แผลในใจของคีย์

“ถ้าความเจ็บปวดมันคือรอยสัก ต่อให้ผ่านไปกี่ปี รอยนั้นมันก็ไม่มีวันจางหายไปหรอกนะริน... มันมีแต่จะฝังรากลึกจนกลายเป็นส่วนหนึ่งของเนื้อหนังเราไปตลอดกาล” เสียงทุ้มต่ำของคีย์สั่นพร่าเล็กน้อยในประโยคสุดท้าย เขาไม่ได้มองหน้าผม สายตาคมกริบคู่นั้นทอดมองออกไปนอกหน้าต่างห้องทำงานที่มืดมิด มีเพียงแสงจันทร์สลัวที่สาดส่องเข้ามาตกกระทบเสี้ยวหน้าหล่อเหลาที่ดูเปราะบางอย่างไม่น่าเชื่อ ปกติคีย์มักจะมาพร้อมกับกลิ่นอายของป่าสนและอำนาจที่กดขี่จนคนรอบข้างต้องก้มหัว แต่ในเวลานี้ กลิ่นฟีโรโมนของเขากลับเจือจางจนแทบสัมผัสไม่ได้ เหมือนคนป่วยที่กำลังสิ้นเรี่ยวแรง ผมวางแก้วโกโก้อุ่นลงบนโต๊ะไม้ขัดเงา เสียงกระทบกันของแก้วเซรามิกเบาหวิว แต่มันกลับดังก้องในความเงียบงันที่บีบคั้นหัวใจ “ถ้ามันเจ็บปวดมาก... ก็ไม่ต้องเล่าก็ได้ครับ ผมไม่ได้อยากเป็นคนไปรื้อฟื้นแผลของใคร” ผมเอ่ยเสียงแผ่ว พยายามขยับตัวเข้าไปใกล้แต่ก็ยังคงเว้นระยะห่างที่เหมาะสม คีย์แค่นหัวเราะออกมาเบาๆ ในลำคอ น้ำเสียงนั้นดูสมเพชตัวเองเหลือเกิน “รื้อฟื้นเหรอ? หึ... เปล่าเลยริน มันไม่ต้องรื้อหรอก เพราะฉันไม่เคยปล่อยให้มันหายไปไหนต่างหาก” เขาสูดลมหายใจเข้าลึกจนอกกว้างขยับไหว ก่อนจะค่อยๆ หันกลับมาเผชิญหน้ากับผม แววตาของอัลฟ่าเลือดบริสุทธิ์ผู้เย่อหยิ่งบัดนี้กลับเต็มไปด้วยความโหยหาที่ยากจะหยั่งถึง เขาหยิบกรอบรูปเงินใบเก่าที่คว่ำอยู่บนโต๊ะขึ้นมามอง นิ้วเรียวยาวลูบผ่านกระจกอย่างทะนุถนอม “เธอชื่อ ‘เรย์’... คนรักคนแรกของฉัน” คีย์เริ่มเล่าด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบ หากทว่าลึกซึ้งไปด้วยความรู้สึกที่ถูกกักขัง “ตอนนั้นฉันยังเด็กและโง่เขลา คิดว่าอำนาจของตระกูลสามารถปกป้องทุกคนที่ฉันรักได้ ฉันดื้อดึงที่จะประกาศตัวว่าเขาคือคู่ชีวิต ทั้งที่รู้ดีว่าตระกูลของฉันไม่มีทางยอมรับโอเมก้าที่ไม่มีหัวนอนปลายเท้าแบบเขา” ความเงียบเข้าปกคลุมอีกครั้ง ผมขยับเข้าไปใกล้ขึ้นอีกนิด กลิ่นวานิลลาอ่อนๆ ของผมที่ตั้งใจปลอบประโลมเริ่มแผ่ซ่านออกไปโดยไม่รู้ตัว คีย์หลับตาลงสูดกลิ่นนั้นเข้าไปเล็กน้อย ก่อนจะพูดต่อ “ในคืนที่ฝนตกหนักที่สุด... คืนที่ฉันต้องเลือกระหว่างอำนาจที่พ่อหยิบยื่นให้ กับชีวิตของเขาที่ถูกขู่เอาไว้ ฉันลังเลเพียงแค่ชั่วครู่เดียวริน... แค่ชั่วครู่ที่ฉันมัวแต่หาทางออกที่สวยหรูที่สุด แต่ในวินาทีที่ฉันตัดสินใจเลือกเขาได้แล้ว... สิ่งที่ฉันได้รับกลับมา มีเพียงร่างที่ไร้วิญญาณของเขาที่จมอยู่ในกองเลือด” คีย์กำหมัดแน่นจนเส้นเลือดที่หลังมือปูดโปน “ฟีโรโมนของเขาที่เคยหอมหวานเหมือนดอกมะลิในคืนนั้น ถูกแทนที่ด้วยกลิ่นคาวเลือดที่ติดจมูกฉันมาตลอดสิบปี ฉันเป็นคนฆ่าเขา... ด้วยความอ่อนแอและความล้าหลังของฉันเอง” ผมอึ้งไปจนพูดไม่ออก ความรู้สึกจุกในอกตีตื้นขึ้นมาจนดวงตาร้อนผ่าว นี่คือเหตุผลที่เขาสั่งห้ามไม่ให้ใครก้าวล่วงเข้ามาในพื้นที่ส่วนตัว นี่คือเหตุผลที่เขามักจะผลักไสทุกคนออกไปแม้จะแสดงท่าทีหวงแหนแค่ไหนก็ตาม “คุณคีย์... มันไม่ใช่ความผิดของคุณนะครับ” ผมกลั้นใจเอ่ยเสียงสั่น พลางเอื้อมมือไปแตะหลังมือหนาของเขาเบาๆ คีย์กระชากมือออกทันทีจนผมสะดุ้ง เขาจ้องหน้าผมด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความสับสนและเจ็บปวด “อย่าเห็นใจฉัน! เพราะถ้าเธอรู้ว่าทำไมฉันถึงเลือกเธอ... ทำไมฉันถึงต้องเป็นคนคอยตามติดเธออยู่ทุกฝีก้าว เธอจะไม่มีวันพูดคำนั้นกับฉันอีก!” ผมชะงักค้าง มือที่ยื่นไปค้างอยู่กลางอากาศ “หมายความว่ายังไงครับ... ที่เลือกผม?” คีย์ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เงาร่างของเขาบดบังแสงจันทร์จนมิด เขาก้าวเข้ามาหาผมช้าๆ จนหลังผมชิดติดกับโต๊ะทำงาน ความกดดันของฟีโรโมนอัลฟ่าเริ่มปะทุออกมาอย่างรุนแรงจนผมแทบหายใจไม่ออก แต่สิ่งที่ทำให้ผมใจสั่นยิ่งกว่า คือแววตาที่สั่นไหวของเขาก่อนที่เขาจะโน้มใบหน้าลงมาจนชิดริมฝีปากผม “เพราะกลิ่นวานิลลาของเธอ... มันคือกลิ่นเดียวกับยาพิษที่พวกมันใช้ฆ่าเรย์ในคืนนั้น” เสียงกระซิบที่เย็นเยียบดั่งน้ำแข็งทำให้ผมตัวชาไปทั้งร่าง คำถามมากมายผุดขึ้นในหัว แต่ก่อนที่ผมจะได้อ้าปากถามอะไรออกไป ประตูห้องทำงานก็ถูกผลักเข้ามาอย่างแรงพร้อมกับร่างของ ‘ท่านพ่อ’ ของคีย์ที่ยืนตระหง่านอยู่หน้าห้องด้วยสีหน้าที่ดำมืดดั่งพายุ “ดูเหมือนฉันจะมาขัดจังหวะการรื้อฟื้นความหลังของลูกชายคนโตกับ ‘ของเล่นชิ้นใหม่’ สินะ” ท่านพ่อของคีย์กล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นชา ก่อนจะชี้นิ้วมาที่ผม “ส่วนแก... ริน เตรียมตัวให้ดี เพราะคนที่แกควรจะกลัวที่สุดในคฤหาสน์หลังนี้ ไม่ใช่ลูกชายฉัน... แต่คือความจริงที่แกยังไม่รู้เกี่ยวกับพ่อของแกเอง!” สิ้นเสียงนั้น คีย์ก็มีท่าทีที่เปลี่ยนไปราวกับคนละคน แววตาที่เคยมีแต่ความเจ็บปวดบัดนี้กลับกลายเป็นความเย็นชาที่ไร้หัวใจ เขาหันหลังให้ผมโดยไม่แม้แต่จะปรายตามอง ก่อนจะพูดประโยคที่ทำให้โลกทั้งใบของผมพังทลายลง “ไปจัดการรินให้เรียบร้อย... ก่อนที่กลิ่นของเขาจะสร้างปัญหาให้ตระกูลเรามากกว่านี้” ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ยังคงอยู่เป็นกำลังใจให้รินและลุ้นไปกับปมปริศนาของคีย์นะคะ กระต่ายพระจันทร์จะรีบกลับมาเฉลยทุกอย่างในตอนหน้าค่ะ!