กิจกรรมกลุ่มสัมพันธ์

“ถ้าทำไม่ได้ตามเวลาที่กำหนด กลุ่มของพวกเธอจะถูกหักคะแนนฐานกิจกรรมทั้งหมด... พาย เธอมีอะไรจะโต้แย้งไหม” น้ำเสียงทุ้มต่ำและเย็นเยียบของ ‘สิงห์’ ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันในหอประชุมค่ายที่อัดแน่นไปด้วยกลิ่นอายของเหงื่อและความกดดัน ฉันที่กำลังก้มหน้าก้มตาง่วนอยู่กับการต่อจิ๊กซอว์ไม้ขนาดยักษ์ในภารกิจ ‘เชื่อมสัมพันธ์ข้ามคณะ’ ถึงกับชะงัก สายตาคมกริบของเขามองตรงมาที่ฉันผ่านเลนส์แว่นสายตาที่ดูขรึมขลังในชุดช็อปสีเข้มรุ่นพี่วิศวะ แม้บรรยากาศรอบข้างจะวุ่นวาย แต่นัยน์ตาคู่นั้นกลับจับจ้องเพียงแค่ฉันราวกับจะกดให้จมดิน “พาย... พายทำเต็มที่แล้วนะคะพี่สิงห์ แต่อุปกรณ์ชิ้นนี้มัน... มันล็อกไม่เข้าล็อกเดิมค่ะ” ฉันพยายามรักษาจังหวะการพูดไม่ให้สั่น แม้ในใจจะเต้นรัวจนแทบกระดอนออกมานอกอก “เต็มที่ของเธอ มันยังไม่พอสำหรับมาตรฐานของวิศวะ” สิงห์ก้าวเข้ามาใกล้จนเงาร่างสูงใหญ่ของเขาบดบังแสงไฟในหอประชุม เขาโน้มตัวลงมา มือหนาที่เปื้อนคราบฝุ่นไม้เอื้อมมาหยิบชิ้นส่วนในมือฉันออกไปอย่างถือสิทธิ์ “คนอื่นมองหาจุดเชื่อมต่อ แต่เธอเอาแต่มองหาเหตุผลว่าทำไมถึงทำไม่ได้” เขากดชิ้นไม้ลงไปในร่องด้วยแรงเพียงนิดเดียว—มันเข้าล็อกสนิทอย่างง่ายดาย มินที่ยืนอยู่ข้างๆ รีบก้มหัวขอโทษขอโพยแทนฉัน ทว่าสายตาของ ‘ริน’ รุ่นพี่สาวสวยจากคณะวิศวะที่ยืนคุมโซนอยู่ไม่ไกลกลับจ้องมองภาพนั้นด้วยความไม่พอใจอย่างปิดไม่มิด เธอเดินนวยนาดเข้ามาใกล้ ก่อนจะส่งยิ้มที่ดูอย่างไรก็เหมือนการเหยียดหยาม “เฮดว้ากคะ ใจดีกับน้องอักษรฯ เกินไปหรือเปล่าคะ เดี๋ยวเด็กๆ ก็เหลิงกันพอดี” รินเอ่ยพร้อมกับแตะแขนสิงห์เบาๆ แต่สิงห์กลับถอยฉากออกห่างอย่างรวดเร็วราวกับถูกของร้อน “ผมแค่ต้องการความถูกต้อง ไม่ใช่ความใจดี” สิงห์ตอบสั้นๆ ก่อนจะหันมาสั่งงานต่อโดยไม่สบตาใคร “เอาล่ะ ทุกคนฟัง ถ้าคู่ไหนยังทำภารกิจไม่เสร็จ ต้องอยู่จัดการฐานต่อจนกว่าจะผ่าน ไม่มีการยกเว้น” หลังจากกิจกรรมดำเนินไปจนค่ำมืด เมื่อสมาชิกคนอื่นต่างพากันไปอาบน้ำเตรียมตัวสำหรับกิจกรรมรอบกองไฟ ฉันกลับต้องถูกทิ้งไว้กับสิงห์เพียงลำพังในห้องประชุมที่เงียบเชียบ เพราะภารกิจสุดท้ายของเราคือการต่อโครงสร้างโมเดลจำลองที่ต้องใช้ความอดทนสูง บรรยากาศเริ่มกดดันขึ้นเรื่อยๆ เสียงเครื่องปรับอากาศที่ทำงานครางหึ่งๆ ยิ่งทำให้ความเงียบดูวังเวงขึ้นไปอีก ฉันหยิบชิ้นส่วนขึ้นมาประกอบด้วยมือที่สั่นน้อยๆ พยายามไม่ให้ตัวเองหลุดสมาธิไปกับใบหน้าด้านข้างที่ดูเคร่งเครียดของคนข้างกาย “ทำไมถึงมาเข้าวิศวะ... อ้อ ลืมไป เธอไม่ได้เรียนวิศวะ เธอแค่มาให้ความหวังคนอื่นไปทั่ว” สิงห์เอ่ยขึ้นทำลายความเงียบ น้ำเสียงเขาสั่นพร่าเล็กน้อยอย่างที่ฉันไม่เคยได้ยินมาก่อน “พี่พูดเรื่องอะไรคะ พายไม่เข้าใจ” ฉันวางชิ้นไม้ลง หันไปเผชิญหน้ากับเขา “พายไม่เคยให้ความหวังใคร และพายก็ไม่เคยรู้ด้วยซ้ำว่าพายไปทำอะไรให้พี่ไม่พอใจนักหนา ทำไมพี่ถึงชอบจ้องจะจับผิดพายอยู่เรื่อยเลยล่ะคะ” สิงห์ชะงักไป ดวงตาที่เคยนิ่งเฉยไหวระริกครู่หนึ่งก่อนจะเปลี่ยนเป็นเย็นชาดังเดิม “ก็เพราะคนแบบเธอมันน่ารำคาญยังไงล่ะ รอยยิ้มที่แจกจ่ายไปทั่ว ทั้งที่ตัวเองก็มีภาระต้องแบกรับจากครอบครัว... เธอคิดว่าการหลอกตัวเองแบบนี้มันเท่มากหรือไง” คำพูดนั้นเหมือนเข็มเล่มเล็กๆ ที่แทงทะลุเข้าไปในหัวใจ ฉันรู้ดีว่าครอบครัวคาดหวังกับฉันแค่ไหน การที่เขาพูดเรื่องนี้ขึ้นมา มันหมายความว่าเขารู้... เขารู้เรื่องปมในใจที่ฉันไม่เคยบอกใครเลยด้วยซ้ำ “พี่ไม่มีสิทธิ์มาตัดสินพายจากแค่สิ่งที่พี่เห็นนะคะ” ฉันตะโกนกลับ เสียงเริ่มสั่นเครือ “พี่เองก็เหมือนกัน... พี่ที่ทำตัวเย็นชาเพื่อปกปิดรอยร้าวในใจ พี่น่ะน่าสงสารกว่าพายเสียอีก!” สิงห์ชะงักกึก เขากระชากแขนฉันเข้ามาใกล้จนแผ่นหลังติดกับโต๊ะไม้ทำงาน กลิ่นโคโลญจน์จางๆ ของเขากระจายอยู่รอบตัว ใบหน้าเราห่างกันไม่ถึงคืบ ลมหายใจอุ่นๆ ของเขารดรินบนใบหน้าฉัน “เธอไม่รู้อะไรเลย พาย... อย่ามาทำเป็นรู้จักคนอื่นดีนักถ้าเธอยังไม่รู้จักตัวเอง” เขากำลังจะพูดอะไรบางอย่างต่อ ทว่าเสียงฝีเท้าที่ดังขึ้นจากประตูด้านหลังหอประชุมกลับทำให้เราทั้งคู่ผละออกจากกันทันที รินเดินเข้ามาพร้อมกับสีหน้าที่เปลี่ยนไปจากเดิมโดยสิ้นเชิง เธอมองเราสองคนด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความแค้นเคืองก่อนจะชูซองจดหมายในมือขึ้น “สิงห์... มีคนฝากนี่มาให้เธอจากฝ่ายปกครองเรื่อง ‘ความลับ’ ที่เธอพยายามปิดบังมาตลอดสามปี” เธอยิ้มเหยียดก่อนจะวางซองจดหมายลงบนโต๊ะกลางห้อง “ดูเหมือนว่าเรื่องที่เธอ ‘แอบอ้าง’ เพื่อเข้ามหาวิทยาลัยกำลังจะถูกแฉในคืนนี้แล้วนะ เตรียมตัวรับมือให้ดีล่ะ เพราะคราวนี้ ต่อให้เป็นประธานรุ่นก็ช่วยเธอไม่ได้!” ฉันมองจดหมายฉบับนั้นสลับกับใบหน้าที่ซีดเผือดของสิงห์อย่างไม่เข้าใจ ทันใดนั้น ไฟทั้งหอประชุมก็ดับลงวูบเดียวท่ามกลางเสียงกรีดร้องของรุ่นน้องจากภายนอกที่กำลังหนีตายจากเหตุการณ์ไฟไหม้ที่ป่าหลังค่าย! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทางและเอาใจช่วยพายกับสิงห์ในตอนนี้นะคะ แล้วพบกันตอนหน้าค่ะ