ความสุขสั้นๆ

"ถ้าคุณยังไม่เลิกทำหน้ามุ่ย รินจะเทชาถ้วยนี้ทิ้งจริงๆ ด้วยนะ" เสียงใสหัวเราะร่าพร้อมกับเขยิบตัวเข้าไปใกล้ชายหนุ่มที่นั่งอยู่บนเก้าอี้อาร์มแชร์ตัวใหญ่ รินไม่ได้ขู่ แต่ดวงตากลมโตที่วาวโรจน์ไปด้วยความขี้เล่นนั้นทำให้คีย์ที่กำลังขมวดคิ้วแน่นหลุดยิ้มออกมาบางเบา กลิ่นวานิลลาอ่อนจางที่โชยมาจากกายของโอเมก้าหนุ่มไม่ได้ทำให้เขารู้สึกเหมือนถูกมัดมือชก แต่มันกลับทำให้ก้อนเนื้อในอกซ้ายที่เคยแห้งแล้งมานานหลายปีเริ่มกลับมาเต้นเป็นจังหวะที่มั่นคงอีกครั้ง "ผมไม่ได้ทำหน้ามุ่ย" คีย์เอ่ยเสียงทุ้มต่ำพลางเอื้อมมือไปคว้าข้อมือเล็กไว้ "แค่กำลังคิดว่า... วันนี้คุณใจดีกับผมมากเกินไปหรือเปล่า ริน" รินชะงักไปครู่หนึ่ง เขาวางถ้วยชาลงบนโต๊ะไม้โอ๊กก่อนจะขยับกายไปนั่งบนพรมหนานุ่มแทบเท้าของอัลฟ่าหนุ่ม สายตาทอประกายอ่อนหวานที่คนอย่างคีย์ไม่เคยคาดหวังว่าจะได้รับจากใครหลังจากผ่านพ้นความสูญเสียมา "ทำไมต้องมองว่าเป็นการใจดีด้วยล่ะคะ? ในเมื่อวันนี้เป็นวันที่เราสองคนไม่ต้องมีเรื่องเครียด... ไม่มีงานเอกสาร ไม่มีสายตาดูถูกจากคนรอบข้าง มีแค่ผมกับคุณ" คีย์จ้องมองใบหน้าที่ดูมีความสุขอย่างปิดไม่มิดนั้น ความรู้สึกผิดก่อตัวขึ้นลึกๆ ในใจ เขาเป็นใครกันที่บังอาจฉุดรั้งคนตัวเล็กที่มีชีวิตชีวาราวกับดอกไม้บานในฤดูใบไม้ผลิคนนี้ให้เข้ามาอยู่ในกรงทองที่เต็มไปด้วยกลิ่นอายความตายของอดีตคนรัก แต่ในวินาทีนี้ แม้จะรู้ว่าความสุขนี้อาจเป็นเพียงภาพลวงตา แต่เขาก็อยากจะดื่มด่ำกับมันให้ลึกซึ้งที่สุด "มีนาบอกผมว่า..." รินเอ่ยขึ้นเบาๆ พลางหยิบมือนิ้วเรียวของคีย์มาลูบเล่น "ถ้าเรามีความสุขได้แม้เพียงเสี้ยวนาที เราก็ไม่ควรปล่อยให้มันหลุดลอยไปโดยไม่เก็บเกี่ยวเอาไว้" "มีนาพูดถูก" คีย์กระซิบ เสียงของเขาพร่าลงเล็กน้อยเมื่อรินกดหน้าผากลงบนหลังมือเขา กลิ่นหอมละมุนของวานิลลาซึมลึกเข้าสู่ประสาทสัมผัส มันไม่ได้หอมหวานจนเลี่ยน แต่กลับให้ความรู้สึกเหมือนการได้กลับบ้านหลังจากเดินทางไกลอย่างเหน็ดเหนื่อย ตลอดทั้งบ่ายในคฤหาสน์ที่เคยเงียบเหงา บรรยากาศกลับอบอวลไปด้วยเสียงหัวเราะของริน เขาพาคีย์เดินสำรวจสวนกุหลาบหลังบ้านที่เขาแอบไปดูแลจนดอกบานสะพรั่ง รินเล่าเรื่องตลกๆ ที่เคยเจอในชีวิตก่อนจะเข้ามาอยู่ที่นี่ เรื่องที่เขาเคยพยายามหางานทำจนเกือบถูกไล่ออกเพราะความโก๊ะของตัวเอง ทุกคำพูดที่เปล่งออกมาทำลายกำแพงน้ำแข็งในใจของอัลฟ่าเลือดบริสุทธิ์ลงทีละชั้น "คุณรู้ไหมคะคีย์... การถูกคนอื่นดูถูกน่ะมันเจ็บนะ" รินหยุดยืนอยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่ มองไปยังทิวทัศน์ของคฤหาสน์ที่อาบไล้ด้วยแสงสีส้มทองของยามเย็น "แต่การได้รู้ว่ามีใครสักคนมองเห็นค่าในสิ่งที่เราเป็น มันทำให้บาดแผลเหล่านั้นดูเล็กลงไปถนัดตาเลย" คีย์โอบกอดรินจากด้านหลัง สัมผัสถึงไออุ่นที่แผ่ซ่านผ่านเสื้อผ้า "คุณไม่ได้เป็นแค่โอเมก้าในสายตาของผม ริน... คุณคือทุกอย่างที่ผมอยากรักษาเอาไว้" รินหลับตาลงพิงแผ่นหลังกว้าง เขาไม่เคยรู้สึกปลอดภัยขนาดนี้มาก่อน นี่คือวันที่เขามีความสุขที่สุด... ความสุขที่เรียบง่าย แต่ลึกซึ้งจนอยากจะหยุดเวลาเอาไว้เพียงเท่านี้ ทว่า ท่ามกลางความเงียบสงบที่แสนหวาน เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนที่เดินเข้ามาในสวนกลับทำลายบรรยากาศลงอย่างสิ้นเชิง คีย์ชะงักกึกทันที กลิ่นฟีโรโมนของเขาเปลี่ยนไปอย่างรวดเร็ว ความเย็นชาดุจน้ำแข็งกลับมาเกาะกุมดวงตาคู่นั้นอีกครั้ง "นายครับ... มีคนสำคัญมาขอพบที่โถงกลางครับ" บอดี้การ์ดหนุ่มรายงานด้วยท่าทีลนลาน "และดูเหมือนว่า... เธอจะไม่ยอมรอให้เราไปต้อนรับนะครับ" รินสัมผัสได้ถึงแรงสั่นสะเทือนจากร่างของคีย์ เขาเงยหน้าขึ้นมองคนรัก เห็นแววตาที่เต็มไปด้วยความหวาดหวั่นและโกรธเกรี้ยวในคราวเดียวกัน คีย์ค่อยๆ ผละตัวออกช้าๆ ก่อนจะหันไปเผชิญหน้ากับทิศทางที่เสียงฝีเท้าดังใกล้เข้ามา เงาร่างของหญิงสาวผู้สง่างามในชุดเดรสสีดำสนิทปรากฏตัวขึ้นที่หัวมุมสวน ใบหน้าที่เรียบเฉยแต่ทรงอำนาจนั้นทำให้รินถึงกับลมหายใจสะดุด ความสุขเมื่อครู่มลายหายไปในพริบตา เมื่อเขารู้ดีว่าผู้หญิงคนนี้คือใคร และการปรากฏตัวของเธอในวันนี้... คือจุดเริ่มต้นของพายุที่เขาไม่มีวันรับมือได้ "ไม่ได้เจอกันนานเลยนะ... คีย์" หญิงสาวเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ สายตาของเธอไม่แม้แต่จะเหลือบมองริน "แต่ดูเหมือนว่าเธอจะหา 'ของเล่นใหม่' มาแทนที่คนเก่าได้รวดเร็วดีนี่" คีย์กำหมัดแน่นจนเส้นเลือดปูดนูน เขาขยับตัวบังรินไว้ข้างหลังอย่างปกป้อง ทว่าคำพูดต่อมาของเธอกลับทำให้หัวใจของรินร่วงลงไปอยู่ที่ตาตุ่ม "ลืมไปแล้วหรือไงว่าสัญญาพันธะเลือดน่ะ... ไม่ได้มีไว้แค่ให้เธอเล่นสนุกไปวันๆ หรอกนะ" กระต่ายพระจันทร์หวังว่าตอนที่ 21 นี้จะทำให้คุณนักอ่านร่วมลุ้นไปกับรินจนวางไม่ลงนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปค่ะ