ซึ่งยังคงถือกระเป๋าของฉันอยู่ มุมปากของเธอหยักยิ้มอย่างเยือกเย็น "อุ๊ย... ดูเหมือนฉันจะมาขัดจังหวะอะไรสำคัญอยู่หรือเปล่านะคะ สิงห์?" สิงห์ขมวดคิ้วแน่น แววตาที่อ่อนโยนเมื่อครู่กลับกลายเป็นความเย็นชาในทันทีที่เห็นริน เขาปล่อยกระเป๋าในมือลงที่ข้างลำตัวก่อนจะก้าวขึ้นมาบังฉันไว้ข้างหลังโดยสัญชาตญาณ "ริน... มาทำอะไรที่นี่?" เสียงของสิงห์เย็นยะเยือกจนฉันขนลุก รินหัวเราะเบาๆ ในลำคอ ก่อนจะล้วงบางอย่างออกมาจากกระเป๋ากระโปรง มันคือเข็มกลัดประจำคณะวิศวะของสิงห์ที่หายไปเมื่อช่วงเย็น... ของที่ควรจะอยู่ในล็อคเกอร์ของเขา แต่ตอนนี้มันกลับมาอยู่ในมือของเธอ! "พอดีฉันเจอของสำคัญของสิงห์ตกอยู่แถวๆ นี้ค่ะ" รินก้าวเข้ามาใกล้ แสงไฟสลัวเผยให้เห็นแววตาที่เต็มไปด้วยความอาฆาตมาดร้าย "และดูเหมือนว่า... สิ่งที่สิงห์กำลังตามหาอยู่ จะไม่ได้มีแค่เรื่องความปลอดภัยของน้องปีหนึ่งหรอกนะคะ" ทันใดนั้น รินก็แบมือออก เผยให้เห็นรอยเลือดสดๆ ที่เปื้อนอยู่บนเข็มกลัดนั่น! สิงห์เบิกตากว้างพร้อมกับหันขวับมามองฉันด้วยสีหน้าตื่นตระหนกที่ฉันไม่เคยเห็นมาก่อน ในขณะที่รินกระซิบเสียงแผ่วทิ้งท้ายที่ทำให้โลกรอบตัวฉันหมุนคว้าง "คนที่จะได้รับอันตรายจริงๆ... ไม่ใช่พายหรอกค่ะ แต่เป็นสิงห์... ที่กำลังจะถูกเปิดโปงความลับที่ซ่อนไว้มาตลอดสามปีเต็ม!" ขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามเดินทางผ่านบททดสอบของหัวใจไปพร้อมกับพายและสิงห์นะคะ จะเกิดอะไรขึ้นกับความลับที่ถูกเปิดเผย ติดตามตอนต่อไปด้วยใจระทึกกันนะคะ!