รอยร้าวเริ่มก่อตัว

"ฉันว่าเราควรคุยกันให้รู้เรื่องนะคะคุณคีย์ ว่าตำแหน่ง 'แขกพิเศษ' ที่รินได้รับเนี่ย มันมีความหมายเกินขอบเขตไปหรือเปล่า" เสียงแหลมสูงของเหล่าบรรดาคุณหนูตระกูลสูงศักดิ์ที่มารวมตัวกันในห้องจิบน้ำชาดังแทรกผ่านความเงียบของโถงทางเดิน รินที่กำลังเดินถือถาดขนมผ่านไปชะงักฝีเท้าลงทันที เขาไม่ได้ตั้งใจจะแอบฟัง แต่บทสนทนาที่พาดพิงถึงตัวเขาทำให้หัวใจดวงน้อยเต้นผิดจังหวะ ภายในห้องนั้น คีย์นั่งอยู่บนเก้าอี้หนังตัวหรู ใบหน้าเรียบเฉยไร้อารมณ์ ดวงตาสีเข้มดุจท้องฟ้ายามรัตติกาลเหลือบมองกลุ่มหญิงสาวตรงหน้าเพียงครู่เดียว ก่อนจะยกถ้วยชาขึ้นจิบอย่างเชื่องช้า ท่าทางเย็นชาที่ทรงเสน่ห์ของอัลฟ่าเลือดบริสุทธิ์ยิ่งทำให้บรรยากาศในห้องคุกรุ่นไปด้วยความอิจฉา "ผมไม่คิดว่าเรื่องส่วนตัวของผม จำเป็นต้องรายงานให้ใครทราบ โดยเฉพาะกับคนที่พยายามจะก้าวก่ายความเป็นส่วนตัวของผู้อื่น" คีย์ตอบเสียงเรียบ แต่กดดันจนผู้ฟังถึงกับหน้าซีด รินรีบสาวเท้าเดินเลี่ยงออกมา ทว่าสายตาของหญิงสาวคนหนึ่งในกลุ่มหันมาเห็นเขาเข้าพอดี "อ้าว นั่นไง... ต้นเหตุของข่าวลือทั้งหมด" คำพูดนั้นทำให้ทุกคนในห้องหยุดการสนทนาและหันมาจับจ้องที่รินเป็นตาเดียว รินรู้สึกได้ถึงความร้อนผ่าวบนใบหน้า กลิ่นวานิลลาจางๆ ที่มักจะหอมหวานกลับแปรเปลี่ยนเป็นกลิ่นที่อบอวลไปด้วยความประหม่าและกลัวเกรง "มานี่สิ โอเมก้าตัวน้อย" หญิงสาวคนเดิมกวักมือเรียก รอยยิ้มที่เคลือบยาพิษนั่นทำให้รินทำตัวไม่ถูก เขาเพียงแค่โค้งตัวลงน้อยๆ แล้วจะเดินเลี่ยงไปทางห้องครัว แต่ทว่า... มีนาที่เดินสวนมาพอดีคว้าข้อมือเขาไว้แน่น "อย่าเข้าไปนะริน พวกนั้นไม่ได้อยากคุยกับนายดีๆ หรอก" มีนากระซิบข้างหู สีหน้าของเพื่อนรักเต็มไปด้วยความกังวล ทว่ารินกลับรู้สึกถึงแรงดึงดูดบางอย่างจากสายตาของคีย์ที่มองทะลุผ่านความวุ่นวายมายังตัวเขา มันไม่ใช่สายตาที่โกรธเกรี้ยว แต่มันมีความลับบางอย่างซ่อนอยู่... ความลับที่เริ่มจะกลายเป็นดาบสองคมที่จ่อคอหอยของเขา ข่าวลือเรื่องที่คีย์ให้ความสำคัญกับโอเมก้าชั้นต่ำอย่างเขามันแพร่สะพัดไปทั่วคฤหาสน์ตั้งแต่เมื่อคืน ไม่ว่าเขาจะเดินไปที่ไหน สายตาเหยียดหยามของคนรับใช้คนอื่นหรือความสงสัยใคร่รู้ของแขกเหรื่อก็คอยตามหลอกหลอนราวกับเงา รินพยายามบอกตัวเองว่ามันไม่มีอะไร ทั้งหมดเป็นแค่ความเมตตาของเจ้านาย แต่ลึกๆ ในใจ เขากลับปฏิเสธไม่ได้ว่ากลิ่นฟีโรโมนของคีย์ที่ติดตัวเขาอยู่จางๆ นั้น คือสิ่งที่ทำให้เขาไม่สามารถตัดใจจากผู้ชายคนนี้ได้เลย เมื่อเหล่าแขกเหรื่อแยกย้ายกันไป รินจึงตัดสินใจวางถาดขนมลงบนโต๊ะกลางห้องรับรอง เขาพบว่าคีย์ยังคงนั่งอยู่ที่เดิม มองออกไปนอกหน้าต่างด้วยสายตาที่ดูเลื่อนลอย "คุณคีย์คะ..." รินเรียกเบาๆ คีย์หันกลับมา เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ร่างกายที่กำยำนั้นบดบังแสงสว่างจนรินรู้สึกเหมือนถูกขังอยู่ในกรงล้อมของฟีโรโมนอัลฟ่าที่ทรงพลัง "เธอได้ยินหมดแล้วสินะ เรื่องข่าวลือพวกนั้น" "ริน... รินแค่ไม่อยากให้คุณคีย์ต้องเดือดร้อนเพราะรินค่ะ" เสียงของเขาแผ่วเบา รินก้มหน้าลงซ่อนน้ำตาที่รื้นขึ้นมา คีย์ก้าวเข้ามาใกล้จนรอยเท้าแทบจะทับซ้อนกัน เขาเชยคางรินขึ้น แววตาของอัลฟ่าคนนี้อ่อนแสงลงเพียงชั่วครู่ "เธอก็รู้ว่าฉันไม่เคยสนใจเสียงเห่าหอนของพวกนั้น แต่ริน... รอยร้าวที่เกิดขึ้นในคฤหาสน์นี้ มันไม่ได้เริ่มจากคนอื่นหรอกนะ แต่มันเริ่มจากความลังเลในใจของฉันเอง" คำพูดนั้นทำให้รินใจหายวาบ หรือที่คีย์บอกว่า 'สูญเสียคนรัก' ในอดีต จะไม่ใช่แค่เรื่องของความตาย แต่เป็นความพ่ายแพ้ต่อคำตัดสินของสังคม? ในวินาทีที่นิ้วเรียวยาวของคีย์สัมผัสแก้มของรินอย่างทะนุถนอม ประตูห้องรับรองก็ถูกผลักเข้ามาอย่างแรงโดยหัวหน้าพ่อบ้านที่หน้าตาตื่นตระหนก เขาหยุดกึกเมื่อเห็นภาพเบื้องหน้า ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นเครือที่ทำให้หัวใจของรินหยุดเต้น "ท่านคีย์ครับ... ทางตระกูลหลักส่งจดหมายมาแจ้งว่า พวกเขาได้รับทราบเรื่องความสัมพันธ์ที่ไม่เหมาะสมนี้แล้ว และกำลังเดินทางมาที่นี่เพื่อ 'กำจัด' แหล่งที่มาของความวุ่นวายด้วยตัวเองภายในเย็นวันนี้ครับ" ความเงียบเข้าปกคลุมห้องทั้งห้องทันที รินสัมผัสได้ถึงแรงบีบที่ข้อมือของคีย์ที่แน่นขึ้นจนเจ็บ แววตาของอัลฟ่าหนุ่มที่เคยเย็นชาบัดนี้สั่นไหวด้วยความโกรธแค้นที่ยากจะระงับ ขณะที่รินได้แต่ยืนตัวแข็งทื่อเมื่อตระหนักว่า รอยร้าวที่ก่อตัวขึ้น กำลังจะกลายเป็นพายุใหญ่ที่ทำลายทุกอย่างที่เขารักไปจนหมดสิ้น กระต่ายพระจันทร์หวังว่าตอนที่ 22 นี้จะทำให้คุณนักอ่านร่วมลุ้นไปกับรินจนวางไม่ลงนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปค่ะ