แผนการทวงคืน

"จดหมายฉบับนี้... เธอไปเอามาจากไหน" น้ำเสียงของคีย์แหบพร่า สั่นไหวด้วยอารมณ์ที่พยายามกดทับไว้อย่างสุดความสามารถ สายตาคมกริบจ้องเขม็งไปยังซองจดหมายสีครีมที่ถูกกาลเวลากัดกินจนขอบกระดาษเริ่มเปลี่ยนเป็นสีเหลืองทอง ในมือของสตรีผู้เป็นมารดาที่กำลังยืนหยัดด้วยท่าทีสงบนิ่ง ท่ามกลางความกดดันมหาศาลที่แผ่ออกมาจากฟีโรโมนของอัลฟ่าเลือดบริสุทธิ์ นางยิ้มบางๆ มุมปากโค้งขึ้นอย่างผู้ถือไพ่เหนือกว่า "ลูกไม่ได้ถามว่าแม่ได้มาอย่างไร แต่ควรจะถามตัวเองมากกว่านะคีย์... ว่าทำไมถึงปล่อยให้หัวใจของลูกไปผูกติดกับ 'โอเมก้าชั้นต่ำ' คนนั้น จนลืมเลือนไปว่าสายเลือดในตัวลูกมีค่ามหาศาลแค่ไหน" "แม่ไม่มีสิทธิ์" คีย์ก้าวเท้าเข้าหา เสียงรองเท้าหนังกระทบพื้นหินอ่อนดังสะท้อนก้องทั่วห้องโถงที่เงียบสงัด เขาไม่ได้โกรธจนขาดสติ แต่ความเย็นชาที่เขาใช้ปกป้องตัวเองมาตลอดกำลังเดือดพล่านเหมือนลาวาใต้ภูเขาไฟ "ส่งมันคืนมา ก่อนที่ความอดทนของผมจะหมดลง" "ริน... เขาไม่ได้อยู่กับลูกอีกต่อไปแล้ว" มารดาของเขาขยับถอยหลังหนึ่งก้าว แสงจากโคมไฟระย้าสะท้อนลงบนนัยน์ตาสีเข้มที่ดูแหลมคมดุจมีดโกน "และเขาจะไม่มีวันกลับมา ถ้าลูกยังเลือกที่จะจมปลักอยู่กับกลิ่นวานิลลาจางๆ ที่ไม่มีวันหวนคืน" คีย์หยุดชะงัก หัวใจของเขากระตุกวูบ ภาพรอยยิ้มสดใสของรินในยามที่เจ้าตัวพยายามทำขนมหวานเพื่อปลอบประโลมเขาในวันที่เหนื่อยล้าผุดขึ้นมา ราวกับเข็มที่ทิ่มแทงหัวใจ ไม่... เขาจะไม่เชื่อคำลวงของนางเด็ดขาด เขารู้ดีว่ารินถูกพาตัวไปที่ไหน ทันทีที่ลับสายตามารดา คีย์รีบก้าวเท้าไปยังห้องลับชั้นใต้ดิน ที่นั่นมีนา เพื่อนสนิทของรินนั่งรออยู่ด้วยสีหน้าซีดเผือด เมื่อเห็นร่างสูงใหญ่ของคีย์ปรากฏตัว เธอก็แทบจะถลาเข้ามาหา "คุณคีย์คะ... มีคนเห็นรินที่ชายแดนฝั่งตะวันตก" มีนากล่าวด้วยเสียงสั่นเครือ "พวกเขาต้องการใช้รินเป็นตัวประกันในการแลกเปลี่ยนอำนาจทางการเมือง พวกรีนเนกเกต (Renegade) ไม่ใช่แค่พวกกบฏธรรมดา พวกเขามีเครื่องมือสกัดกั้นฟีโรโมน!" คีย์นิ่งงัน สติของเขาเริ่มประมวลผลอย่างรวดเร็ว กลิ่นวานิลลาที่เขาโหยหา... หากรินถูกสกัดกั้นฟีโรโมน ร่างกายที่เปราะบางของโอเมก้าแบบรินจะตกอยู่ในอันตรายแค่ไหน ความเจ็บปวดจากการถูกฉีกกระชากความเป็นตัวเองออกไปมันทรมานเพียงใด เขาไม่อยากจะจินตนาการ "เตรียมม้าและอาวุธให้พร้อม" คีย์สั่งเสียงเรียบ ทว่าแฝงไปด้วยไอสังหารที่ทำเอาบรรยากาศรอบข้างเย็นเยียบลงทันที "เราจะออกเดินทางก่อนรุ่งสาง อย่าให้ใครรู้เด็ดขาด แม้แต่คนที่ไว้ใจที่สุด เพราะในคฤหาสน์หลังนี้... ไม่มีที่ว่างให้ความซื่อสัตย์" ตลอดคืนนั้น คีย์วางแผนทุกย่างก้าวในหัว เขาต้องบุกเข้าไปในค่ายกักกันที่ถูกปกป้องด้วยบาเรียฟีโรโมนชั้นสูง เขาอาจจะไม่ได้ใช้พลังอำนาจแห่งอัลฟ่าเลือดบริสุทธิ์ได้อย่างเต็มที่ แต่เพื่อริน... เขาพร้อมจะแลกด้วยชีวิต เขาหยิบเข็มกลัดประจำตัวของรินออกมา มันคือของแทนใจชิ้นเดียวที่เขามี กลิ่นวานิลลาอ่อนจางที่ยังหลงเหลืออยู่บนโลหะทำให้เขารู้สึกสงบลงเล็กน้อย ริน... อดทนไว้ก่อนนะ ไม่ว่าใครจะพยายามพรากเธอไปไกลแค่ไหน ไม่ว่ากำแพงนั้นจะสูงชันเพียงใด เขาจะพังมันลงมาด้วยมือของเขาเอง เช้ามืดวันถัดมา คีย์ในชุดคลุมสีเข้มมุ่งหน้าสู่ประตูหลังของคฤหาสน์ ทว่าเมื่อมือของเขากำลังจะผลักบานประตูหนาหนักออก เสียงฝีเท้าที่คุ้นเคยก็ดังขึ้นจากทางด้านหลัง "จะไปโดยไม่บอกลาแม่จริงๆ หรือ คีย์?" คีย์หันกลับไป ดวงตาของเขาฉายแวววาวโรจน์ด้วยความโกรธจัดที่ไม่อาจปิดมิด แต่แล้วเขาก็ต้องชะงักกึกเมื่อเห็นสิ่งที่แม่ถือไว้ในมือ... มันไม่ใช่จดหมาย แต่มันคือปลอกคอโอเมก้าสีดำสนิทที่มีตราประทับของตระกูลที่สาบสูญไปแล้ว "ถ้าลูกก้าวออกไปพ้นประตูบานนี้" มารดาของเขาขยับยิ้มที่ทำให้เขารู้สึกหนาวสั่นไปถึงกระดูกสันหลัง "ริน... จะไม่ได้เป็นแค่ตัวประกัน แต่นางจะเป็นคนที่ 'ถูกประมูล' ให้กับศัตรูที่ร้ายกาจที่สุดของลูกในคืนนี้เอง" คีย์กำหมัดแน่น เลือดในกายเดือดพล่าน แผนการทวงคืนที่เขาวางไว้พังทลายลงในพริบตา เมื่อตัวประกันที่เขารักที่สุดกำลังจะถูกเปลี่ยนสถานะเป็นสินค้าในตลาดมืดของพวกอัลฟ่าเลือดบริสุทธิ์สายพันธุ์ดุร้าย และนั่นหมายความว่า... เขาไม่ได้กำลังแข่งกับเวลา แต่เขากำลังแข่งกับความตายของรินที่กำลังนับถอยหลังอยู่ในอีกไม่กี่ชั่วโมงข้างหน้า ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปกับรินและคีย์นะคะ กระต่ายพระจันทร์จะรีบมาต่อตอนหน้าให้เร็วที่สุดค่ะ