ความใจดีของอัลฟ่าร้าย

"วางกองเอกสารพวกนั้นลงซะ ริน" เสียงทุ้มต่ำที่แฝงไปด้วยอำนาจสั่งการทำให้รินสะดุ้งจนปากกาในมือเกือบหลุดร่วง โอเมก้าหนุ่มเงยหน้าขึ้นจากโต๊ะทำงานที่เต็มไปด้วยเอกสารบัญชีคฤหาสน์ ก่อนจะพบว่าร่างสูงใหญ่ของ ‘คีย์’ กำลังยืนกอดอกพิงกรอบประตูห้องโถงทำงาน สายตาคมกริบของอัลฟ่าเลือดบริสุทธิ์คู่นั้นมองสำรวจแว่นตากรอบบางที่รินสวมอยู่ด้วยความรู้สึกที่อ่านไม่ออก "แต่คุณคีย์คะ... งานพวกนี้ต้องส่งก่อนพรุ่งนี้เช้า ถ้าไม่เสร็จ—" "ฉันบอกให้วาง" คีย์ย้ำคำสั่งเดิม ทว่าน้ำเสียงในครั้งนี้กลับเรียบเฉยจนน่าเกรงขาม เขาก้าวเดินเข้ามาหาช้าๆ ทุกย่างก้าวที่เขาเข้าใกล้ รินสัมผัสได้ถึงกลิ่นฟีโรโมนของป่าสนเย็นเยือกที่พยายามจะห่อหุ้มกลิ่นวานิลลาอ่อนๆ ของเขาเอาไว้ มันไม่ใช่กลิ่นที่กดขี่ข่มเหง แต่เป็นกลิ่นที่จงใจ 'โอบอุ้ม' จนรินรู้สึกประหม่าจนลมหายใจสะดุด "รินทำงานได้ค่ะ คุณคีย์ไม่ต้องห่วงหรอก รินไม่ได้อ่อนแอขนาดนั้น" รินก้มหน้าหลบสายตา มือสั่นเทาพยายามดึงแฟ้มเอกสารกลับมา แต่แล้วมือหนาก็คว้าหมับลงบนกองกระดาษนั้นเสียก่อน "โอเมก้าในคฤหาสน์นี้มีเป็นร้อยคน ทำไมต้องเป็นเธอที่ต้องอดนอนมาสามคืนติดเพื่อทำบัญชีที่ควรจะเป็นหน้าที่ของคนอื่น" คีย์โน้มตัวลงมาจนใบหน้าของเขาสามารถมองเห็นรอยคล้ำใต้ตาของรินได้อย่างชัดเจน "หรือเธอคิดว่าการพิสูจน์ตัวเองด้วยการทรมานร่างกาย จะทำให้พวกชนชั้นสูงนั่นยอมรับเธอ?" รินเม้มริมฝีปากแน่น ความเจ็บปวดที่ถูกขุดคุ้ยบาดลึกเข้าไปในใจ เขาไม่ได้อยากจะพิสูจน์อะไรใครหรอก แต่ในโลกที่โอเมก้าถูกมองว่าเป็นเพียงเครื่องประดับหรือเครื่องผลิตทายาท การยอมแพ้หมายถึงการถูกกำจัดทิ้งและถูกส่งตัวกลับไปที่ที่เขาจากมา "รินไม่มีทางเลือกค่ะ" เสียงของรินสั่นเครือ "ถ้าไม่ได้งานนี้ รินก็ไม่มีที่ไป" คีย์นิ่งไปครู่หนึ่ง แววตาที่เคยเย็นชาฉายความไหววูบชั่วขณะที่รินไม่อาจเข้าใจได้ เขาถอนหายใจยาวก่อนจะหยิบแฟ้มออกจากมือรินอย่างเด็ดขาด แล้วโยนมันลงบนโต๊ะข้างๆ ก่อนจะคว้าข้อมือบางของโอเมก้าหนุ่มให้ลุกขึ้นตามแรงดึง "คุณจะพาไปไหนคะ!" "ไปนอน" "แต่เอกสารพวกนั้น—!" "ในเมื่อคนงานส่วนใหญ่ไร้ประสิทธิภาพจนต้องให้โอเมก้าอย่างเธอมาแบกรับ ฉันก็จะจัดการเรื่องนี้ด้วยวิธีของฉัน... ส่วนเธอก็แค่กลับไปนอนซะ อย่าให้ฉันต้องเห็นเธอหน้ามืดล้มฟุบลงไปต่อหน้าต่อตาในวันพรุ่งนี้" คีย์พาเขาเดินผ่านโถงทางเดินที่เงียบสงัด กลิ่นวานิลลาของรินฟุ้งกระจายออกมาอย่างควบคุมไม่ได้เมื่อเขารู้สึกตื่นเต้นและประหม่า คีย์หยุดชะงักลงเล็กน้อย เขาหันมาเผชิญหน้ากับริน ระยะห่างที่ใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกันทำให้รินกลั้นหายใจ คีย์ยื่นมือมาแตะที่ข้างแก้มของรินเพียงแผ่วเบา สัมผัสนั้นไม่ได้มีความวาบหวามเหมือนคู่รัก แต่มีความ ‘ใจดี’ ที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความร้ายกาจอย่างประหลาด เขาใช้นิ้วโป้งไล้รอยคล้ำใต้ตาของรินอย่างเบามือที่สุดเท่าที่คนอย่างอัลฟ่าเลือดบริสุทธิ์จะทำได้ "กลิ่นเธอ... มันเหนื่อยล้าเกินไปแล้วนะ ริน" คีย์กระซิบแผ่วเบา รินใจเต้นรัวราวกับกลองรัว นี่คืออัลฟ่าที่ใครต่อใครต่างหวาดกลัว คนที่ได้รับฉายาว่าเป็นจอมเผด็จการแห่งคฤหาสน์ ทำไมถึงมาใจดีกับเขาในตอนนี้? "ทำไม... ทำไมคุณคีย์ถึงต้องใจดีกับรินขนาดนี้คะ?" คีย์แค่นหัวเราะในลำคอ แต่ในดวงตาคู่นั้นกลับไร้ซึ่งความขบขัน "บางที ฉันอาจจะแค่เกลียดการเห็นของสวยงามต้องหม่นหมองเพราะความไร้ค่าของคนอื่นก็ได้" เขาปล่อยมือออกแล้วหันหลังเดินจากไปทันที ทิ้งให้รินยืนงุนงงอยู่ในความเงียบงัน แต่ทว่าเมื่อรินเดินกลับเข้ามาในห้องทำงานของเขาอีกครั้งในเช้าวันรุ่งขึ้นด้วยความกังวลใจว่างานจะเสีย เขากลับต้องพบกับความจริงที่น่าตกใจ เอกสารทั้งหมดบนโต๊ะถูกจัดวางเรียงอย่างเป็นระเบียบ ตัวเลขทุกตัวถูกคำนวณและตรวจสอบจนถูกต้องแม่นยำเกินกว่าที่ใครจะทำได้ในเวลาเพียงไม่กี่ชั่วโมง และที่มุมของสมุดบัญชี มีลายเซ็นเบอร์หนึ่งของคฤหาสน์ปรากฏอยู่... เป็นลายเซ็นของคีย์ รินรีบกวาดสายตาไปรอบห้อง ก่อนจะชะงักเมื่อเห็นบางอย่างวางอยู่ข้างกรอบรูปที่เขานำติดตัวมาด้วย... มันคือดอกวานิลลาสดช่อหนึ่งที่หาได้ยากยิ่งในฤดูกาลนี้ พร้อมกับกระดาษโน้ตแผ่นเล็กที่เขียนด้วยลายมือหรูหราว่า *'เลิกพิสูจน์ตัวเองกับคนที่ไม่คู่ควรเสียที แล้วเก็บแรงไว้... เพราะงานหน้าของเธอคือการอยู่ข้างๆ ฉัน'* หัวใจของรินเต้นผิดจังหวะ เขาไม่ทันได้สังเกตเห็นว่าที่ประตูห้องทำงาน มีเงาร่างของใครบางคนกำลังยืนมองดูเขาราวกับจะกลืนกิน... มีนาเพื่อนสนิทของเขากำลังยืนกอดอก แววตาที่เคยสดใสกลับแปรเปลี่ยนเป็นความเย็นชาและน่ากลัวอย่างที่รินไม่เคยเห็นมาก่อน "ริน... เธอคิดจริงๆ เหรอว่าเขาแค่ช่วยเธอเพราะความใจดี?" มีนาเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเย็นยะเยือกจนรินขนลุกชัน "เธอไม่รู้หรือไงว่าทำไมคุณคีย์ถึงได้เลิกกับคนรักคนเก่าไปเมื่อสามปีก่อน? และทำไม... กลิ่นวานิลลาของเธอ ถึงได้หอมหวานนักในสายตาเขาทั้งที่คนอื่นไม่ได้กลิ่น!" รินหน้าซีดเผือด เมื่อมีนาเดินก้าวเข้ามาหาพร้อมกับกุญแจดอกหนึ่งในมือที่เขาสงสัยมาตลอดว่าหายไปไหน... กุญแจห้องเก็บความลับใต้ดินของตระกูลคีย์! ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับความลับในสวนดอกไม้คืนนี้นะคะ กระต่ายพระจันทร์จะรีบกลับมาเฉลยปมในตอนหน้าแน่นอนค่ะ!