สัมผัสที่ทำให้หวั่นไหว

“จัดการให้เรียบร้อยเสีย... ก่อนที่กลิ่นของเขาจะสร้างปัญหาให้ตระกูลเรามากกว่านี้” น้ำเสียงทุ้มต่ำที่กรีดลึกลงไปในโสตประสาทของคีย์ไม่ได้มาจากคนอื่น แต่มาจากมารดาผู้กุมอำนาจสูงสุดของตระกูล เขายืนนิ่งอยู่หน้าบานประตูไม้แกะสลักหรูหรา มือหนากำแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน มืออีกข้างถือถาดอาหารว่างที่ริน—โอเมก้าที่เขากำลังพยายามปกป้อง—เป็นคนทำขึ้นมาด้วยความตั้งใจ เขาไม่ใช่คนลังเล แต่ความรู้สึกบางอย่างที่ก่อตัวขึ้นในอกมันขัดแย้งกับคำสั่งที่ได้รับมาอย่างสิ้นเชิง คีย์ผลักประตูเข้าไปโดยไม่รอคำอนุญาต ภายในห้อง รินกำลังนั่งอยู่บนเก้าอี้ข้างหน้าต่าง ดวงตากลมโตคู่สวยที่มักจะส่องประกายสดใสยามพูดคุยกับมีนา บัดนี้กลับหม่นแสงลงราวกับเขารับรู้ถึงแรงกดดันมหาศาลที่แผ่ออกมาจากตัวคีย์ กลิ่นวานิลลาที่เคยหอมหวานละมุนอบอวลไปทั่วห้อง กลับดูเจือจางและแฝงไปด้วยความหวาดหวั่นที่พยายามซ่อนเร้นไว้ “คุณคีย์... มีอะไรหรือเปล่าคะ?” รินถามเสียงเบาหวิว คีย์เดินตรงเข้าไปหา วางถาดลงบนโต๊ะข้างตัวรินอย่างแรงจนเสียงกระทบกันดังก้องไปทั่วห้องที่เงียบสงัด เขาโน้มตัวลงกักขังอีกฝ่ายไว้ระหว่างพนักเก้าอี้กับโต๊ะ กลิ่นฟีโรโมนของอัลฟ่าเลือดบริสุทธิ์เริ่มแผ่ออกมาเป็นระลอก คล้ายไอเย็นจากยอดเขาที่บีบให้โอเมก้าตัวน้อยตรงหน้าต้องหดไหล่เข้าหากัน “นายรู้ไหมว่าการที่นายอยู่ที่นี่... มันกำลังทำให้ใครหลายคนไม่พอใจ” คีย์เอ่ยเสียงแหบพร่า สายตาจดจ้องที่ริมฝีปากบางที่เม้มแน่นของริน “นายคิดว่ากลิ่นวานิลลาของนายมันน่ารื่นรมย์นักหรือไง? สำหรับบางคน มันคือกลิ่นของหายนะ” รินเงยหน้าขึ้นสบตาเขา แววตาที่เคยหวั่นกลัวเริ่มเปลี่ยนเป็นความดื้อรั้นที่ซ่อนอยู่ลึกๆ “ถ้ามันเป็นหายนะ ทำไมคุณถึงไม่ปล่อยผมไปเสียล่ะคะ? จะเก็บคนที่เป็นภาระไว้ข้างกายทำไมในเมื่อคุณเกลียดกลิ่นของผมขนาดนี้” คำถามนั้นเปรียบเสมือนศรที่พุ่งปักกลางใจคีย์ เขาโน้มใบหน้าลงไปจนหน้าผากเกือบชิดกัน กลิ่นฟีโรโมนของเขาวนเวียนโอบล้อมกลิ่นวานิลลาของรินอย่างถือสิทธิ์ คีย์ใช้นิ้วโป้งเกลี่ยเบาๆ ลงบนแก้มเนียนใส แรงสัมผัสนั้นแฝงไว้ด้วยความโหยหาที่เจ้าตัวไม่ยอมรับ “เพราะถ้าฉันปล่อยไป... กลิ่นนี้คงไปทำลายคนอื่นแทน” คีย์กระซิบชิดริมหู “และฉันไม่ยอมให้ใครหน้าไหนมาแตะต้อง ‘ของ’ ที่ฉันกำลังควบคุมอยู่” รินสั่นสะท้านไปทั้งตัว ไม่ใช่เพราะความกลัวอย่างเดียว แต่เพราะสัมผัสแผ่วเบาที่คอเสื้อซึ่งคีย์จงใจปลดกระดุมออกหนึ่งเม็ด ลมหายใจร้อนผ่าวของอัลฟ่าหนุ่มรดรินที่ซอกคอขาวระหง บรรยากาศในห้องเปลี่ยนจากความตึงเครียดเป็นความอบอ้าวที่น่าอึดอัดใจ หัวใจของรินเต้นระรัวจนแทบจะทะลุออกมาจากอก กลิ่นวานิลลาที่ควรจะจางหายกลับฟุ้งกระจายขึ้นมาอีกครั้งเมื่อถูกกระตุ้นด้วยความตื่นเต้น “คุณคีย์... หยุดเถอะค่ะ” รินครางออกมา แผ่นหลังแนบสนิทไปกับเก้าอี้เมื่อคีย์ขยับเข้ามาเบียดชิดยิ่งขึ้น “ถ้าฉันหยุด... แล้วใครจะมาจัดการความรู้สึกพวกนี้ให้นายล่ะ ริน” คีย์พูดพลางขยับมือไปรั้งเอวสอบของอีกฝ่ายให้เข้าหาตัวมากขึ้น เขาสัมผัสได้ถึงกล้ามเนื้อที่เกร็งแน่นของโอเมก้าตรงหน้า ความหอมหวานที่เขาสั่งให้คนอื่นทำลาย กลับกลายเป็นสิ่งที่เขาโหยหาเสียเองจนน่าโมโห รินหลับตาลงแน่นเมื่อคีย์ซุกใบหน้าลงที่ซอกคอของเขา การกระทำที่ล่วงเกินเกินกว่าสถานะที่ควรจะเป็น ความหอมของวานิลลาในยามนี้เข้มข้นจนคีย์แทบคลุ้มคลั่ง ความทรงจำเก่าๆ เกี่ยวกับคนรักที่จากไปถูกปัดเป่าด้วยความรู้สึกใหม่ที่รุนแรงกว่าเดิม เขากำลังเดินก้าวข้ามเส้นที่เขาขีดไว้เองอย่างไม่สนโลก ทว่า ในจังหวะที่คีย์กำลังจะประทับรอยตีตราลงบนผิวเนียน เสียงเคาะประตูที่รุนแรงก็ดังขึ้นจนทั้งคู่สะดุ้งผละออกจากกัน “คุณคีย์คะ! ขอประทานโทษค่ะ แต่อาการของคุณผู้หญิงกำเริบหนัก ท่านต้องการพบคุณคีย์เดี๋ยวนี้ค่ะ!” เสียงของสาวใช้คนสนิทที่ดังลอดเข้ามาทำให้บรรยากาศฉาบฉวยสลายไปทันที คีย์ชะงักไป ดวงตาที่เคยเต็มไปด้วยแรงอารมณ์กลับมาเยือกเย็นและว่างเปล่าอีกครั้ง เขาถอยห่างจากริน จัดเสื้อผ้าของตนเองให้เรียบร้อยอย่างรวดเร็ว ก่อนจะหันไปมองรินด้วยสายตาที่ยากจะคาดเดา “อยู่ในห้องนี้ ห้ามออกไปไหนจนกว่าฉันจะกลับมา” คีย์สั่งด้วยน้ำเสียงเย็นชาเหมือนเดิมราวกับว่าสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อครู่เป็นเพียงความฝัน คีย์เดินก้าวฉับๆ ออกไปจากห้องทิ้งให้รินนั่งหอบหายใจอยู่เพียงลำพัง มือเรียวสั่นเทายกขึ้นลูบซอกคอที่ยังคงหลงเหลือความร้อนจากลมหายใจของเขาอยู่ ทันใดนั้น เงาร่างหนึ่งที่ยืนอยู่หลังม่านหน้าต่างก็ค่อยๆ ก้าวออกมา... “น่าสมเพชจริงๆ นะคะริน... คิดหรือว่าการอ่อยอัลฟ่าที่เพิ่งสูญเสียคนรักไปจะทำให้เธอได้ใจเขาจริงๆ?” เสียงของมีนาเย็นยะเยือกจนรินต้องหันไปมองอย่างตกใจ “เขาก็แค่ต้องการที่ระบายความใคร่... หรือเธออยากรู้ความจริงไหมว่า จริงๆ แล้วใครเป็นคนสั่งให้คนมาวางยาในอาหารของเธอเมื่อสัปดาห์ก่อน?” กระต่ายพระจันทร์หวังว่าตอนที่ 19 นี้จะทำให้รี้ดเดอร์ใจเต้นแรงไปพร้อมกับความลับที่กำลังจะถูกเปิดเผยนะคะ