คำสารภาพที่ยังไม่พูด

“ถ้าพายจะขอให้พี่สิงห์เลิกทำหน้านิ่งแบบนี้สักห้านาที จะเป็นไปได้ไหมคะ?” ฉันถามออกไปโดยไม่ทันยั้งคิด เสียงของตัวเองสั่นพร่าท่ามกลางความเงียบงันของห้องสมุดเก่าท้ายมหาวิทยาลัย กลิ่นกระดาษเก่าและฝุ่นจางๆ อบอวลอยู่ในอากาศ สิงห์ชะงักมือที่กำลังพลิกหน้าหนังสือวิศวกรรมเล่มหนา เขาเงยหน้าขึ้น ดวงตาคมกริบคู่นั้นจ้องลึกเข้ามาในดวงตาของฉัน เหมือนพยายามจะควานหาคำตอบอะไรบางอย่างที่ฉันเองก็ยังไม่กล้าเผยออกมา “ทำไมต้องห้านาที” เสียงทุ้มต่ำนั้นเย็นเยียบแต่ทว่ามีแรงดึงดูดอย่างประหลาด เขาปิดหนังสือลงช้าๆ พลางเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ไม้ ตัวเขาที่ปกติจะดูห่างเหินและเต็มไปด้วยระเบียบแบบแผน ดูอ่อนแรงลงเพียงน้อยนิดในพื้นที่ส่วนตัวแห่งนี้ “เพราะ...” ฉันกลืนน้ำลายลงคอ ความรู้สึกอึดอัดที่สะสมมาตลอดหลายเดือนเริ่มตีรวนในอก “เพราะพายเหนื่อยค่ะ เหนื่อยที่ต้องเดาว่าภายใต้ท่าทีดุๆ ของพี่สิงห์ จริงๆ แล้วพี่กำลังรู้สึกยังไงกับพายกันแน่” หัวใจของฉันเต้นรัวจนแทบจะทะลุออกมานอกอก นี่อาจจะเป็นวินาทีที่กล้าหาญที่สุดในชีวิตของเด็กปีหนึ่งคณะอักษรฯ อย่างฉันแล้วก็ได้ สิงห์ไม่ตอบทันที เขาเพียงแค่มองนิ่ง ความเงียบโรยตัวลงมาระหว่างเรา มันไม่ใช่ความเงียบที่อึดอัด แต่มันเป็นความเงียบที่หนักอึ้งไปด้วยความรู้สึกที่ยังไม่ถูกระบายออก เขาลุกขึ้นช้าๆ แล้วก้าวเข้ามาหาฉันทีละก้าว... อีกก้าว... จนกระทั่งความห่างระหว่างเราเหลือเพียงแค่คืบเดียว กลิ่นโคโลญจน์จางๆ ประจำตัวเขาลอยมาแตะจมูก มันเป็นกลิ่นที่ให้ความรู้สึกปลอดภัยแต่ก็น่าหวั่นไหวในเวลาเดียวกัน “ที่ผ่านมา...” เขาพูดช้าๆ น้ำเสียงแผ่วเบาจนฉันต้องโน้มตัวเข้าไปใกล้ “ที่ผมทำเป็นเย็นชา... ที่ผมคอยดุ พายรู้ไหมว่าผมต้องพยายามแค่ไหนที่จะไม่...” เขายังพูดไม่จบ นิ้วเรียวยาวของเขายื่นมาแตะที่ปลายคางของฉันอย่างแผ่วเบา สายตาที่เคยเฉยเมยบัดนี้กลับวาวโรจน์ไปด้วยความรู้สึกที่ซ่อนเร้น มันชัดเจนจนฉันแทบจะหยุดหายใจ ความอบอุ่นจากปลายนิ้วเขาส่งผ่านเข้ามาถึงหัวใจราวกับกระแสไฟฟ้า “พาย... พี่มีเรื่องสำคัญ...” ยังไม่ทันที่เขาจะได้พูดคำนั้น คำที่ฉันเฝ้ารอมาตลอด คำที่อาจจะเปลี่ยนสถานะของเราไปตลอดกาล เสียงฝีเท้าหนักๆ พร้อมกับเสียงเคาะประตูไม้ที่ดังกึกก้องก็ขัดจังหวะทุกอย่างลง “พี่สิงห์คะ! อยู่นี่เอง หนูตามหาตั้งนาน!” เสียงหวานแหลมที่คุ้นเคยทำเอาบรรยากาศสีชมพูจางๆ เมื่อครู่มลายหายไปสิ้น รินผลักประตูเข้ามาโดยไม่รอคำอนุญาต ใบหน้าสวยสะพรั่งของเธอฉายแววหงุดหงิดระคนไม่พอใจเมื่อเห็นเราสองคนยืนอยู่ใกล้กันเกินความจำเป็น เธอจิกสายตามองมาที่ฉันด้วยความเหยียดหยาม ก่อนจะรีบเดินเข้ามาควงแขนสิงห์อย่างถือวิสาสะ “มีธุระอะไร” สิงห์ถอนหายใจยาว ก่อนจะขยับตัวถอยห่างจากฉันทันที ท่าทางของเขากลับมาเย็นชาและห่างเหินอีกครั้งอย่างรวดเร็วราวกับหน้ามือเป็นหลังมือ “ก็เรื่องงานกิจกรรมรับน้องน่ะสิคะ ท่านรองฯ เรียกประชุมด่วนเลย เห็นบอกว่ามีปัญหาเรื่องงบประมาณกะทันหัน รินเลยมาตาม... รีบไปเถอะค่ะ เดี๋ยวไม่ทันการ” รินพยายามลากแขนสิงห์ไป แต่เขายังคงยืนนิ่ง สายตาของเขาเหลือบมามองฉันเพียงแวบเดียว แววตาคู่นั้นมีความลำบากใจฉายชัดอยู่เพียงชั่วครู่ ก่อนที่เขาจะหันหลังกลับไปหาคู่กรณี “ฝากงานตรงนี้ด้วยนะพาย... ไว้ค่อยคุยกัน” นั่นคือประโยคสุดท้ายก่อนที่เขาจะถูกรินดึงตัวออกไปจากห้องสมุด ทิ้งให้ฉันยืนเคว้งอยู่ท่ามกลางกลิ่นอายความผิดหวัง ฉันทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ที่เขายังนั่งอยู่เมื่อครู่ ความร้อนผ่าวที่ขอบตาเริ่มแผ่ซ่าน มือของฉันสั่นเทาขณะหยิบสมุดบันทึกที่ลืมไว้ของเขาขึ้นมาเปิดดู หน้ากระดาษที่เปิดค้างไว้ไม่ใช่สมุดจดงาน แต่มันกลับเป็นภาพวาดพู่กันลายเส้นหยาบๆ... ภาพวาดใบหน้าของฉันตอนที่กำลังยิ้มกว้างในวันแรกที่เจอกันใต้ตึกคณะวิศวะฯ และข้างใต้รูปนั้น มีข้อความลายมือหวัดๆ ที่เขียนทิ้งไว้ด้วยหมึกสีน้ำเงินเข้ม 'ถ้าความจริงที่พี่เก็บไว้มันทำลายความสดใสของพาย... พี่ก็ไม่ควรพูดมันออกมาตั้งแต่แรกใช่ไหม?' เสียงฝีเท้าของใครบางคนดังก้องเข้ามาในห้องสมุดที่เงียบสงัดอีกครั้ง แต่คราวนี้ไม่ใช่เสียงฝีเท้าของสิงห์... ทว่าเป็นเสียงรองเท้าส้นสูงที่ก้าวเข้ามาอย่างใจเย็น ก่อนจะหยุดยืนตรงหน้าฉันพร้อมกับเสียงหัวเราะเบาๆ ที่ฟังดูเย็นเยียบจนขนลุก “คิดว่าเขาชอบเธอจริงๆ เหรอพาย? ตื่นจากฝันได้แล้ว... เพราะสิ่งที่เขากำลังทำอยู่ตอนนี้ ไม่ใช่ความรัก แต่มันคือความเห็นแก่ตัวที่หวังจะเก็บทั้งเธอและอดีตเอาไว้ในเวลาเดียวกัน” ฉันเงยหน้าขึ้นมองเจ้าของเสียงหัวใจแทบหยุดเต้น เมื่อเห็นรินยืนอยู่ตรงนั้นเพียงลำพังด้วยรอยยิ้มที่เหนือกว่า พร้อมกับมือถือในมือของเธอที่กำลังเปิดหน้าจอแสดงแชทข้อความลับบางอย่างที่ทำให้โลกของฉันสั่นคลอนไปทั้งใบ ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและเป็นกำลังใจให้ชานมไข่มุกหวานร้อยเสมอนะคะ!