ท่ามกลางความหนาวของค่าย

"วิ่ง! พาย วิ่งไปทางลานกิจกรรม อย่าหยุด!" เสียงตะโกนของสิงห์ขาดห้วงไปพร้อมกับแรงกระชากที่ข้อมือของฉัน เขาไม่ได้หันมามองด้วยซ้ำว่าฉันจะสะดุดล้มหรือเปล่า สิ่งเดียวที่สัมผัสได้คือฝ่ามือหนาที่หยาบกร้านจากการทำงานหนักบีบแน่นจนรู้สึกเจ็บ แต่มันกลับเป็นความเจ็บที่ทำให้ฉันรู้ว่าฉันยังมีชีวิตอยู่ท่ามกลางควันไฟที่เริ่มคละคลุ้งไปทั่วหอประชุม ท้องฟ้าภายนอกมืดมิด มีเพียงแสงสีส้มแดงจากป่าหลังค่ายที่กำลังลุกลามเข้ามาใกล้ เปลวไฟเต้นระบำอย่างบ้าคลั่งราวกับปีศาจที่กำลังหิวกระหาย เสียงรุ่นน้องร้องไห้ระงมประสานกับเสียงตะโกนสั่งการของพวกพี่ว้ากที่พยายามจัดการความโกลาหล พาย… เธอต้องตั้งสติ อย่าเพิ่งอ่อนแอตอนนี้ เราวิ่งมาจนถึงพื้นที่โล่งกว้าง ลมหนาวปะทะเข้ากับใบหน้าที่ชุ่มไปด้วยเหงื่อจนฉันสั่นสะท้าน สิงห์หยุดกะทันหันก่อนจะหันกลับมาประจันหน้ากับฉัน สายตาของเขาไม่ได้นิ่งเฉยเหมือนทุกครั้ง แต่มันเต็มไปด้วยความเกรี้ยวกราดปนกับความกังวลอย่างปิดไม่มิด "ทำไมถึงไม่ฟัง! บอกให้ไปรวมตัวที่จุดปลอดภัย ทำไมยังยืนบื้ออยู่ตรงนั้น!" เขาตวาด เสียงทุ้มต่ำของเขาสั่นเครือเล็กน้อยขณะที่เขามองสำรวจไปทั่วร่างกายของฉัน "หายใจติดขัดไหม? โดนควันเข้าปอดหรือเปล่า?" ฉันอ้าปากค้าง มองใบหน้าคมเข้มที่เปื้อนคราบเขม่าดินนั่นด้วยความงุนงง นี่น่ะหรือสิงห์ รุ่นพี่วิศวะสายเย็นชาที่ใครๆ ต่างก็เกรงกลัว? ตอนนี้เขากำลังจับไหล่ฉันไว้แน่น ลมหายใจหอบถี่ของเขาสอดประสานกับจังหวะหัวใจของฉัน "ฉัน... ฉันไม่เป็นไรค่ะ" ฉันตอบเสียงแผ่ว ความหนาวเหน็บจากค่ำคืนนี้ดูจะพ่ายแพ้ให้กับความร้อนผ่าวที่แล่นริ้วขึ้นมาบนใบหน้า เขานิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะถอนหายใจยาว แล้วดึงเสื้อแจ็คเก็ตช็อปตัวหนาของเขามาคลุมทับไหล่ฉันไว้ กลิ่นน้ำมันเครื่องจางๆ ผสมกับกลิ่นอายบุรุษเพศที่คุ้นเคยห่อหุ้มตัวฉันไว้จนอบอุ่น "อย่าไปไหนไกลจากสายตาฉัน เข้าใจไหม" คำพูดนั้นไม่ได้มีคำหวานหู แต่มันแฝงไปด้วยคำสั่งที่ฉันไม่อาจปฏิเสธได้เลย เวลาล่วงเลยไปจนเกือบตีสาม สถานการณ์ไฟไหม้เริ่มคลี่คลายลง แต่ค่ายพักแรมที่ควรจะเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะกลับเงียบสนิท เหลือเพียงความเหนื่อยล้าที่เกาะกินหัวใจ เรานั่งกันอยู่บนแคร่ไม้ไผ่ห่างจากจุดเกิดเหตุออกมา สิงห์นั่งพิงเสาไม้ สายตาเหม่อมองไปยังซากควันที่ยังคุกรุ่นอยู่เงียบๆ "พี่สิงห์คะ..." ฉันตัดสินใจเอ่ยขึ้นทำลายความเงียบ พลางส่งขวดน้ำให้เขา "จดหมายฉบับนั้น... มันเกี่ยวกับเรื่องที่เกิดขึ้นวันนี้ใช่ไหมคะ?" สิงห์ชะงักไป นิ้วมือที่หยิบขวดน้ำสั่นไหวนิดๆ เขาหันมามองฉัน ดวงตาคู่คมนั้นลึกซึ้งและยากจะอ่านออก "พาย... มีหลายเรื่องที่เธอยังไม่ควรรู้ โดยเฉพาะเรื่องที่อาจจะทำให้เธอกลายเป็นเป้าหมายแบบนี้" "เป้าหมาย? หมายความว่าไงคะ?" หัวใจฉันกระตุกวูบ "พี่บอกให้หยุดถามไง!" เขาตวาดเสียงดังจนฉันสะดุ้ง ก่อนจะเปลี่ยนเป็นน้ำเสียงที่อ่อนลงอย่างรวดเร็ว "ขอโทษ... พี่แค่ไม่อยากให้คนดีๆ อย่างเธอต้องมาพัวพันกับเรื่องโสโครกในคณะนี้" ฉันจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเขา เห็นความเจ็บปวดที่ซ่อนอยู่ภายใต้เปลือกนอกที่เข้มแข็ง ความเป็นห่วงที่เขาพยายามปกปิดไว้ด้วยความเย็นชามันชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ หรือจริงๆ แล้ว กำแพงที่เขาสร้างขึ้นมา ไม่ได้มีไว้เพื่อกันคนอื่นออกไป แต่มันมีไว้เพื่อปกป้องคนข้างในไม่ให้ต้องเจ็บปวดต่างหาก จู่ๆ ร่างของรินก็เดินเข้ามาหยุดอยู่เบื้องหลังเรา เธออยู่ในชุดกิจกรรมที่เปื้อนฝุ่นแต่ยังดูดี ใบหน้าสวยเฉี่ยวนั้นฉายแววไม่พอใจอย่างเห็นได้ชัดเมื่อเห็นฉันนั่งอยู่ในเสื้อช็อปของสิงห์ "สิงห์... ผู้อำนวยการค่ายเรียกประชุมด่วนค่ะ เรื่องสาเหตุไฟไหม้ พี่ต้องไปอธิบายว่าทำไมถึงมีคนเห็นจุดเริ่มต้นเพลิงในห้องเก็บของที่คุณรับผิดชอบ" รินเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเย็น แต่สายตาที่มองฉันนั้นเต็มไปด้วยความอาฆาต สิงห์ลุกขึ้นยืนทันที ความเย็นชากลับมาปกคลุมใบหน้าเขาอีกครั้ง เขาไม่ได้มองหน้าฉันเลยแม้แต่นิดเดียวขณะเดินผ่านไป แต่ก่อนที่จะก้าวออกไป เขาหยุดชะงักแล้วโน้มตัวลงมากระซิบข้างหูฉันเบาๆ จนขนลุกซู่ "อย่าเชื่อสิ่งที่เธอเห็น หรือสิ่งที่รินพูด... คืนนี้ล็อกประตูห้องพักให้ดี และถ้าได้ยินเสียงเรียก อย่าเปิดเด็ดขาด" เขาก้าวจากไป ทิ้งให้ฉันนั่งเคว้งคว้างอยู่ท่ามกลางความมืดมิดของป่าหลังค่ายเพียงลำพัง แต่อาการสั่นของฉันไม่ได้มาจากความหนาวอีกต่อไป มันมาจากข้อความลึกลับที่เพิ่งสั่นเตือนบนหน้าจอมือถือในกระเป๋ากางเกง ฉันหยิบมันขึ้นมาดู หัวใจแทบหยุดเต้นเมื่อเห็นภาพถ่ายตัวเองในตอนนี้ ที่เพิ่งถูกส่งมาจากเบอร์แปลกๆ พร้อมข้อความสั้นๆ ที่ทำเอาเลือดในกายเย็นเฉียบ... *'เกมเพิ่งเริ่มขึ้นเท่านั้น ยัยเด็กอักษร'* ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ยังคงร่วมเดินทางและไขปริศนาไปกับพายในค่ำคืนที่แสนอันตรายนี้นะคะ แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าค่ะ