มือที่ยื่นมาช่วย

“ถ้าไม่มีปัญญาทำ ก็แค่บอกมาตรงๆ อย่าทำให้คนอื่นต้องมาเสียเวลาเพราะความไร้น้ำยาของเธอเลย พาย” น้ำเสียงเฉียบขาดของรินดังบาดลึกท่ามกลางความเงียบของห้องซ้อมเชียร์ในยามค่ำคืน เสียงรองเท้าส้นสูงที่กระทบพื้นปูนจังหวะสม่ำเสมอนั้นเปรียบเสมือนเสียงนาฬิกานับถอยหลังความอดทนของพาย มือที่ถือปึกเอกสารสรุปโครงการกิจกรรมรับน้องสั่นน้อยๆ จนกระดาษในมือยับยู่ยี่ พายเม้มปากแน่น ความน้อยเนื้อต่ำใจตีตื้นขึ้นมาจนจุกอยู่ที่ลำคอ เธอทำงานนี้มาสามวันเต็มโดยไม่ได้หลับได้นอน เพียงเพื่อจะถูกรุ่นพี่สาวสวยที่พ่วงตำแหน่งประธานฝ่ายกิจกรรมวิจารณ์ด้วยสายตาเหยียดหยามเช่นนี้ “พายทำเต็มที่แล้วนะคะพี่ริน... แต่ตัวเลขงบประมาณที่พี่ให้มากับรายการของที่ต้องซื้อจริงมันไม่ตรงกัน ถ้าจะให้แก้ตอนนี้ พายเกรงว่า...” “เถียงเหรอ?” รินเลิกคิ้วขึ้น สายตาคู่สวยคู่นั้นเย็นชาเสียจนคนมองรู้สึกหนาวสั่น “เธอเป็นแค่เด็กปีหนึ่งที่เพิ่งก้าวเข้ามา อย่าสำคัญตัวว่ารู้ดีกว่าคนอื่น แค่ทำตามที่สั่งมันยากนักหรือไง ถ้าพรุ่งนี้เช้างานไม่เสร็จ เธอไม่ต้องเสนอหน้าไปซ้อมเชียร์อีก เข้าใจไหม!” พายก้มหน้าลงซ่อนหยาดน้ำตาที่กำลังเอ่อคลอ เธอไม่ใช่คนอ่อนแอ แต่ความกดดันที่ถาโถมเข้ามาจากทั้งทางบ้านและกิจกรรมที่คณะทำให้กำแพงในใจของเธอเริ่มร้าวราน เธอรู้สึกเหมือนตัวคนเดียว ท่ามกลางเสียงสะท้อนของห้องโถงกว้างที่ดูช่างอ้างว้างเหลือเกิน ขณะที่พายกำลังจะหันหลังกลับเพื่อไปเผชิญกับกองเอกสารที่แทบจะเป็นไปไม่ได้ ร่างสูงใหญ่ที่คุ้นตาในเสื้อช็อปวิศวะสีกรมท่าก็เดินเข้ามาขวางทางรินเอาไว้ “งานเอกสารแค่นี้... ทำไมถึงปล่อยให้เด็กปีหนึ่งต้องมานั่งแก้เองคนเดียวจนดึกดื่นแบบนี้ล่ะครับ” เสียงทุ้มต่ำและเย็นเยียบของสิงห์ทำให้รินชะงัก เธอเปลี่ยนท่าทีจากความเกรี้ยวกราดเป็นอ่อนหวานในทันที “สิงห์... คือว่ารินแค่กำลังสอนงานน้องน่ะค่ะ เห็นน้องทำพลาดหลายจุด กลัวว่างานภาพรวมของคณะจะเสีย” สิงห์ไม่ได้ตอบ เขาก้าวผ่านรินไปหาพายที่ยืนตัวลีบอยู่ข้างโต๊ะยาว ดวงตาคมกริบกวาดมองเอกสารที่กองอยู่ตรงหน้า ก่อนจะขมวดคิ้วมุ่นเมื่อเห็นรอยแก้ที่ลบจนกระดาษแทบทะลุ “ส่งมา” สิงห์พูดสั้นๆ แต่ทว่าเฉียบขาด “พี่สิงห์... แต่ว่างานนี้...” “ฉันบอกให้ส่งมา” มือหนาแบออกตรงหน้าพายด้วยท่าทางที่ไม่มีใครกล้าปฏิเสธ เขาคว้าปึกเอกสารไปจากมือเธอ ก่อนจะหันไปทางรินที่ยืนหน้าเสียอยู่ข้างหลัง “ส่วนเรื่องงบประมาณ ผมเป็นคนอนุมัติเอง รินมีปัญหาอะไรกับตัวเลขที่ผมเซ็นรับรองงั้นเหรอ?” รินหน้าซีดเผือดลงทันที “เปล่าค่ะ... รินแค่... รินขอตัวไปดูความเรียบร้อยฝั่งเวทีก่อนนะคะ” เมื่อร่างของรินลับสายตาไป ห้องทั้งห้องก็เหลือเพียงความเงียบงันที่มีแค่เสียงลมหายใจของคนสองคน สิงห์วางเอกสารลงบนโต๊ะ ก่อนจะคว้าปากกาเมจิกมาขีดฆ่าตัวเลขในตารางแล้วเขียนตัวเลขใหม่ลงไปอย่างรวดเร็วและแม่นยำ “พี่สิงห์ทำไมต้องมาช่วยพาย...” พายถามเสียงเบาหวิว สิงห์ชะงักปากกา แต่ไม่ได้เงยหน้ามอง “แค่อยากให้งานจบเร็วๆ จะได้ไม่ต้องมานั่งร้องไห้ขี้มูกโป่งอยู่ในห้องนี้ให้น่ารำคาญ” คำพูดใจร้ายสไตล์พี่สิงห์นั่นแหละที่ทำให้หัวใจพายเต้นผิดจังหวะ เธอรู้ว่าเขาปากแข็ง เขามักจะใช้ความเย็นชามาปกปิดความห่วงใยเสมอ พายมองแผ่นหลังกว้างของคนที่ได้ชื่อว่าเป็นเฮดว้ากจอมดุ ผู้ชายที่ดูเหมือนจะอยู่ไกลเกินเอื้อม แต่ในวินาทีนี้เขากลับนั่งอยู่ข้างเธอ และกำลังช่วยแบกรับภาระที่หนักอึ้งให้เบาบางลง “ขอบคุณนะคะ...” พายกระซิบ สิงห์วางปากกาลงแล้วหันมามองพายเต็มตา สายตาของเขาวูบไหวราวกับมีความในใจบางอย่างที่อยากจะสื่อสารออกมา แต่ทว่าความสับสนบางประการในดวงตาคู่นั้นกลับทำให้อีกฝ่ายเลือกที่จะนิ่งเงียบ “เลิกขอบคุณได้แล้ว ถ้าอยากขอบคุณจริง ก็ตั้งใจทำหน้าที่ตัวเองให้ดี อย่าให้ใครมาเหยียบย่ำได้อีก เข้าใจไหม” สิงห์ลุกขึ้นยืนพลางจัดเสื้อช็อปให้เข้าที่ “ไปหยิบน้ำในตู้เย็นมาให้หน่อยสิ ฉันหิว” พายรีบพยักหน้าและหมุนตัวไปทางตู้เย็นมุมห้อง ทว่าในจังหวะที่เธอกำลังก้มลงหยิบขวดน้ำ ความรู้สึกผิดปกติบางอย่างก็ทำให้เธอต้องหยุดชะงัก พายชะงักค้างเมื่อเห็นเงาของใครบางคนสะท้อนผ่านกระจกเงาติดผนังข้างตู้เย็น เงาที่แอบซ่อนอยู่หลังบานประตูที่เปิดแง้มไว้เพียงเล็กน้อย... ไม่ใช่ริน แต่เป็น 'เขา' คนนั้นคนที่พายคิดว่าไม่มีทางกลับมาที่นี่อีกแล้วตลอดกาล คนที่ถือซองจดหมายสีขาวสะอาดตาในมือและกำลังจ้องมองมาที่เธอกับสิงห์ด้วยสายตาที่ยากจะคาดเดา พายใจหายวาบเมื่อเห็นว่าจดหมายฉบับนั้นมีตราประทับของมหาวิทยาลัยต่างประเทศที่พายเคยฝันถึง แต่ถูกบังคับให้ปฏิเสธไปเพื่อเรียนที่นี่ นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่? และทำไมเขาถึงปรากฏตัวที่นี่ในเวลาเที่ยงคืนแบบนี้! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและส่งกำลังใจให้พายกับพี่สิงห์นะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนต่อไปค่ะ จากชานมไข่มุกหวานร้อยนะคะ