การตัดสินใจครั้งสำคัญ

"พูดอีกครั้งสิคะ... ใครเป็นคนสั่ง?" รินเค้นเสียงถาม ร่างกายของเขาสั่นสะท้านอย่างห้ามไม่อยู่ กลิ่นวานิลลาที่เคยหอมหวานอบอุ่นในยามปกติ บัดนี้กลับเจือจางด้วยกลิ่นอายของความหวาดหวั่นและไอขมปร่าของความผิดหวัง เขาจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของมีนา สหายเพียงหนึ่งเดียวที่เขานึกไว้วางใจ แต่สิ่งที่ได้รับกลับมาคือรอยยิ้มเยาะที่มุมปากของผู้หญิงตรงหน้า มีนาหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เสียงหัวเราะที่ฟังดูแห้งแล้งราวกับกิ่งไม้หัก "อยากรู้จริงๆ หรือคะริน? หรือความจริงมันจะทำให้หนูโอเมก้าตัวน้อยๆ อย่างเธอแตกสลายจนไม่มีแรงแม้แต่จะก้าวขาออกจากคฤหาสน์หลังนี้?" มีนาก้าวเข้ามาใกล้จนรินสัมผัสได้ถึงกลิ่นน้ำหอมฉุนกึ๊กที่ชวนให้วิงเวียน มือเรียวสวยของเธอเชิดคางรินขึ้นอย่างถือดี "คนที่สั่งน่ะ... ไม่ใช่คนไกลที่ไหนหรอกค่ะ แต่เป็นคนที่เธอคิดว่าเขาคือ ‘โลกทั้งใบ’ ของเธอนั่นแหละ" คำพูดนั้นดุจมีดแหลมคมที่กรีดลงบนหัวใจของริน หัวใจที่เคยเต้นรัวด้วยความเสน่หาต่อคีย์บัดนี้ราวกับจะหยุดทำงานลงไปดื้อๆ เขาถอยหลังกรูดไปชนกับโต๊ะทำงานจนแจกันดอกไม้ขยับส่งเสียงดังกังวาน เขาไม่ยอมเชื่อ... คีย์น่ะหรือที่จะทำแบบนั้น? คีย์ที่คอยกอดเขาในยามค่ำคืน คีย์ที่ฝังจมูกลงบนซอกคอเขาพร้อมพร่ำบอกว่าเขาคือสิ่งเดียวที่เติมเต็มความว่างเปล่า "ไม่จริง... คุณโกหก" รินพึมพำ น้ำตาหยดใสเริ่มคลอเบ้า "เขาไม่มีเหตุผลอะไรที่ต้องทำแบบนั้นกับฉัน" "เหตุผลน่ะหรือคะ?" มีนาโน้มตัวลงมาใกล้ กระซิบข้างหูด้วยน้ำเสียงที่เย็นเยียบ "การทำให้โอเมก้าคนหนึ่งกลายเป็นเบี้ยล่างอย่างสมบูรณ์แบบ มันเป็นงานอดิเรกของอัลฟ่าเลือดบริสุทธิ์ไม่ใช่หรือ? โดยเฉพาะคนที่ยังติดอยู่ในหลุมศพของความรักเก่าอย่างคุณคีย์ เขาก็แค่ต้องการ ‘ภาชนะ’ มาใส่แทนที่ส่วนที่ขาดหายไป พอเธอเริ่มมีความรู้สึกมากเกินไป เขาก็แค่ต้องกำจัดทิ้ง หรือไม่ก็สั่งสอนให้รู้ว่าที่ทางของเธอคือที่ไหน" รินกำหมัดแน่นจนเล็บจิกเข้าเนื้อ ความร้าวรานแล่นริ้วไปทั่วร่าง เขาหยิบจดหมายลาออกที่ซ่อนไว้ใต้ลิ้นชักขึ้นมา มันถูกเขียนด้วยลายมือสั่นๆ ในช่วงตีสามของเมื่อคืน ความตั้งใจที่จะหลบหนีไปให้ไกลจากที่นี่ พ้นจากพันธะที่มองไม่เห็นนี้ถูกบีบอยู่ในมือจนกระดาษยับย่น "ฉันจะไป..." รินเอ่ยขึ้นเบาๆ แต่หนักแน่น "ฉันจะลาออก แล้วฉันจะทิ้งทุกอย่างไว้ที่นี่" "คิดหรือว่าเขาจะยอม?" มีนาไหวไหล่เบาๆ "ลองก้าวขาออกจากประตูหน้าดูสิคะ แล้วจะรู้ว่าโซ่ตรวนที่คล้องข้อเท้าเธออยู่น่ะ... มันไม่ใช่แค่เหล็กธรรมดา แต่มันคือคำสั่งที่ฝังลงไปในสัญชาตญาณของโอเมก้าอย่างเธอ" รินไม่ได้ฟังคำขู่ของมีนาอีกต่อไป เขารีบก้าวเท้าเดินออกจากห้องพักมุ่งตรงไปยังห้องทำงานใหญ่ของคีย์ หัวใจของเขาเต้นรัวราวกับกลองรบ ความเสียใจเปลี่ยนเป็นความโกรธแค้นที่ปะปนกับความสับสน เขาต้องการคำตอบ... เขาต้องการรู้ว่าสิ่งที่ได้ยินมาคือเรื่องโกหกที่โหดร้ายที่สุดในชีวิต หรือคือความจริงที่เขาต้องยอมรับเพื่อรักษาหัวใจที่แตกสลายนี้ไว้ เมื่อมาถึงหน้าประตูไม้บานใหญ่ เขาสูดลมหายใจเข้าลึกจนกลิ่นวานิลลาฟุ้งกระจายไปทั่วทางเดิน มือที่สั่นเทาผลักบานประตูเข้าไปโดยไม่รอการอนุญาต ภายในห้องนั้นมืดสลัว แสงจันทร์สาดส่องลงมาบนโต๊ะทำงานไม้โอ๊ค คีย์นั่งนิ่งอยู่ที่นั่น แผ่นหลังกว้างของเขาสะท้อนความเหงาโดดเดี่ยวอย่างน่าใจหาย กลิ่นฟีโรโมนของอัลฟ่าที่รุนแรงและเยือกเย็นแผ่ออกมาปกคลุมทั่วห้องจนรินรู้สึกหายใจไม่ออก "ริน?" คีย์เอ่ยขึ้นโดยไม่หันมามอง น้ำเสียงของเขาราบเรียบจนน่ากลัว "ผมบอกกี่ครั้งแล้วว่าอย่าเข้ามาโดยไม่เคาะประตู" รินกำจดหมายในมือแน่น เขาเดินตรงเข้าไปจนถึงโต๊ะทำงาน ก่อนจะวางจดหมายใบนั้นลงต่อหน้าชายผู้เป็นเจ้าของหัวใจ "ฉันจะลาออกค่ะ" คีย์ชะงักไปครู่หนึ่ง เขาสางผมตัวเองอย่างหงุดหงิดก่อนจะค่อยๆ เงยหน้าขึ้นมองริน ดวงตาสีเข้มคู่นั้นเย็นชาเสียจนรินเกือบจะก้าวถอยหลัง แต่ทว่า... มีบางอย่างผิดปกติ ความแวววาวในดวงตาของคีย์ดูเหมือนจะสั่นไหวเพียงเสี้ยววินาที "ลาออก?" คีย์ลุกขึ้นยืนช้าๆ ความสูงของเขาทำให้รินรู้สึกตัวเล็กไปถนัดตา "เธอคิดว่าการเดินออกจากห้องนี้ไป... จะทำให้เธอเป็นอิสระจริงๆ งั้นหรือ?" "ฉันยอมเป็นขอทานข้างถนน ดีกว่าต้องเป็นของเล่นที่รอวันถูกทิ้ง!" รินตะโกนออกไป น้ำตาไหลอาบแก้ม "บอกฉันมาสิคะ... ที่เธอสั่งให้คนวางยาฉัน เพื่อให้ฉันต้องพึ่งพาเธอเพียงคนเดียว มันคือเรื่องจริงใช่ไหม?" คีย์เงียบไป อากาศในห้องราวกับถูกสูบออกไปจนหมดสิ้น เขาเดินเข้ามาใกล้ริน กลิ่นฟีโรโมนของเขาเริ่มเปลี่ยนไป... จากความเย็นชา กลายเป็นความกดดันที่รุนแรงจนรินทรุดลงกับพื้น แต่ก่อนที่รินจะทันได้ตั้งตัว มือหนาของคีย์ก็คว้าข้อมือเขาไว้แล้วดึงเข้าหาตัว ร่างของรินปะทะกับแผงอกกว้าง กลิ่นวานิลลาที่รินพยายามกักเก็บไว้กลับถูกปลุกปั่นด้วยกลิ่นไม้สนของคีย์จนฟุ้งกระจาย "ถ้าผมทำแบบนั้นจริง..." คีย์กระซิบชิดใบหู เสียงของเขาแหบพร่าและเต็มไปด้วยความกระหาย "เธอคิดหรือว่าจะหนีไปไหนพ้นนอกจาก... อยู่ในอ้อมกอดของผมตลอดไป" ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าที่คุ้นเคยก็ดังขึ้นที่หน้าประตู ตามมาด้วยเสียงเคาะที่หนักแน่นและจังหวะที่ผิดปกติ คีย์ชะงักไปในทันที แววตาของเขาเปลี่ยนจากความหลงใหลเป็นความตื่นตระหนกที่รินไม่เคยเห็นมาก่อน ประตูเปิดออกพร้อมกับร่างของใครบางคนที่ก้าวเข้ามา... คนที่คีย์เคยบอกว่าตายไปแล้วตั้งแต่วันนั้น รินเบิกตากว้างเมื่อเห็นใบหน้าที่คุ้นตาจนแทบหยุดหายใจ "คะ... คุณมีนาคะ... นี่มันเรื่องอะไรกัน?" กระต่ายพระจันทร์หวังว่าตอนที่ 20 นี้จะทำให้ทุกท่านลุ้นจนนั่งไม่ติดเก้าอี้เลยนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปค่ะ