ศัตรูหัวใจปรากฏตัว

กลิ่นวานิลลาอุ่นละมุนที่มักจะลอยวนอยู่รอบตัวรินในยามนี้กลับแปรเปลี่ยนเป็นความหนقทึบและอึדอัด เมื่อแจกันแก้วเจียระไนราคาแพงในมือของเขาเกือบจะหลุดร่วงลงสู่พื้นพรมเปอร์เซีย หากไม่มีมือหนาของใครอีกคนเอื้อมเข้ามาประคองข้อมือของเขาไว้เสียก่อน “ระวังหน่อยสิริน… ของพวกนี้ไม่ได้ราคาถูกนะ” เสียงทุ้มต่ำที่คุ้นเคยเอ่ยกระซิบชิดริมใบหู ลมหายใจอุ่นๆ ของคีย์ที่โน้มตัวลงมาทาบทับจากด้านหลังทำให้หัวใจดวงน้อยกระตุกวูบ รินกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ขณะที่กลิ่นอายฟีโรโมนป่าสนอันเยือกเย็นแต่ทรงอำนาจของอัลฟ่าหนุ่มกำลังแผ่ซ่านออกมาโอบล้อมเขาไว้โดยไม่รู้ตัว มันเป็นปฏิกิริยาตามสัญชาตญาณที่ทำให้โอเมก้าร่างบางรู้สึกปลอดภัยและปั่นป่วนในเวลาเดียวกัน ทว่าความอบอุ่นนั้นกลับอยู่ได้ไม่นานนัก แกร๊ง! เสียงประตูไม้สักทองบานใหญ่เปิดผางออกอย่างไร้มารยาท ทำลายบรรยากาศเงียบสงบภายในห้องโถงรับAรองของคฤหาสน์ตระกูลคาร์เตอร์ลงอย่างสิ้นเชิง รินสะดุ้งสุดตัว รีบผละออกจากอ้อมแขนของคีย์ทันทีราวกับโดนไฟลวก ดวงตากลมโตหันไปมองผู้มาใหม่ที่ก้าวเข้ามาด้วยฝาดเท้ามั่นคงและท่าทีเย่อหยิ่งราวกับเป็นเจ้าของสถานที่แห่งนี้อย่างแท้จริง ร่างเพรียวระหงในชุดสูทสั่งตัดพิเศษเข้ารูปสีขาวบริสุทธิ์ เรือนผมสีบลอนด์เงินยาวสลวยรับกับใบหน้าคมคายที่ถูกแต่งแต้มมาอย่างประณีต ดวงตาสีฟ้าใสราวน้ำแข็งกวาดมองเข้ามาในห้องด้วยความเหยียดหยามเล็กน้อย ก่อนที่สายตานั้นจะมาหยุดนิ่งอยู่ที่ริน ซึ่งยืนตัวลีบอยู่ข้างกายคีย์ “คีย์คะ… คุณปล่อยให้ฉันรอที่ห้องรับรองนานเกินไปแล้วนะ” น้ำเสียงหวานใสแต่แฝงไว้ด้วยความเอาแต่ใจดังขึ้น พร้อมกับร่างระหงที่เดินตรงดิ่งเข้ามาหาอัลฟ่าหนุ่มโดยไม่สนใจสายตาของใครทั้งสิ้น กลิ่นฟีโรโมนระรื่นจมูกพุ่งกระจายออกมาทันทีที่เธอขยับตัว—มันคือกลิ่นของดอกกุหลาบขาวบริสุทธิ์ที่ผสมผสานความหรูหรา เย็นชา และทรงพลัง ชัดเจนเสียจนต่อมรับกลิ่นของรินต้องสั่นสะเทือน มีนาที่ยืนจัดแจกันดอกไม้อยู่มุมห้องรีบวางกรรไกรลงส่งสายตาดุมาทางรินเชิงเตือนสติ ส่วนรินทำได้เพียงเม้มริมฝีปากแน่น รู้สึกถึงความหนาแน่นในอกที่แปลกประหลาด กลิ่นกุหลาบขาวระคนกับกลิ่นป่าสนของคีย์ที่ลอยมาแตะกันในอากาศ ทำให้โอเมก้าหนุ่มรู้สึกราวกับถูกบีบอัดจนหายใจไม่ออก นี่สินะ… 'ลินดา' บุตรีแห่งดยุกผู้ทรงอิทธิพล คู่หมั้นที่ถูกกำหนดตัวไว้ตั้งแต่เยาว์วัยตามความประสงค์ของผู้ใหญ่ คีย์ขมวดคิ้วมุ่น ใบหน้าหล่อเหลาเย็นชาลงอย่างเห็นได้ชัด ดวงตาสีเข้มฉายแววไม่พอใจอย่างปิดไม่มิดเมื่อเห็นการปรากฏตัวที่ไม่ได้รับเชิญนี้ “คุณมาทำอะไรที่นี่ ลินดา” คีย์เอ่ยถามเสียงเรียบ ไร้ซึ่งความยินดีหรือแม้แต่รอยยิ้มต้อนรับ ร่างสูงก้าวถอยหลังออกห่างจากรินเพียงเล็กน้อยเพื่อสร้างระยะห่าง แต่นั่นกลับยิ่งทำให้ลินดาไหวตัวทันและพุ่งเป้ามาที่โอเมก้าร่างบางที่ยืนอยู่เคียงข้าง ลินดากวาดสายตามองรินตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยแววตาดูแคลน รอยยิ้มเยาะหยันผุดขึ้นที่มุมปากสวย “อุ๊ย ตายจริง… ฉันคิดว่าข่าวลือเรื่องพ่อบ้านโอเมก้าชั้นต่ำที่คีย์รับเข้ามาดูแลจะเป็นแค่เรื่องโกหกเสียอีก ไม่นึกเลยว่าคุณคาร์เตอร์ผู้สูงส่ง จะลดตัวลงมาคลุกคลีกับกลิ่นวานิลลาเกรดต่ำนี่ด้วย” คำพูดจิกกัดและเหยียดหยามชนชั้นพุ่งตรงมาที่รินราวกับลูกศรอาบยาพิษ รินกำมือแน่นจนเล็บจิกเข้ากับฝ่ามือ ความรู้สึกน้อยเนื้อต่ำใจที่ฝังลึกอยู่ในปมในใจถูกสะกิดขึ้นมาอีกครั้ง ร่างกายสั่นเทาเล็กน้อยไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เป็นเพราะความโกรธและอับอายที่ถูกหยามเกียรติในบ้านหลังนี้ “คุณลินดา กรุณาให้เกียรติคนของผมด้วย” คีย์เอ้าเสียงต่ำ กลิ่นฟีโรโมนป่าสนเริ่มแผ่ขยายความกดดันออกมาจนอากาศรอบตัวหนักอึ้ง เขาขยับตัวเข้ามาบังรินไว้ครึ่งหนึ่งเพื่อปกป้องจากสายตาคุกคามนั้น แต่ท่าทีปกป้องนั้น ยิ่งทำให้ลินดากัดฟันกรอดด้วยความริษยา ดวงตาสีฟ้าใสวาวโรจน์ขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัด เธอหัวเราะในลำคอเบาๆ ก่อนจะก้าวเข้าไปใกล้คีย์มากขึ้น พร้อมกับแกล้งเอื้อมมือไปแตะแขนแกร่งอย่างถือสิทธิ์ “คนของคุณงั้นเหรอคะคีย์? อย่าลืมสิคะว่าอีกไม่กี่เดือนข้างหน้า งานแต่งงานของเราก็จะถูกจัดขึ้นตามพินัยกรรมของตระกูลแล้ว คุณจะเอาเด็กเสิร์ฟกลิ่นขนมหวานนี่มาเป็นข้ออ้างในการหักหน้าฉันไม่ได้หรอกนะ” ลินดาจงใจเน้นเสียงคำว่า 'เด็กเสิร์ฟกลิ่นขนมหวาน' เพื่อตอกย้ำสถานะที่แตกต่างกันราวฟ้ากับเหว รินรู้สึกเหมือนมีก้อนสะอื้นจุกอยู่ที่ลำคอ กลิ่นวานิลลาที่เคยหอมหวานเริ่มแปรเปลี่ยนเป็นกลิ่นที่เจือความขมปร่าตามอารมณ์ที่ดำดิ่งลง เขารู้ตัวดีว่าตัวเองเป็นเพียงโอเมก้าสามัญชน ไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะยืนเคียงข้างอัลฟ่าเลือดบริสุทธิ์ผู้สูงศักดิ์ ภาพความจริงอันโหดร้ายนี้สาดซัดเข้ามาจนรินแทบจะก้าวถอยหลังหนี “ผมไม่เคยยอมรับการคลุมถุนนั้น และคุณก็รู้ดีลินดา” คีย์เอ่ยเสียงเฉียบขาด แววตาไร้เยื่อใยสิ้นเชิง เขาก้มมองรินแวบหนึ่งด้วยความห่วงใยที่ซ่อนอยู่ใต้ความนิ่งสงบ “แต่คุณแม่ของคุณยอมรับค่ะ!” ลินดาขึ้นเสียงด้วยความเหลืออด ฟีโรโมนกุหลาบขาวเริ่มปล่อยออกมาข่มขู่เพื่อแสดงความเป็นเจ้าเข้าเจ้าของ “แล้วเด็กนี่… แกคิดว่าตัวเองเป็นใคร ถึงกล้ามาทำตัวระริกระรี้อยู่ใกล้คู่หมั้นของฉัน!” เพียะ! เสียงตบหน้าดังสนั่นหวั่นไหว ลินดาไม่ได้ลงมือกับริน แต่เป็นรินที่เบิกตากว้างด้วยความตกใจ เมื่อเห็นว่ามือบางของลินดาเหวี่ยงไปฟาดลงบนโต๊ะข้างตัวด้วยความโมโหจัด ก่อนที่เธอจะพุ่งเข้าใส่รินหมายจะกระชากแขนให้พ้นทาง “หยุดนะ!” คีย์คว้าข้อมือลินดาไว้แน่น แรงบีบจากอัลฟ่าหนุ่มทำให้เภรีสาวหน้าถอดสีด้วยความเจ็บปวด “คีย์! คุณปกป้องมันเหรอ? คุณกล้าทำร้ายฉันเพื่อโอเมก้าชั้นต่ำเนี่ยนะ!” ลินดากรีดร้องออกมาอย่างเสียสติ น้ำตาคลอเบ้าด้วยความคับแค้นใจ รินยืนมองภาพตรงหน้าด้วยความรู้สึกที่แตกสลาย เขาไม่อยากเป็นต้นเหตุของความขัดแย้ง และไม่อยากทนยืนอยู่ตรงนี้เพื่อรองรับความเกลียดชังอีกต่อไป รินตัดสินใจหมุนตัวกลับหลังอย่างรวดเร็ว ปาดน้ำตาที่เอ่อล้นออกลวกๆ ก่อนจะสาวเท้ากึ่งวิ่งหนีออกไปทางประตูหลังของห้องโถง โดยไม่สนใจเสียงทุ้มของคีย์ที่ตะโกนเรียกชื่อเขาไล่หลังมา “ริน! เดี๋ยวสิ ริน!” รินวิ่งหนีเข้าไปในสวนกระจกด้านหลังคฤหาสน์ ที่ซึ่งอากาศเย็นชื้นช่วยบรรเทาความร้อนรุ่มในอกได้บ้าง เขาทรุดตัวลงนั่งคุกเข่าพิงกับผนังกระจกใสอย่างไร้เรี่ยวแรง กลิ่นวานิลลาของเขากระจายตัวฟุ้งไปทั่วบริเวณอย่างควบคุมไม่ได้ สะท้อนถึงความหวาดกลัวและหัวใจที่กำลังบอบช้ำ ทว่า ในขณะที่รินกำลังกอดตัวเองด้วยความอ้างว้างอยู่นั้น เสียงฝีเท้าหนักแน่นคู่หนึ่งก็ดังขึ้นใกล้ ๆ พร้อมกับกลิ่นฟีโรโมนป่าสนที่คุ้นเคยพัดผ่านเข้ามาแตะจมูก รินเงยหน้าขึ้นด้วยความตกใจ ทว่าสิ่งที่ปรากฏตรงหน้ากลับไม่ใช่คีย์… เงาร่างสูงโปรดของชายแปลกหน้าคนหนึ่งในชุดสูทสีดำสนิท ยืนยิ้มมุมปากให้อยู่ตรงหน้า ดวงตาคมกริบสีอำพันคู่นั้นจ้องมองมาที่รินด้วยแววตาพึงพอใจอย่างประหลาด ก่อนที่เขาจะยื่นมือมาแตะปลายคางของรินแผ่วเบา โดยที่รินไม่ทันได้ตั้งตัว “กลิ่นวานิลลาหอมหวานขนาดนี้… น่าเสียดายจังนะ ที่ต้องมาทนเจ็บปวดอยู่กับอัลฟ่าใจร้ายคนนั้น สนใจมาอยู่กับผมแทนไหมล่ะครับ… คนสวย” กระต่ายพระจันทร์หวังว่าตอนที่ 14 นี้จะทำให้หัวใจของทุกท่านเต้นแรงไปพร้อมกับรินนะคะ เจอกันตอนหน้าค่ะ!