งานเลี้ยงการกุศล

“ถ้าคุณยังขยับตัวยุกยิกแบบนี้อีก ผมรับรองได้เลยว่ากระดุมเม็ดบนสุดนั่นได้กระเด็นหลุดหายไปในงานการกุศลแน่” เสียงทุ้มต่ำติดจะแหบพร่าของคีย์ดังขึ้นชิดใบหู รินสะดุ้งสุดตัวจนเผลอสูดหายใจเข้าลึก กลิ่นวานิลลาอ่อนจางที่เขาพยายามกดทับไว้ด้วยยาระงับฟีโรโมนชั้นเลิศกลับพลุ่งพล่านขึ้นมาทันทีที่ปลายนิ้วเย็นเฉียบของคนตัวสูงกว่าแตะลงบนปกคอเสื้อ รินมองตัวเองในกระจกบานใหญ่ ภาพชายหนุ่มในชุดสูทสั่งตัดพิเศษเข้ารูปสีน้ำเงินเข้มดูสง่างามเกินกว่าจะเป็นเด็กหนุ่มจากย่านชนชั้นแรงงานที่เขาเคยเป็น มีนาช่วยจัดการเรื่องทรงผมที่ถูกเซ็ตขึ้นอย่างประณีตปิดบังใบหน้าหวานซึ้งให้ดูคมคายขึ้น แต่ถึงอย่างไร ดวงตากลมโตคู่เดิมที่เต็มไปด้วยความประหม่าก็ยังซ่อนไม่มิด “ผมเกร็งครับ... คุณคีย์” รินสารภาพเสียงอ้อมแอ้ม “ไม่ต้องเกร็ง แค่ทำตามที่ผมบอก” คีย์หมุนตัวรินให้หันมาเผชิญหน้า มือหนาจัดเนคไทให้เขาอย่างเบามือ สายตาคมกริบของอัลฟ่าเลือดบริสุทธิ์จ้องลึกเข้ามาในดวงตาของโอเมก้าหนุ่ม “ในงานนั้น ไม่มีใครมองเห็น ‘ริน’ คนที่อ่อนแอหรอก มีแต่เลขาส่วนตัวผู้ปราดเปรื่องของตระกูลเวนเดลเท่านั้นที่คุณต้องเล่นบทบาทนี้ให้สมบูรณ์แบบ เข้าใจไหม?” รินพยักหน้ารับเบาๆ กลิ่นกำยานเย็นเยียบที่เป็นเอกลักษณ์ของคีย์ทำหน้าที่เป็นทั้งเกราะป้องกันและพันธนาการในเวลาเดียวกัน มันอบอวลอยู่รอบตัวเขาจนเขารู้สึกเหมือนเป็นสมบัติล้ำค่าที่ถูกกักขังไว้ในกรงทอง รถยนต์ลีมูซีนคันหรูเคลื่อนเข้าสู่หน้าคฤหาสน์จัดงานสังคมระดับสูง ทันทีที่ประตูเปิดออก แสงแฟลชจากกล้องนักข่าวและสายตาที่เต็มไปด้วยความเคลือบแคลงของเหล่าชนชั้นสูงก็พุ่งเป้ามาที่พวกเขา คีย์ก้าวลงจากรถอย่างองอาจ มือข้างหนึ่งยื่นมาให้รินจับเพื่อก้าวตามลงไป รินสูดลมหายใจเข้าลึก เขาต้องสะกดกลั้นความรู้สึกอยากหดตัวหนีจากสายตาที่มองมาเหมือนจะเหยียดหยาม แต่เขาก็จำคำพูดของมีนาได้ขึ้นใจ—*ถ้าเธอไม่เชิดหน้าเข้าหาพวกมัน พวกมันก็จะเหยียบเธอให้จมดิน* “จำไว้ อย่าสบตาพวกที่จ้องจะจับผิด” คีย์กระซิบขณะเดินนำเข้าสู่โถงงานใหญ่ที่ตกแต่งด้วยโคมไฟระย้าอลังการ “แค่โฟกัสที่ผม” บรรยากาศภายในงานอบอวลไปด้วยกลิ่นฟีโรโมนของอัลฟ่าและเบต้าชั้นสูง รินรู้สึกอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก ท่ามกลางเสียงดนตรีคลาสสิกที่บรรเลงคลอเบาๆ เขารู้สึกเหมือนเดินอยู่บนเส้นด้ายที่พร้อมจะขาดผึงได้ทุกเมื่อ เมื่อต้องเผชิญหน้ากับเหล่าบรรดาเครือญาติของคีย์ที่ต่างก็จับจ้องมาที่เลขาส่วนตัวคนใหม่ด้วยความสงสัย “โอ้... คีย์ ไม่คิดเลยว่าคุณจะพา ‘คนพิเศษ’ มาเปิดตัวในงานสำคัญแบบนี้” เสียงหวานแหบเสน่ห์ของหญิงสาวในชุดราตรีสีแดงสดดังขึ้น เธอคือเลดี้เอเลน่า อัลฟ่าสาวผู้ทรงอิทธิพลที่ใครๆ ต่างรู้ดีว่าเธอหมายปองตำแหน่งคู่ครองของคีย์มาโดยตลอด “เขาก็แค่เลขาครับ เลดี้เอเลน่า” คีย์ตอบเสียงเรียบ นัยน์ตาไร้แววความรู้สึก เอเลน่าเดินเข้ามาใกล้ริน กลิ่นฟีโรโมนกุหลาบที่ฟุ้งกระจายออกมาอย่างจงใจเพื่อกดขี่โอเมก้าข้างกายคีย์ทำให้รินขาสั่น รินพยายามตั้งสติ กัดริมฝีปากตัวเองจนห่อเลือดเพื่อเรียกสติ สัมผัสถึงกลิ่นวานิลลาที่ถูกกระตุ้นให้เข้มข้นขึ้นโดยสัญชาตญาณโอเมก้าที่ถูกข่มขู่ “เลขา... หรือว่า ‘ของเล่น’ กันแน่คะ?” เอเลน่าโน้มตัวลงมาใกล้รินจนได้กลิ่นหอมหวานแปลกปลอม “ได้กลิ่นวานิลลาจางๆ ด้วยนะ... น่ารักดี แต่ในงานระดับนี้ ของหวานราคาถูกไม่ค่อยมีที่ยืนเท่าไหร่หรอกนะคะ” ความโกรธแล่นริ้วขึ้นมาในอกริน มือที่ถือแก้วแชมเปญสั่นระริก เขาไม่ได้โกรธเพราะถูกดูถูก แต่โกรธที่คีย์ยังยืนนิ่งไม่ไหวติง รินตัดสินใจก้าวออกมาข้างหน้าหนึ่งก้าว ยืดอกขึ้นสบตากับเอเลน่าด้วยแววตาที่เย็นชาเกินคาด “ขอบพระคุณที่เป็นห่วงเรื่องกลิ่นของผมนะครับเลดี้” รินเอ่ยน้ำเสียงนิ่งสนิท “แต่ถึงจะเป็นวานิลลาที่ดูราคาถูกในสายตาคุณ มันก็ยังมีความหอมที่พิเศษพอจะทำให้คนบางคน... ไม่อยากแบ่งปันให้ใครได้กลิ่น” คำพูดของรินทำให้รอบข้างเงียบกริบ คีย์ที่ยืนข้างๆ ชะงักไปเล็กน้อย ก่อนที่มุมปากจะยกขึ้นเป็นรอยยิ้มที่หาได้ยากยิ่ง เอเลน่าหน้าเสียไปวูบหนึ่งด้วยความโกรธจัดที่ถูกโอเมก้าตอกกลับ ทว่า ในจังหวะที่สถานการณ์กำลังตึงเครียด แสงไฟในห้องโถงใหญ่ก็ดับพรึบลงกะทันหัน เสียงกรีดร้องดังมาจากมุมหนึ่งของห้องตามด้วยเสียงของหนักหล่นลงพื้น ตามด้วยกลิ่นไหม้และกลิ่นฟีโรโมนที่รุนแรงจนน่าคลื่นไส้พุ่งกระจายไปทั่วงาน “มีคนบุกรุก!” เสียงตะโกนของบอดี้การ์ดดังแทรกขึ้นมา ในความมืดสลัวนั้น รินรู้สึกถึงมือแกร่งของคีย์ที่คว้าเอวเขาไว้แน่นและดึงเข้าหาตัวจนแผ่นหลังแนบกับอกแกร่ง “เกาะผมไว้ให้แน่น อย่าปล่อย!” ทันใดนั้น แสงไฟฉายจากบอดี้การ์ดส่องกราดไปทั่วบริเวณ และภาพที่ปรากฏเบื้องหน้าก็ทำให้รินถึงกับหยุดหายใจ ที่กลางโถงงาน ร่างของชายปริศนาในชุดคลุมสีดำยืนอยู่เหนือร่างของแขกผู้มีเกียรติคนหนึ่งที่นอนจมกองเลือด โดยในมือของชายคนนั้น... คือช่อดอกไม้สีขาวสะอาดตาที่เป็นสัญลักษณ์ของใครบางคนที่รินไม่ควรจะเจออีกต่อไป และสิ่งที่ทำให้หัวใจของรินแทบหยุดเต้น คือชายชุดดำคนนั้นหันมาทางเขา พร้อมกับรอยยิ้มที่เหมือนกับคนในอดีตที่คีย์เคยพร่ำบอกว่า ‘ตายไปแล้ว’ อย่างไม่มีผิดเพี้ยน! ความลับในสวนดอกไม้กำลังจะถูกเปิดโปง หรือนี่เป็นเพียงจุดเริ่มต้นของหายนะที่คีย์พยายามปกปิดรินมาตลอดกันแน่? กระต่ายพระจันทร์หวังว่าตอนที่ 13 นี้จะทำให้หัวใจของทุกท่านเต้นแรงไปพร้อมกับรินนะคะ เจอกันตอนหน้าค่ะ!