ความจริงเริ่มสั่นคลอน

"กลิ่นวานิลลา... ทำไมมันถึงฟุ้งกระจายออกมาจากตัวนายแรงขนาดนี้ ทั้งที่ยาคุมฟีโรโมนของตระกูลเรามีประสิทธิภาพสูงที่สุดในประเทศแท้ๆ" น้ำเสียงทุ้มต่ำและเย็นเยียบของคีย์ดังก้องอยู่ในห้องเก็บเอกสารส่วนตัว บรรยากาศภายในห้องแคบๆ ที่อัดแน่นด้วยชั้นหนังสือไม้โอ๊คดูเหมือนจะหดเล็กลงจนรินแทบหายใจไม่ออก ร่างสูงใหญ่ของอัลฟ่าเลือดบริสุทธิ์ก้าวเข้ามาต้อนรินจนแผ่นหลังบางกระแทกเข้ากับขอบโต๊ะทำงาน มือหนาข้างหนึ่งยันขอบโต๊ะกักขังรินไว้ในอ้อมแขนที่เปี่ยมไปด้วยอำนาจกดขี่ รินพยายามสูดหายใจเข้าลึกๆ เพื่อควบคุมกลไกในร่างกายที่กำลังสั่นไหวอย่างบ้าคลั่ง ความร้อนผ่าวที่โคนคอเริ่มแผ่ซ่าน ราวกับว่ายาที่เขากินเข้าไปเมื่อเช้ากำลังหมดฤทธิ์ลงเพราะความตื่นตระหนก "ผม... ผมก็แค่รู้สึกไม่สบายนิดหน่อยครับ คุณคีย์คงเข้าใจผิดไปเอง" รินเค้นเสียงตอบพยายามฝืนยิ้มที่สั่นระริก ทั้งที่ในใจอยากจะหันหลังวิ่งหนีออกไปจากรัศมีฟีโรโมนข่มขวัญที่เริ่มปล่อยออกมาคุกคามเขาแล้ว คีย์หรี่ตาลง จ้องมองใบหน้าหวานที่ตอนนี้เริ่มขึ้นสีระเรื่อผิดปกติอย่างพิจารณา ปลายนิ้วเรียวยาวของเขาเชยคางรินขึ้นให้สบตา แรงกดดันจากอัลฟ่าระดับสูงทำให้เข่าของรินแทบทรุดลงไปกองกับพื้น กลิ่นหอมหวานของวานิลลาที่ควรจะถูกปิดกั้นกลับทะลักออกมาปะทะกับประสาทสัมผัสของคีย์อย่างจัง จนเขารู้สึกได้ถึงเลือดที่สูบฉีดในกาย "ไม่สบาย?" คีย์แค่นหัวเราะในลำคอ เสียงนั้นเย็นเฉียบจนรินสะท้าน "อาการของคนไม่สบายที่ไหนจะส่งกลิ่นหอมยั่วยวนเหมือนโอเมก้าที่กำลังเข้าช่วงฮีทได้ชัดเจนขนาดนี้ ริน... อย่าคิดว่าฉันดูไม่ออก" รินเบิกตากว้าง หัวใจเต้นรัวราวกับกลองศึก เขาพยายามผลักหน้าอกแกร่งของอีกฝ่ายออก แต่คีย์กลับคว้าข้อมือเขาไว้แน่น แรงบีบที่สื่อถึงความไม่พอใจและความสงสัยที่พุ่งถึงขีดจำกัดทำให้รินเริ่มตระหนก "ปล่อยผมเถอะครับ..." รินกระซิบ เสียงสั่นเครือ "ถ้าคนอื่นเข้ามาเห็น... มันจะไม่ดีต่อตัวคุณคีย์เองนะ" "ใครจะเข้ามาเห็น?" คีย์โน้มใบหน้าลงมาใกล้จนปลายจมูกเกือบจะชนกัน กลิ่นอัลฟ่าของเขาที่ผสมปนเปกับกลิ่นวานิลลาเริ่มสร้างแรงดึงดูดประหลาดที่ทำให้สมองของรินพร่าเลือน "หรือว่านายกลัวคนอื่นจะเห็นว่า 'คนรับใช้คนโปรด' ของฉัน แท้จริงแล้วคือโอเมก้าที่ปลอมตัวเข้ามา เพื่อหวังผลอะไรบางอย่างกับตระกูลของฉันกันแน่" ในจังหวะที่หัวใจรินกำลังจะหยุดเต้น เสียงฝีเท้าหนักๆ ของคนหลายคนก็ดังขึ้นใกล้ประตูห้องเก็บเอกสาร รินสะดุ้งสุดตัว มือที่สั่นเทาพยายามดึงคอเสื้อตัวเองให้มิดชิดที่สุด "คุณคีย์! อยู่ข้างในหรือเปล่าครับ ท่านประธานต้องการพบด่วนที่ห้องโถงใหญ่" เสียงของบอดี้การ์ดคนสนิทดังขึ้นจากด้านนอกพร้อมกับการขยับลูกบิดประตูที่ถูกล็อคไว้ คีย์ชะงักไปเล็กน้อย เขาละสายตาจากใบหน้าที่ซีดเผือดของรินไปทางประตู ก่อนจะหันกลับมามองโอเมก้าตรงหน้าด้วยสายตาที่ยากจะอ่านออก เขาลดมือลงอย่างรวดเร็วแต่ทว่านัยน์ตาคมกริบนั้นยังคงจับจ้องราวกับจะกระชากวิญญาณออกมา "เก็บกลิ่นของนายไว้ให้ดี ริน" คีย์กระซิบเสียงเย็นข้างหู "ถ้าเรื่องนี้หลุดออกไปถึงหูคนอื่น แม้แต่ฉันก็ช่วยนายไม่ได้... เตรียมตัวให้พร้อม เรายังมีเรื่องต้องเคลียร์กันยาว" คีย์ผละออกไปดึงประตูเปิดกว้าง ร่างสูงใหญ่เดินออกไปโดยไม่หันกลับมามอง ทิ้งให้รินยืนหอบหายใจอยู่เพียงลำพังในความเงียบงัน ความลับที่เขาพยายามปิดซ่อนมาตลอดชีวิตกำลังสั่นคลอนและอาจพังทลายลงได้ทุกเมื่อ ทว่าในวินาทีที่รินกำลังจะก้าวขาเดินออกจากห้องเพื่อรวบรวมสติ เขากลับต้องหยุดชะงักเมื่อสายตาเหลือบไปเห็นบางอย่างที่วางอยู่บนพรมเช็ดเท้าหน้าประตู... มันคือเข็มกลัดประจำตัวของเขาที่ควรจะติดอยู่กับปกเสื้อตลอดเวลา มันหล่นอยู่ที่นี่ตั้งแต่เมื่อไหร่? และที่น่ากลัวกว่านั้นคือ... บานประตูที่เขาคิดว่าปิดสนิท กลับแง้มออกเพียงเล็กน้อยพอที่จะทำให้ใครบางคนที่ยืนแอบมองอยู่ข้างนอก เห็นเหตุการณ์ทั้งหมดภายในห้องได้อย่างชัดเจน เงาดำมืดที่ยืนอยู่ตรงมุมมืดของทางเดินค่อยๆ ก้าวออกมา เผยให้เห็นรอยยิ้มเหยียดหยันที่มุมปากของ 'มีนา' เพื่อนสนิทเพียงคนเดียวที่เขาสมควรจะไว้ใจที่สุดในคฤหาสน์แห่งนี้ กระต่ายพระจันทร์หวังว่าเรื่องราวในตอนนี้จะทำให้ทุกท่านลุ้นระทึกไปพร้อมกับรินนะคะ แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าค่ะ!