สวนดอกไม้ตอนเที่ยงคืน

“หยุดเดี๋ยวนี้!” เสียงกระซิบแหบพร่าของคีย์ไม่ได้มาจากลำคอ แต่มันดูเหมือนมาจากความพยายามที่จะสะกดกั้นคลื่นพายุที่กำลังซัดกระหน่ำในตัวเขา มือหนาของเขาคว้าข้อมือรินไว้แน่นจนอีกฝ่ายชะงัก รินเซถอยหลังจนแผ่นหลังกระแทกเข้ากับบานประตูไม้โอ๊คที่สั่นสะเทือน กลิ่นวานิลลาที่ควรจะหอมหวานกลับทวีความเข้มข้นจนกลายเป็นกลิ่นฟีโรโมนที่ปลุกเร้าสัญชาตญาณดิบของเหล่าอัลฟ่าในโถงเต้นรำให้หยุดชะงัก คีย์ไม่รอช้า เขาอาศัยจังหวะที่ทุกคนกำลังตกตะลึงลากร่างของรินหลบเข้าไปในมุมมืดของระเบียงทางเดิน แล้วกึ่งผลักกึ่งจูงรินวิ่งหนีออกจากความวุ่นวายนั้นไปจนถึงสวนดอกไม้ท้ายคฤหาสน์ที่เงียบสงัด “ปล่อยผมนะ! คุณทำแบบนี้ทำไม!” รินสะบัดมือออกด้วยความตื่นตระหนก หน้าอกของเขาขึ้นลงเป็นจังหวะถี่เร็วจากความเหนื่อยและแรงอารมณ์ที่ยังค้างคา คีย์หยุดยืนใต้เงาไม้ใหญ่ แสงจันทร์เสี้ยวที่สาดส่องลงมาทำให้ใบหน้าคมสันของเขาทอประกายเย็นเยียบและรอยร้าวที่ซ่อนไว้ภายใน “นายรู้ไหมว่าตัวเองเพิ่งทำอะไรลงไป? กลิ่นของนาย... มันเกือบจะทำให้คนทั้งโถงคลุ้มคลั่ง” รินแค่นหัวเราะ ทั้งที่ดวงตาสั่นระริก “แล้วมันต่างอะไรกับการที่ผมถูกตราหน้าว่าเป็นแค่ ‘โอเมก้าชั้นต่ำ’ ที่คอยรองรับอารมณ์ของพวกคุณล่ะคะ? จะในโถงเต้นรำหรือในสวนนี้ มันก็ไม่ต่างกันหรอก” “นายไม่ได้ต่ำต้อยอย่างที่คิด” คีย์ก้าวเข้ามาใกล้จนรินสัมผัสได้ถึงความร้อนที่แผ่ออกมาจากตัวเขา กลิ่นไม้สนเย็นๆ ของอัลฟ่าเลือดบริสุทธิ์ปะทะเข้ากับกลิ่นวานิลลาของรินอย่างรุนแรงจนเกิดปฏิกิริยาทางเคมีที่ทำให้ทั้งคู่ต้องหอบหายใจ “ที่ฉันพาออกมา... เพราะฉันไม่อยากให้ใครหน้าไหนได้กลิ่นนี้ไปมากกว่านี้” รินนิ่งงัน คำพูดนั้นชวนให้ใจสั่นเสียจนเขาก้มหน้าหนีสายตาที่เหมือนจะแผดเผาเขาให้ละลาย “ทำไมต้องสนใจด้วยล่ะคะ ในเมื่อคนอย่างคุณก็แค่ต้องการขังผมไว้เพื่อความบันเทิง... หรือเพราะเรื่อง ‘คนรักเก่า’ ของคุณกันแน่” ชื่อนั้นเปรียบเสมือนดาบที่กรีดลงบนกลางอกของคีย์ เขาชะงักไปชั่วครู่ แววตาที่เคยแข็งกร้าวอ่อนแสงลงจนดูน่าสงสารในวินาทีหนึ่ง “เธอไม่เกี่ยวอะไรกับนาย ริน... แต่นายกำลังทำให้ฉันนึกถึงสิ่งที่ฉันพยายามลืมมาตลอดเจ็ดปี” รินเงยหน้าขึ้นมองคนตรงหน้า ความโกรธเคืองที่เคยมีเริ่มถูกแทนที่ด้วยความสงสัย เขาสังเกตเห็นมือของคีย์ที่กำแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน “ความลับที่ทุกคนในตระกูลนี้ปกปิดไว้... มันคืออะไรกันแน่คะ? ทำไมกลิ่นของผมถึงทำให้คุณดูทรมานขนาดนี้?” คีย์ไม่ได้ตอบในทันที เขาค่อยๆ ยื่นมือไปแตะที่ลำคอของรินอย่างแผ่วเบา รอยสัมผัสเย็นเยียบนั้นทำให้รินขนลุกชัน “เพราะกลิ่นของนาย... มันคือกลิ่นเดียวกับเธอในวินาทีสุดท้ายก่อนที่เธอจะจากฉันไป” บรรยากาศรอบสวนดอกไม้ในยามเที่ยงคืนเย็นเยียบขึ้นถนัดตา ราวกับกาลเวลาหยุดหมุน รินเบิกตากว้าง ความเงียบที่ปกคลุมทำให้เขากลั้นหายใจโดยไม่รู้ตัว “เดี๋ยวนะคะ... หมายความว่ายังไง?” รินถามเสียงเบาหวิว คีย์จ้องลึกเข้ามาในดวงตาของริน ราวกับกำลังมองหาเงาสะท้อนของใครบางคน “เพราะเธอไม่ใช่โอเมก้าธรรมดา และนาย... ก็อาจจะไม่ใช่ ‘โอเมก้าทั่วไป’ อย่างที่นายเข้าใจ” ในขณะที่รินกำลังจะเอ่ยปากถามต่อ ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนก็ดังขึ้นจากด้านหลังพุ่มไม้สูง แสงไฟฉายสีแดงสาดส่องเข้ามายังจุดที่ทั้งสองยืนอยู่ พร้อมกับร่างของชายในชุดสูทสีดำสนิทสามคนที่ก้าวออกมาล้อมพวกเขาไว้ คีย์รีบคว้าแขนรินดึงเข้ามาไว้ด้านหลังทันที “อย่าส่งเสียง” เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่เฉียบขาดและเต็มไปด้วยอันตราย ท่ามกลางความมืดมิด ชายคนหนึ่งที่ดูเหมือนจะเป็นหัวหน้ากลุ่มก้าวออกมาข้างหน้า มันเผยรอยยิ้มที่บิดเบี้ยวพร้อมกับดึงมีดสั้นอาบยาพิษสีม่วงเรืองแสงออกมา “หาตัวเจอแล้ว... กลิ่นวานิลลาที่แสนหวานเย้ายวนใจ... เจ้าชายโอเมก้าที่ตระกูลคีย์แอบซ่อนไว้ถึงเวลาต้องกลับไปรับโทษทัณฑ์ที่บรรพบุรุษทำไว้แล้ว” คีย์กัดฟันแน่น เขารู้ดีว่าศัตรูไม่ได้ต้องการแค่ตัวริน แต่พวกมันต้องการ ‘พันธะ’ ที่ผูกมัดทั้งคู่ไว้ตั้งแต่วินาทีที่กลิ่นฟีโรโมนของรินระเบิดออกในห้องโถง รินตัวสั่นเทาเมื่อเห็นอาวุธในมือพวกมัน “คุณคีย์... พวกเขาเป็นใคร?” คีย์หันกลับมามองริน แววตาของเขาเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง มันไม่ได้เย็นชาเหมือนก่อนหน้า แต่มันคือแววตาของผู้ปกป้องที่พร้อมจะแลกด้วยชีวิต “ไม่ต้องกลัว... ตราบใดที่ฉันยังยืนอยู่ นายจะไม่มีวันถูกพรากไปไหนทั้งนั้น” ทว่า ทันทีที่ชายคนนั้นก้าวเข้ามาใกล้ ร่างกายของรินก็เริ่มสั่นสะท้านอย่างควบคุมไม่ได้ เขารู้สึกถึงความเจ็บปวดที่หน้าอกซ้ายราวกับหัวใจกำลังจะแตกสลาย และในวินาทีที่แสงจันทร์ส่องกระทบใบหน้าของชายชุดดำนั้น รินก็ต้องเบิกตากว้างด้วยความช็อกเมื่อเห็นรอยปานรูปจันทร์เสี้ยวบนข้อมือของอีกฝ่าย! “นั่นมัน... รอยปานของพี่ชายฉันที่ตายไปแล้วไม่ใช่เหรอ?” ความสับสนตีรวนอยู่ในอกริน ขณะที่คีย์เองก็ชะงักงันเมื่อเห็นสัญลักษณ์นั้นเช่นกัน ความลับที่ถูกฝังกลบไว้กำลังจะถูกเปิดออกในค่ำคืนที่อันตรายที่สุดนี้! ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับความลับในสวนดอกไม้คืนนี้นะคะ กระต่ายพระจันทร์จะรีบกลับมาเฉลยปมในตอนหน้าแน่นอนค่ะ!