การจับผิดของคนในบ้าน

“คุณรินคะ... ดิฉันว่ากลิ่นวานิลลาในห้องรับรองมันเข้มข้นจนผิดปกติไปหน่อยหรือเปล่าคะ” น้ำเสียงเรียบเฉยของ ‘ป้าอิ่ม’ แม่บ้านใหญ่ผู้ดูแลความเรียบร้อยของคฤหาสน์ตระกูลคีรากรมานานกว่าสามทศวรรษ ดังขึ้นแทรกความเงียบงัน รินที่กำลังวางถ้วยชาลงบนจานรองถึงกับชะงัก มือบางที่สั่นเทาเล็กน้อยพยายามควบคุมจังหวะไม่ให้เสียงกระทบของเซรามิกดังจนเกินไป เขาเงยหน้าขึ้นสบตากับดวงตาคู่คมที่จ้องเขม็งราวกับจะทะลุเข้าไปถึงความลับที่เขากำลังซ่อนไว้ “ก...กลิ่นเหรอครับ? เออ... รินอาจจะทำน้ำหอมหกนิดหน่อยน่ะครับ ช่วงนี้กำลังลองกลิ่นใหม่ๆ” รินพยายามฉีกยิ้มที่ดูเป็นธรรมชาติที่สุด แม้หัวใจในอกจะเต้นรัวเหมือนกลองรบ ป้าอิ่มไม่ได้ตอบทันที นางเพียงแต่เดินเข้ามาใกล้ขึ้น กวาดสายตามองไปรอบห้องที่ยังคงอบอวลด้วยไออุ่นของฟีโรโมนที่ค้างคาจากการที่คีย์เพิ่งผละออกไปเมื่อไม่กี่นาทีก่อน สายตาของแม่บ้านใหญ่เลื่อนไปหยุดที่รอยยับย่นเล็กน้อยบนปกเสื้อเชิ้ตของโอเมก้าหนุ่ม ก่อนจะเลื่อนกลับมาสบตาด้วยแววตาที่อ่านยาก “น้ำหอมของคุณริน... ดูเหมือนจะเป็นยี่ห้อเดียวกับที่ท่านคีย์ใช้เป็นประจำเลยนะคะ” บรรยากาศในห้องกว้างดูจะหดแคบลงทันตาเห็น รินรู้สึกเหมือนถูกต้อนจนมุม ความกดดันจากฟีโรโมนของอัลฟ่าที่ยังหลงเหลืออยู่ในอากาศดูเหมือนจะช่วยอะไรเขาไม่ได้เลยในสถานการณ์ที่เต็มไปด้วยความระแวงเช่นนี้ เขารู้ดีว่าแม่บ้านคนนี้คือหูเป็นตาของตระกูล และการที่เขาเป็นเพียงโอเมก้าสามัญชนที่ได้รับสิทธิพิเศษเกินกว่าใครในบ้านหลังนี้ มันก็มากพอที่จะตกเป็นเป้าสายตาของคนทั้งคฤหาสน์ “ริน... รินแค่ชอบกลิ่นของท่านคีย์น่ะครับ มันทำให้รู้สึกปลอดภัยดี” เขาพยายามใช้ไม้ตายคือความซื่อใส แต่ดูเหมือนวันนี้มันจะไม่ได้ผล “ความปลอดภัยมักจะมาพร้อมกับพันธะที่มองไม่เห็นนะคะคุณริน” ป้าอิ่มก้าวเข้ามาจนเกือบชิด รินได้กลิ่นชาเข้มๆ ของเบต้าสูงวัยที่ดูสงบนิ่ง แต่ภายใต้ความสงบนั้นกลับมีกระแสไฟฟ้าแรงสูงที่พร้อมจะช็อตให้เขาสะดุ้ง “ดิฉันดูแลที่นี่มานาน ดิฉันเห็นความเย็นชาของท่านคีย์มาตลอดหลายปี แต่สิ่งที่คุณรินทำอยู่... มันไม่ใช่แค่การดูแลตามหน้าที่ แต่มันคือการข้ามเส้นที่คนในบ้านนี้เขาไม่ทำกัน” รินกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก คำพูดของป้าอิ่มเชือดเฉือนเข้าไปถึงความรู้สึกผิดที่เขามีต่อตำแหน่ง ‘เจ้าชายโอเมก้า’ ที่เขาได้รับมาอย่างไม่เต็มใจนัก เขาไม่ได้อยากเป็นคนทรยศต่อความเชื่อใจของใคร แต่ความผูกพันที่ก่อตัวขึ้นท่ามกลางกลิ่นวานิลลาและไอเย็นของอัลฟ่าเลือดบริสุทธิ์มันเกินกว่าที่หัวใจดวงน้อยๆ จะต้านทานไหว “รินไม่เข้าใจว่าป้าอิ่มหมายความว่ายังไงครับ” “คุณรินเข้าใจดีค่ะ” ป้าอิ่มขยับยิ้มที่มุมปากเล็กน้อย “ดิฉันแค่จะเตือนว่า คฤหาสน์หลังนี้มีกำแพงหนาและหูที่ยาวกว่าที่คุณคิด การแสดงออกที่โจ่งแจ้งเกินไปอาจไม่ได้ทำร้ายแค่ตัวคุณรินเอง แต่มันอาจจะดึงท่านคีย์ให้ตกลงมาจากบัลลังก์ที่เขาสร้างขึ้นมาด้วยความยากลำบาก... คุณรักเขามากพอที่จะยอมแลกชื่อเสียงของเขาเพื่อความเห็นแก่ตัวของตัวเองหรือเปล่าคะ?” คำถามนั้นเปรียบเสมือนเข็มเล่มเล็กๆ ที่ทิ่มแทงเข้ากลางอกของริน ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักแน่นที่คุ้นเคยก็ดังขึ้นจากทางเดินด้านนอก รินสะดุ้งสุดตัวและหันไปมองประตูที่ค่อยๆ ถูกเปิดออก คีย์ก้าวเข้ามาในห้องด้วยสีหน้าเรียบเฉยตามแบบฉบับ แต่ทันทีที่สายตาของอัลฟ่าหนุ่มจับจ้องมาที่ทั้งสองคน บรรยากาศในห้องก็เปลี่ยนไปในพริบตา “คุยอะไรกันอยู่หรือครับ?” คีย์ถามขึ้น น้ำเสียงทุ้มต่ำนั้นทรงอำนาจจนป้าอิ่มต้องก้มหัวลงทำความเคารพเล็กน้อย “ไม่มีอะไรค่ะท่านคีย์ ดิฉันแค่กำลังบอกคุณรินเรื่องระเบียบการจัดเตรียมมื้อค่ำของวันนี้” ป้าอิ่มตอบอย่างสุขุมก่อนจะหันมามองรินเป็นครั้งสุดท้าย “ขอตัวก่อนนะคะ” เมื่อแม่บ้านใหญ่เดินออกไป รินรู้สึกเหมือนขาของเขาหมดแรงจนแทบยืนไม่อยู่ คีย์เดินตรงเข้ามาหาแล้วคว้าตัวเขาเข้าไปกอดแน่น กลิ่นวานิลลาที่เริ่มจางลงกลับมาเข้มข้นขึ้นอีกครั้งเมื่อถูกไออุ่นจากอัลฟ่าโอบล้อม แต่ความรู้สึกปลอดภัยกลับจางหายไปแทนที่ด้วยความกลัวที่เกาะกินใจ “เธอจับได้แล้ว...” รินกระซิบเสียงสั่น คีย์ก้มลงจุมพิตที่ขมับของรินอย่างแผ่วเบา แต่แววตาของเขากลับเต็มไปด้วยความมุ่งมั่นที่ดูน่ากลัว “อย่ากังวลเลยริน ต่อให้ต้องชนกับทุกคนในบ้านนี้ ฉันก็ไม่มีวันยอมให้ใครมาพรากเราออกจากกัน” ในขณะที่รินกำลังจะผ่อนลมหายใจอย่างโล่งอก เสียงเคาะประตูดังขึ้นอีกครั้งอย่างรุนแรงและฉับพลัน ประตูห้องรับรองถูกเปิดผางออกโดยไม่รอคำอนุญาต ร่างของ ‘คุณท่าน’ เจ้าของคฤหาสน์คีรากรที่ควรจะอยู่ที่ต่างประเทศก้าวเข้ามาในห้องด้วยสีหน้าเคร่งขรึม ดวงตาที่ผ่านโลกมานานนับร้อยปีจ้องมองทั้งคู่ที่ยังคงกอดกันไม่ปล่อยด้วยแววตาดุดันและเต็มไปด้วยรังสีพิฆาต “นี่หรือคือสิ่งที่แกทำ ในตอนที่ฉันไม่อยู่... คีย์?” รินตัวเย็นวาบ เมื่อรู้ว่าสิ่งที่ป้าอิ่มขู่ไว้เมื่อครู่กำลังจะกลายเป็นจริงในเวลาไม่ถึงสิบวินาทีถัดมา และนี่อาจจะเป็นจุดจบของทุกอย่างที่เขาสร้างมากับมือ ขอบคุณนักอ่านที่น่ารักทุกคนที่คอยเป็นกำลังใจให้รินและคีย์เสมอมานะคะ กระต่ายพระจันทร์สัญญาว่าจะเขียนต่ออย่างสุดฝีมือค่ะ