ความหึงหวงที่ไม่รู้ตัว

"ถ้าคุณคีย์ไม่ว่าอะไร รินขอตัวไปทานมื้อเย็นกับเพื่อนทางฝั่งสวนนะคะ พอดีมีนาเขาเตรียมขนมไว้ให้..." เสียงหวานใสที่เอ่ยขึ้นท่ามกลางบรรยากาศอึมครึมในห้องโถงจัดเลี้ยง ทำเอาแขกเหรื่อหลายคนในงานถึงกับชะงัก รินในชุดผ้าไหมสีครีมนวลตาขยับยิ้มบางๆ มือเรียวเล็กกำชายเสื้อของตัวเองแน่นจนขึ้นข้อขาว แม้ใบหน้าจะดูร่าเริงตามปกติ แต่ดวงตากลมโตกลับสั่นไหวเล็กน้อยยามสบกับดวงตาคมกริบของอัลฟ่าหนุ่มผู้เป็นเจ้าของคฤหาสน์ คีย์ไม่ได้ตอบรับทันที เขาเพียงแต่วางแก้วคริสตัลลงบนโต๊ะด้วยจังหวะเนิบนาบ ทว่าหนักแน่นจนเสียงกระทบของแก้วดังสะท้อนก้องไปถึงหัวใจของคนฟัง ร่างสูงโปร่งในชุดสูทสีเข้มขยับกายลุกขึ้นเต็มความสูง กลิ่นไม้สนเย็นเยือกที่เป็นเอกลักษณ์ของเขาแผ่ซ่านออกมาจนบรรยากาศรอบข้างดูอึดอัดขึ้นมาถนัดตา "ไปกับใคร?" คีย์ถาม เสียงทุ้มต่ำราบเรียบ ทว่ามีรังสีบางอย่างที่ทำให้ผู้คนที่ยืนอยู่ใกล้ๆ ต้องถอยห่าง "เอ่อ... ก็มีนากับ... กับรุ่นพี่ที่คณะน่ะค่ะ เขาเพิ่งมาถึง" รินตอบเสียงแผ่ว สัญชาตญาณโอเมก้าในตัวเขากำลังร่ำร้องให้ก้าวถอยหลังเมื่อรับรู้ได้ถึงฟีโรโมนที่เริ่มเปลี่ยนไปของคนตรงหน้า ชายหนุ่มที่รินกล่าวถึง—รุ่นพี่หน้าตาดีที่ยืนรออยู่อีกฝั่งของห้อง—ก้าวเข้ามาหาด้วยท่าทางมั่นใจเกินเหตุ เขาโน้มตัวลงมาใกล้รินราวกับจะแกล้งหยอกเย้า "ใช่ครับคุณคีย์ รินติดธุระกับพวกเราไว้นานแล้ว ถ้ายังไงผมขอยืมตัวเขาไปพักผ่อนสักครู่นะครับ" วินาทีนั้น รอยยิ้มเย็นชาที่มุมปากของคีย์ก็ปรากฏขึ้น มันไม่ใช่ยิ้มที่สื่อถึงความใจดี แต่เป็นยิ้มของนักล่าที่กำลังเห็นเหยื่อรุกล้ำอาณาเขต คีย์ก้าวฉับๆ เข้ามาประชิดตัวรินในระยะที่แทบไม่มีอากาศแทรกผ่าน ฝ่ามือหนาเอื้อมไปคว้าเอวบางไว้ด้วยท่าทีถือสิทธิ์ เขาดึงรินเข้ามาแนบชิดจนแผ่นหลังของร่างเล็กชนเข้ากับอกแกร่ง กลิ่นวานิลลาหอมหวานที่เคยจางหายไปกลับฟุ้งกระจายขึ้นมาทันทีเมื่อปะทะกับกลิ่นไม้สนที่โอบล้อมเอาไว้ "รินเป็นคนของฉัน" คีย์เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงชัดเจนพอที่จะได้ยินกันทั่วห้องโถง "และดูเหมือนว่า เขาจะไม่มีเวลาว่างไปทำธุระกับใครทั้งนั้นในคืนนี้ เพราะเราสองคนมีเรื่อง 'สำคัญ' ต้องสะสาง" ความเงียบเข้าปกคลุมห้องโถงทันที สายตาของทุกคนที่เฝ้ามองอยู่ต่างเบิกกว้างด้วยความตกใจ รินหน้าแดงซ่านด้วยความอับอายและสับสน เขาเงยหน้ามองคีย์ที่เอาแต่ก้มมองเขาด้วยสายตาเจ้าของที่หวงแหนหนักหนา "คุณคีย์... ปล่อยรินก่อนนะคะ คนมองกันใหญ่แล้ว" รินกระซิบเสียงสั่น คีย์ก้มลงกระซิบข้างหู กลิ่นวานิลลาที่แตะจมูกทำให้สติที่ควบคุมไว้แทบขาดผึ้ง "หึง? ฉันไม่ได้หึง... ฉันแค่กำลังทบทวนว่าฉันคงลืมบอกคนแถวนี้ไป ว่าใครคือเจ้าของสร้อยคอเส้นที่รินใส่อยู่" มือหนาเลื่อนขึ้นไปแตะจี้สร้อยที่ลำคอระหงของรินอย่างจงใจ แรงสัมผัสนั้นแผ่วเบาแต่เปี่ยมไปด้วยอำนาจ รินตัวสั่นสะท้านขึ้นมาทันทีเมื่อสัมผัสได้ถึงไอความร้อนจากปลายนิ้วของคีย์ที่ถ่ายทอดผ่านผิวหนัง "คุณคีย์ อย่าทำแบบนี้เลยนะคะ..." "ทำไม?" คีย์ย้อนถามดวงตาสีเข้มวาวโรจน์ "หรือเพราะว่าการได้ไปอยู่กับคนอื่น มันน่ารื่นรมย์กว่าการต้องทนอยู่กับอัลฟ่าอย่างฉัน?" ในจังหวะนั้นเอง ประตูห้องโถงใหญ่ก็ถูกเปิดออกกว้างโดยพนักงานต้อนรับ หญิงสาวในชุดราตรีหรูหราเดินตรงเข้ามาพร้อมกับเสียงหัวเราะที่ฟังดูคุ้นหู รินที่กำลังมึนงงกับสถานการณ์ถึงกับตัวแข็งทื่อเมื่อเห็นใบหน้าของผู้ที่เพิ่งก้าวเข้ามา—ใบหน้าที่รินจำได้แม่นยำจากภาพถ่ายในห้องทำงานของคีย์ ใบหน้าของคนที่คีย์บอกว่าเขาได้สูญเสียไปตลอดกาลแล้ว ผู้หญิงคนนั้นส่งยิ้มหวานมาให้คีย์ ก่อนจะเหลือบสายตามาที่รินด้วยแววตาที่ยากจะคาดเดา "ขอโทษที่มาสายนะคะคีย์... พอดีเครื่องลงช้าไปหน่อย" คีย์ชะงัก มือที่โอบเอวรินค่อยๆ คลายออก แต่สายตาของเขากลับนิ่งสนิทราวกับคนไร้ความรู้สึก รินมองสลับระหว่างคีย์กับหญิงสาวแปลกหน้าคนนั้น หัวใจของเขาหล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่ม "นี่มัน... หมายความว่ายังไงคะคุณคีย์?" รินถามเสียงสั่น ความลับที่เขาเคยคิดว่าเป็นพันธะระหว่างเขากับชายผู้นี้ กำลังถูกรอยร้าวแห่งอดีตสั่นคลอนจนแทบพังทลาย กระต่ายพระจันทร์หวังว่าตอนที่ 15 นี้จะทำให้หัวใจของทุกท่านสั่นไหวไปกับความจริงที่กำลังเปิดเผยนะคะ แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าค่ะ!