งานเลี้ยงฉลองปิดค่าย

เสียงเพลงจังหวะเร้าใจจากลำโพงบลูทูธตัวใหญ่เกือบทำให้แก้วพลาสติกในมือของพายสั่นกระเพื่อม แสงไฟนีออนสีส้มสลับม่วงที่ประดับอยู่รอบลานกิจกรรมของคณะวิศวกรรมศาสตร์สาดกระทบใบหน้าของทุกคนให้ดูพร่าเลือน งานเลี้ยงฉลองปิดค่ายอาสาพัฒนาชนบทในคืนนี้ครึกครื้นเสียจนเสียงหัวerาะและเสียงตะโกนแซวกันดังกลบความอึดอัดในใจของพายได้เป็นอย่างดี... หรืออย่างน้อยเธอก็พยายามหลอกตัวเองเช่นนั้น "ไหวไหมแก หน้าซีดเป็นไก่ต้มเชียว" มินกระซิบบิดตัวเข้ามาใกล้ พลางใช้ศอกสะกิดเบาๆ ที่เอวของพาย สายตาของเพื่อนสนิทกวาดมองไปรอบวงสนทนาที่มีรุ่นพี่ปีสามยืนรวมกลุ่มกันอยู่ไม่ไกล "ฉันว่าบรรยากาศเริ่มไม่ค่อยดีแล้วนะ ดูนั่นสิ..." พายเบนสายตาตามปลายนิ้วของมินไป รินในชุดเดรสเข้ารูปสีแดงเพลิงกำลังยืนประชิดตัวพี่สิงห์ เฮดว้ากหนุ่มผู้ขึ้นชื่อเรื่องความเย็นชา รินหัวเราะคิกคักกับมุกตลกของเพื่อนร่วมรุ่น ก่อนจะยื่นแก้วเครื่องดื่มเข้าไปใกล้แขนแกร่งนั้นอย่างจงใจ ทุกกิริยาอาการประกาศชัดเจนว่าเธอกำลังพยายามทวงคืนพื้นที่ของตัวเอง พายเม้มริมฝีปากแน่น รู้สึกถึงความหน่วงแปลกๆ ที่แล่นริ้วขึ้นมาในอก ความสัมพันธ์ของเธอกับสิงห์ไม่ได้ชัดเจนขนาดที่จะมีสิทธิ์หึงหวง แต่ความใกล้ชิดที่ผ่านมา ทั้งสายตาที่เขาเคยใช้มองเธอเพียงคนเดียว หรือแม้แต่สัมผัสอุ่นจัดในคืนฝนตกที่ค่าย มันทำให้เธอไม่อาจทำเป็นมองไม่เห็นภาพบาดตานั้นได้ "ฉันแค่อึดอัดนิดหน่อยค่ะมิน คนเยอะเกินไป" พายตอบเสียงเบา พยายามฝืนยิ้มกลบเกลื่อนความรู้สึก "อึดอัดเพราะคนเยอะ หรือเพราะใครบางคนแถวนี้กันแน่คะคุณพายตัวแสบ" มินหรี่ตามองอย่างรู้ทัน ก่อนจะถูกรุ่นพี่ปีสองลากตัวไปร่วมวงเล่นเกมวงล้อมพอดี ทิ้งให้พายยืนเคว้งอยู่ท่ามกลางฝูงชนที่กำลังสนุกสนาน พายตัดสินใจผละตัวออกจากกลุ่ม เดินเลี่ยงมาทางมุมอืดๆ ใกล้กองเสบียงและลังเครื่องดื่มที่อยู่ติดกับกำแพงตึกคณะ ลมยามค่ำคืนพัดพาเอาความเย็นเข้ามาปะทะผิวกาย ช่วยขับไล่ความร้อนรุ่มในใจให้เบาบางลง เธอวางแก้วน้ำลงบนโต๊ะไม้คู. พร้อมกับถอนหายใจยาวเหยียด ปล่อยให้ความคิดล่องลอยไปไกลถึงเรื่องราวมากมายที่เกิดขึ้นตลอดสัปดาห์ในค่าย "มายืนหลบมุมอะไรตรงนี้ คนอื่นเขาสนุกกัน." เสียงทุ้มต่ำที่คุ้นเคยดังขึ้นจากด้านหลัง ทำเอาพายสะดุ้งสุดตัว หัวใจดวงน้อยกระตุกวูบอย่างห้ามไม่ได้ เธอกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบากก่อนจะค่อยๆ หันกลับไปเผชิญหน้า สิงห์ยืนอยู่ตรงนั้น ร่างสูงโปร่งในชุดเสื้อช็อปสีเข้มที่ไม่ได้ติดกระดุมเม็ดบน แขนเสื้อพับขึ้นลวกๆ เผยให้เห็นเส้นเลือดปูดโปนตามสัญชาตญาณของคนทำงานหนัก กลิ่นบุหรี่เจือจางผสมกับกลิ่นน้ำหอมผู้ชายจางๆ ลอยมาแตะจมูก ใบหน้าคมคายนั้นยังคงนิ่งเรียบ ทว่าดวงตาสีดำสนิทคู่นั้นกลับลึกซึ้งเกินกว่าจะคาดเดา "พายแค่อยากพักค่ะ เสียงเพลงมันดังเกินไป" พายพยายามบังคับเสียงไม่ให้สั่น เธอก้าวถอยหลังไปครึ่งก้าวโดยไม่รู้ตัวเมื่อร่างสูงขยับเข้าใกล้ สิงห์ไม่พูดอะไร เขาเพียงแต่กวาดสายตามองสำรวจใบหน้าเนียนใสที่เจือความเหนื่อยล้าอย่างพินิจพิเคราะห์ ก่อนจะก้าวเข้ามาประชิดจนกระชั้นชิดขึ้นอีกนิด พื้นที่แคบๆ ระหว่างโต๊ะกับผนังตึกทำให้พายแทบไม่มีทางหนี "แล้วที่หลบหน้าฉันตลอดทั้งคืนนี่... ก็เพราะเสียงเพลงมันดังเกินไปด้วยหรือเปล่า?" น้ำเสียงของเขาราบเรียบ แต่แฝงไปด้วยความกดดันที่ทำให้พายรู้สึกหายใจไม่ทั่วท้อง "พายไม่ได้หลบหนีสักหน่อยค่ะ... พี่สิงห์ต่างหากที่ดูจะยุ่งอยู่กับทางโน้น" พายหลุดปากพูดออกไปโดยไม่ทันยั้งคิด ความน้อยใจที่สะสมมาทั้งคืนทำให้เธอกล้าสบตากับเขาตรงๆ สิงห์เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ริมฝีปากหยักลึกยกยิ้มขึ้นมุมปากอย่างไม่มีใครเดาออก "ทางโน้น? ทางไหน... รินเหรอ?" "พายไม่ได้หมายความว่าอย่างนั้นค่ะ..." พายรีบปฏิเสธ หน้าหวานร้อนผ่าวขึ้นมาดื้อๆ รู้สึกเสียฟอร์มที่เผลอแสดงความหึงหวงออกไปอย่างชัดเจน "หึง?" คำถามสั้นๆ น้ำเสียงทุ้มพร่ากระซิบอยู่ใกล้ใบหู จนพายรู้สึกเหมือนมีกระแสไฟฟ้าอ่อนๆ วิ่งพล่านไปทั่วแผ่นหลัง สิงห์ขยับเข้ามาใกล้เสียจนหน้าอกกว้างแทบจะชิดกับร่างบางของเธอ มือหนายื่นออกไปวางทับบนขอบโต๊ะด้านหลังพาย เป็นการกักตัวเธอไว้ในอ้อมแขนโดยปริยาย "ตอบฉันซิพาย ว่าที่ทำหน้าบึ้งอยู่พอนี่... เพราะหึงใช่ไหม" "พี่สิงห์! พูดอะไรก็ไม่รู้ค่ะ ถอยไปเลยนะ คนอื่นมองอยู่" พายดันอกแกร่งเบาๆ แต่แรงแค่นั้นไม่ต่างอะไรกับการสะกิดสำหรับคนตัวโตกว่า สิงห์โน้มใบหน้าลงมาใกล้ขึ้น กลิ่นอายความเป็นผู้ชายและความดุดันที่เธอคุ้นเคยแผ่ซ่านจนหัวใจเต้นโครมคราม "ปล่อยให้มองไปสิ ฉันไม่ได้ทำอะไรผิด... แต่คนที่ทำท่าเหมือนจะร้องไห้เพราะเห็นฉันคุยกับคนอื่นเนี่ย... ต้องมาเคลียร์กันให้ชัดเจนหน่อยแล้วมั้ง" จังหวะนั้นเอง เสียงกรี๊ดกร๊าดและเสียงโห่ร้องจากวงเกมกลางลานก็ดังสนั่นขึ้น กลบเสียงรอบข้างจนหมดสิ้น มินกับเพื่อนๆ กำลังสนุกกับบทลงโทษของผู้แพ้เกม ทำให้ไม่มีใครหันมาสนใจมุมมืดตรงนี้เลย รินที่เคยยืนอยู่ใกล้สิงห์เมื่อครู่ก็หายลับไปกับกลุ่มเพื่อนอีกกลุ่มแล้ว พายเงยหน้าขึ้นสบตากับดวงตาคมกริบที่เต็มไปด้วยความจริงจัง ความรู้สึกอัดอั้น ความรัก ความกลัว และความสับสนตีรวนกันอยู่ในอกจนแทบอยากจะร้องไห้ออกมาจริงๆ ตามที่เขาพูด "พี่สิงห์ใจร้าย..." พายพึมพำเสียงสั่น ขอบตาร้อนผ่าวขึ้นมาอย่างไร้เหตุผล "พี่ทำเหมือนสนใจพาย... แต่ก็ปล่อยให้คนอื่นเข้ามาใกล้ตลอดเวลา พายไม่ใช่ของเล่นนะคะ..." คำพูดตัดพ้อที่หลุดออกมาทำให้แววตาของสิงห์เปลี่ยนไป ความเยชาชาในดวงตานั้นวับหาย เหลือเพียงประกายความอ่อนโยนที่นานๆ ครั้งจะปรากฏ มือหนาที่เคยท้าวโต๊ะเปลี่ยนมาเลื่อนขึ้นสัมผัสแก้วเนียนแผ่วเบา นิ้วหัวแม่มือเกลี่ยหยดน้ำตาที่เอ่อคลอเบ้าตาของเธอออกอย่างทะนุถนอม "ฉันไม่เคยคิดว่าเธอเป็นของเล่น... พาย" เสียงของเขานุ่มนวลขึ้นจนใจหาย "เด็กโง่... เธอก็รู้ว่าในใจฉันมีแค่..." ยังไม่ทันที่สิงห์จะพูดจบประโยค เสียงโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อช็อปของเขาก็แผดเสียงดังขึ้นทำลายบรรยากาศ สิงห์ขมวดคิ้วอย่างขัดใจเล็กน้อย แต่เมื่อก้มลงมองหน้าจอแสดงสายเรียกเข้า ใบหน้าที่เคยอ่อนโยนลงเมื่อครู่ก็กลับมาตึงเครียดขึ้นในทันที ดวงตาคมตวัดมองหน้าจออยู่ครู่หนึ่งก่อนจะกดตัดสายทิ้งอย่างไม่ลังเล ทว่า... เพียงไม่กี่วินาทีต่อมา โทรศัพท์ก็สั่นระรัวขึ้นอีกครั้ง และครั้งนี้... ข้อความแจ้งเตือนพร้อมรูปถ่ายจากเบอร์แปลกก็เด้งขึ้นมาบนหน้าจอของสิงห์ พายที่ยืนอยู่ใกล้จนเห็นหน้าจอเต็มๆ ตา ถึงกับลมหายใจสะดุดกึก ในภาพนั้น... คือภาพถ่ายของแม่ของเธอที่กำลังยืนอยู่หน้าบ้าน พร้อมกับชายแปลกหน้ากลุ่มหนึ่งที่พายไม่คุ้นตา และข้อความสั้นๆ ที่แนบมาด้วยทำเอาโลกทั้งใบของพายดิ่งวูบลงในพริบตา *< "ถ้าไม่อยากให้ครอบครัวเธอพังพินาศ... ก็บอกให้คนที่ยืนข้างเธอตอนนี้ ถอนตัวจากโปรเจกต์ประกวดแบบซะ" >* สิงห์หันขวับมามองพาย สีหน้าของเขากลายเป็นความดุดันและเย็นชาสูงสุดในแบบที่พายไม่เคยเห็นมาก่อน ขณะที่พายตัวชาดิก ความลับที่เธอพยายามปกปิดมาตลอดกำลังจะถูกกระชากออกมากลางแสงสว่าง ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและส่งกำลังใจให้พายกับพี่สิงห์นะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนต่อไปค่ะ จากชานมไข่มุกหวานร้อยนะคะ