คืนวันฝนพรำ

“คุณจะเอาผมไปไว้ที่ไหนอีกคีย์... ในเมื่อกรงทองที่คุณสร้างมันไม่มีที่ว่างสำหรับหัวใจของผมเลย” เสียงของรินสั่นพร่าไม่ต่างจากหยดน้ำฝนที่กำลังโปรยปรายกระทบหน้าต่างกระจกบานใหญ่ในห้องทำงานส่วนตัวของคีย์ ความกดดันในอากาศหนาแน่นจนแทบหายใจไม่ออก กลิ่นวานิลลาอ่อนจางของโอเมก้าหนุ่มถูกกลบด้วยกลิ่นไม้สนหอมเย็นยะเยือกของอัลฟ่าเลือดบริสุทธิ์ที่แผ่ออกมาโดยไม่ตั้งใจ รินยืนกอดอกแน่น ปลายนิ้วซีดเผือดจิกเข้าที่ต้นแขนเพื่อระงับอาการสั่น คีย์ที่ยืนหันหลังให้ร่างโปร่งเบนสายตาออกไปมองสายฝนที่มืดมิดภายนอก เขาไม่ได้ขยับตัวแม้แต่น้อย แต่รินรับรู้ได้ถึงความร้าวรานที่แผ่ออกมาจากแผ่นหลังกว้างนั้น “ฉันไม่เคยคิดจะขังเธอไว้ในกรง” คีย์กล่าวด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำที่ฟังดูแหบพร่ากว่าปกติ “ฉันแค่กำลังพยายาม... พยายามไม่ให้ใครหน้าไหนมาแตะต้องสมบัติเพียงชิ้นเดียวที่หลงเหลืออยู่ในชีวิตที่พังทลายของฉัน” รินแค่นยิ้ม มือบางที่สั่นเทาเอื้อมไปจับที่ลูกบิดประตู แต่ก่อนที่จะทันได้หมุน ร่างสูงใหญ่ของอัลฟ่าก็ก้าวเข้ามาประชิดตัวรวดเร็วราวกับเสือที่ซุ่มรอจังหวะ คีย์ใช้แขนข้างหนึ่งยันขอบประตูไว้ กักตัวโอเมก้าหนุ่มเอาไว้ใต้ร่มเงาของเขา “สมบัติงั้นเหรอครับ?” รินเงยหน้าขึ้นสบตาอีกฝ่าย ดวงตากลมโตสั่นระริกแต่ยังคงความดื้อรั้น “ผมไม่ใช่ข้าวของที่คุณจะเอามาตั้งไว้ในมุมห้องเมื่อไหร่ก็ได้ที่นึกอยากมอง แล้วโยนทิ้งเมื่อนึกรำคาญใจ ผมมีหัวใจ... มีความรู้สึกที่ไม่ได้มีไว้ให้คุณขยี้เล่นเพื่อประชดอดีตที่มันจบไปแล้ว!” คีย์ชะงัก สายตาคมกริบของเขาวูบไหวลงเพียงเสี้ยววินาทีเมื่อรินเอ่ยถึง ‘อดีต’ เขาโน้มตัวลงมาจนปลายจมูกแทบจะสัมผัสกัน กลิ่นฟีโรโมนของเขาเริ่มรุนแรงขึ้นเป็นไอเย็นที่รัดรึงตัวรินจนเกือบจะสิ้นสติ “เธอไม่รู้อะไรเลย ริน” คีย์กระซิบชิดใบหู “การสูญเสียสิ่งที่รักที่สุดไปตอนที่ฉันยังไม่มีอำนาจมากพอ... มันทำให้ฉันรู้ว่าความอ่อนโยนคือคำสาปแช่ง ฉันถึงต้องเย็นชา ฉันถึงต้องโหดร้าย เพื่อให้เธอยังคงยืนอยู่ตรงนี้... ต่อให้เธอจะเกลียดฉันจนอยากจะหนีไปให้พ้นก็ตาม” รินรู้สึกได้ถึงความเจ็บปวดที่ซ่อนอยู่ภายใต้เปลือกนอกที่แข็งกระด้าง คีย์ไม่ได้เป็นคนใจร้ายโดยสันดาน เขาเป็นเพียงชายหนุ่มที่แตกสลายและกำลังพยายามยึดเหนี่ยวสิ่งสุดท้ายที่เขารักไว้ด้วยวิธีที่ผิดพลาดที่สุด “ถ้าวิธีรักของคุณคือการทำให้ผมเจ็บปวด...” รินสูดลมหายใจลึก กลิ่นวานิลลาหอมหวานฟุ้งกระจายออกมาอย่างห้ามไม่อยู่เมื่ออารมณ์ของเขาถูกกระตุ้น “งั้นคุณก็กำลังทำสำเร็จครับ คุณทำร้ายผมจนไม่เหลือชิ้นดีแล้ว ทั้งร่างกาย... และความรู้สึกที่ผมเคยมีให้คุณ” ความเงียบเข้าปกคลุมห้องทำงานอันหรูหรา เสียงฟ้าร้องดังก้องอยู่ไกลๆ คีย์มองลึกลงไปในดวงตาของริน เขาเห็นหยดน้ำตาที่รื้นขึ้นมาแต่เจ้าตัวพยายามกลั้นเอาไว้อย่างถึงที่สุด ความเย็นชาในแววตาของอัลฟ่าเลือดบริสุทธิ์เริ่มละลายกลายเป็นความโหยหาที่ยากจะปิดบัง “ริน...” คีย์ขยับมือขึ้นสัมผัสแก้มเนียนแผ่วเบา ปลายนิ้วหยาบกร้านเกลี่ยหยดน้ำตาที่ไหลลงมาอย่างทะนุถนอม “ถ้าฉันปล่อยเธอไปตอนนี้... เธอจะยังจำกลิ่นวานิลลาของเธอได้ไหม หรือจะให้กลิ่นของคนอื่นเข้ามาแทนที่ที่เคยเป็นของฉัน?” “มันไม่มีที่ของใครตั้งแต่แรกแล้วครับคีย์” รินสะบัดหน้าหนี แต่อีกฝ่ายกลับโน้มใบหน้าลงมาแนบชิดอีกครั้ง คราวนี้เขาไม่ได้กักขังด้วยพละกำลัง แต่กักขังด้วยความรู้สึกที่โหมกระหน่ำในแววตา “งั้นคืนนี้...” คีย์เว้นจังหวะ เสียงของเขาต่ำพร่าจนใจของรินกระตุกวูบ “เรามาพิสูจน์กันไหม ว่าในตัวเธอ... ยังมีพื้นที่เหลือให้ผู้ชายที่ไร้หัวใจคนนี้บ้างหรือเปล่า” เขากดจูบลงบนลาดไหล่บางอย่างแผ่วเบา แต่ทว่าหนักแน่นไปด้วยความปรารถนาที่เก็บกดมาเนิ่นนาน รินตัวแข็งทื่อ ลมหายใจขาดห้วง กลิ่นวานิลลาที่ควรจะสงบกลับเข้มข้นขึ้นจนอบอวลไปทั่วห้อง ราวกับหยดน้ำผึ้งที่หยดลงในแก้วน้ำเย็นจัด ทว่าในวินาทีที่บรรยากาศกำลังพุ่งสู่จุดที่ร้อนแรงและเปราะบาง เสียงเคาะประตูดังขึ้นอย่างรัวเร็วและไร้มารยาทขัดจังหวะห้วงอารมณ์นั้นทันที “นายน้อยคะ! แย่แล้วค่ะ! มีคนบุกรุกเข้ามาในเขตกักกันชั้นใน... พวกเขากำลังตามหาโอเมก้ากลิ่นวานิลลา!” เสียงของมีนาที่ตะโกนมาจากหน้าประตูทำให้คีย์ผละออกจากรินทันที ใบหน้าหล่อเหลาที่เคยเปี่ยมไปด้วยความรัญจวนแปรเปลี่ยนเป็นความเย็นเยียบถึงขีดสุด เขาหันไปคว้าปืนพกที่วางอยู่บนโต๊ะทำงานพร้อมกับหันมามองรินด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความวิตกกังวลอย่างที่ไม่เคยปรากฏมาก่อน “ริน... เข้าไปซ่อนในห้องลับเดี๋ยวนี้!” คีย์ตะคอกเสียงกร้าวขณะที่ไฟในคฤหาสน์ทั้งหมดดับลงพร้อมกันจนมืดสนิท เหลือเพียงแสงฟ้าแลบที่ส่องให้เห็นเงาสีดำหลายร่างที่กำลังพุ่งตัวผ่านหน้าต่างกระจกเข้ามาในห้องอย่างรวดเร็ว! ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมลุ้นไปกับรินและคีย์ในตอนนี้นะคะ แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าค่ะ! — กระต่ายพระจันทร์ —