ความพยายามในการซ่อนเร้น

“ถอยออกไปนะ... อย่าเข้ามา!” เสียงตะโกนของรินแหบพร่าสั่นเครือ ร่างโปร่งบางถอยกรูดจนแผ่นหลังกระแทกเข้ากับผนังเย็นเฉียบของห้องโถงทางเดินที่มืดมิด ชายในชุดคลุมนับสิบคนไม่ได้ตอบโต้ พวกเขาเพียงแค่ก้าวเข้ามาพร้อมกันด้วยจังหวะที่พร้อมเพรียงราวกับหุ่นยนต์ที่ถูกตั้งโปรแกรมไว้ ใบหน้าของทุกคน—ใบหน้าที่รินจำได้แม่นว่าเป็นของ 'ใครบางคน' ที่เขาหวาดกลัว—ฉาบด้วยรอยยิ้มเย็นเยือกที่ส่งไม่ถึงดวงตา รินรีบควานหาขวดแก้วใบจิ๋วในกระเป๋าเสื้อ สั่นสะท้าน มือไม้ที่เย็นเฉียบพยายามเปิดฝาขวดยาระงับฟีโรโมนรุ่นพิเศษที่ได้รับมาจากมีนา กลิ่นวานิลลาที่ควรจะหอมหวานเริ่มแปรเปลี่ยนเป็นกลิ่นที่ฉุนกึ๊กและผิดเพี้ยนไปเพราะความตื่นตระหนกที่พวยพุ่งออกมาจากต่อมฟีโรโมนของเขาเอง “ไม่ได้การ... ถ้ากลิ่นนี้หลุดออกไป พวกเขาต้องรู้แน่ว่าฉันเป็นโอเมก้า” รินกัดริมฝีปากจนห้อเลือด หยดยาสีใสถูกกระดกเข้าปากอย่างรีบร้อน รสชาติขมปร่าแผ่ซ่านไปทั่วลำคอ มันทำหน้าที่ของมันอย่างรวดเร็ว—ความร้อนรุ่มในกระแสเลือดถูกกดทับด้วยความเย็นเยียบที่แล่นพล่านไปตามเส้นประสาท กลิ่นวานิลลาค่อยๆ จางหายไป ราวกับดอกไม้ที่ถูกแช่แข็งในฤดูหนาวที่โหดร้าย “ยังไม่พอ... ยังไม่พอ!” เขากระดกยาหยดที่สองตามลงไปอย่างไม่คิดชีวิต แม้หน้ามืดจะเข้าครอบงำจนโลกหมุนคว้าง รินรีบล้วงเอาผ้าเช็ดหน้าชุบสารเคมีที่พกติดตัวออกมาโปะเข้าที่จมูกเพื่อกลบกลิ่นกายให้สนิทที่สุด ร่างกายของเขาสั่นระริกขณะที่ชายชุดคลุมเหล่านั้นหยุดกึกห่างออกไปเพียงไม่กี่ก้าว “พวกท่านต้องการอะไรกันแน่?” รินเค้นเสียงถาม ทั้งที่ในใจอยากจะกรีดร้อง หนึ่งในชายชุดคลุมก้าวออกมาข้างหน้า ร่างนั้นสูงโปร่งและคุ้นตาอย่างประหลาด ก่อนที่เขาจะค่อยๆ ปลดฮู้ดที่คลุมใบหน้าออก เผยให้เห็นดวงตาคมกริบที่ดูเหมือนจะทะลุทะลวงเข้าไปถึงจิตวิญญาณของริน—นั่นไม่ใช่ใครที่ไหน แต่เป็น 'คีย์' อัลฟ่าผู้เป็นเจ้าของคฤหาสน์แห่งนี้ แต่ทว่า... คีย์คนนี้กลับมีแววตาที่ว่างเปล่าราวกับหุ่นเชิด “ริน... เจ้าช่างพยายามได้น่าสมเพชนัก” เสียงของคีย์ดังก้อง แต่โทนเสียงนั้นกลับราบเรียบ ผิดแผกไปจากน้ำเสียงทุ้มลึกที่รินเคยหลงใหล “คุณ... คุณไม่ใช่คีย์” รินถอยห่างจนแทบจะจมไปกับกำแพง “คีย์ไม่มีวันพูดกับฉันแบบนี้” “คีย์คนไหนล่ะ?” ร่างตรงหน้าเอียงคอเล็กน้อย มุมปากยกยิ้มที่ดูน่าขนลุก “คีย์ที่แสร้งทำเป็นปกป้องเจ้าด้วยความรักจอมปลอมนั่นน่ะหรือ? หรือจะเป็นคีย์... ที่ถูกพวกเรากลืนกินไปจนหมดสิ้นแล้วตั้งแต่วันที่เจ้าก้าวเข้ามาในห้องสมุดใต้ดินนั่น!” รินรู้สึกได้ว่ายาที่กินเข้าไปเริ่มออกฤทธิ์ข้างเคียง หัวใจของเขาเต้นรัวจนเจ็บหน้าอก กลิ่นวานิลลาของเขาพยายามจะฝืนผ่านการระงับออกมา มันหอมหวานจนน่าอึดอัด มันคือกลิ่นของเหยื่อที่กำลังจะถูกล่าในกรงขังที่มองไม่เห็น “ไม่จริง... มีนาบอกฉันว่าถ้ากินยานี้ ฉันจะปลอดภัย!” รินพึมพำกับตัวเอง มือสั่นเทาพยายามควานหาอาวุธที่พอจะป้องกันตัวได้ แต่ในวินาทีที่เขากำลังจะตัดสินใจวิ่งหนีไปทางบันไดวน เขากลับได้ยินเสียงฝีเท้าที่หนักแน่นและทรงพลังดังขึ้นจากด้านหลังของกลุ่มชายชุดคลุม เสียงฝีเท้าที่เขาจำได้ดีกว่าใคร... มันคือเสียงรองเท้าหนังขัดเงาที่คีย์มักจะสวมใส่ ชายชุดคลุมทั้งหมดหยุดนิ่งและเปิดทางออกเป็นแถวยาว ร่างสูงสง่าที่รินโหยหาเดินผ่านความมืดออกมา คีย์ตัวจริง—คนที่มีสายตาอ่านไม่ออกและมีความเย็นชาที่เป็นเอกลักษณ์—ยืนอยู่ตรงนั้น ดวงตาของอัลฟ่าเลือดบริสุทธิ์จ้องเขม็งมาที่ขวดยาในมือของริน ก่อนจะเหลือบมองไปที่ชายในชุดคลุมที่มีหน้าตาเหมือนเขาเองราวกับแกะ “เจ้ากินมันเข้าไปหมดแล้วสินะ... ริน” คีย์เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง ทว่าแฝงไปด้วยแรงกดดันมหาศาลจนรินแทบทรุดเข่าลงกับพื้น “คีย์! ช่วยฉันด้วย พวกเขา... พวกเขาเป็นใครกัน!” รินพยายามจะก้าวเข้าไปหา แต่คีย์กลับยกมือขึ้นห้ามด้วยท่าทีที่เย็นชาอย่างถึงที่สุด “พวกเขาก็คือตัวข้า... ทุกส่วนเสี้ยวของข้าที่ถูกกัดกินโดยความโหยหาที่มีต่อเจ้า” คีย์ก้าวเข้ามาใกล้ ลมหายใจอุ่นร้อนของอัลฟ่าปะทะเข้ากับใบหน้าของรินที่กำลังซีดเผือด “และยานั่น... ที่เจ้ารีบกรอกปากเข้าไปเพื่อปกปิดกลิ่นวานิลลาของเจ้าน่ะ ริน... มันไม่ใช่ยาแก้ฟีโรโมนหรอกนะ แต่มันคือยาที่กระตุ้นให้กลิ่นของเจ้า 'ชัดเจน' ขึ้นเป็นสิบเท่าในยามที่เจ้าตกใจสุดขีดต่างหาก” รินเบิกตากว้าง ความเย็นวาบแล่นผ่านสันหลังเมื่อรับรู้ว่าร่างกายของเขาเริ่มร้อนรุ่มจากภายใน ยาที่ได้รับมาจากมีนา... ทำไมถึงเป็นแบบนี้? “มีนา... มีนาทำแบบนี้ทำไม?” รินกระซิบเสียงสั่น ขณะที่คีย์ยื่นใบหน้าเข้ามาใกล้จนจมูกของเขาสัมผัสกับลำคอขาวระหงของโอเมก้าหนุ่ม “เพราะมีนาไม่ใช่เพื่อนที่เจ้าคิดว่าใช่ไงล่ะ...” คีย์กระซิบชิดใบหู กลิ่นอายอัลฟ่าที่รุนแรงและเยือกเย็นแผ่ออกมาสะกดข่ม “และตอนนี้... ความลับที่เจ้าพยายามจะซ่อนมาตลอด กำลังจะถูกเปิดเผยต่อหน้า 'ทุกคน' ในงานเต้นรำหน้าห้องโถงนี้แล้ว” ประตูบานยักษ์ที่อยู่ด้านหลังคีย์ค่อยๆ เปิดออก เผยให้เห็นแสงไฟสว่างจ้าและเสียงดนตรีคลาสสิกที่ดังแว่วมาจากโถงเต้นรำที่เต็มไปด้วยเหล่าชนชั้นสูงของตระกูลอัลฟ่าสายเลือดบริสุทธิ์นับร้อยชีวิต และในวินาทีที่รินกำลังจะถูกผลักออกไปสู่กลางแสงไฟ กลิ่นวานิลลาที่รุนแรงและหอมหวานอย่างไม่อาจควบคุมได้ก็ระเบิดออกกึกก้องไปทั่วทั้งคฤหาสน์ราวกับระเบิดเวลาที่เพิ่งทำงาน! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทางและลุ้นไปกับรินในทุกตัวอักษรนะคะ กระต่ายพระจันทร์จะรีบกลับมาต่อให้ในตอนหน้าอย่างเร็วที่สุดเลยค่ะ!