ความโหยหา

“ถ้าความหวานของข้าคือสิ่งที่ท่านต้องการ... ท่านก็ควรจะถามตัวเองด้วยนะว่า ที่ผ่านมาท่านเคยได้รับมันจริงๆ หรือแค่เสพติดมันจนลืมหายใจ?” รินแค่นยิ้ม ดวงตากลมโตสั่นระริกแม้จะพยายามฉาบฉวยความแข็งกร้าวไว้บนใบหน้า น้ำเสียงของเขาแหบพร่าสั่นเครือแต่ทว่าเต็มไปด้วยแรงพยศ ประโยคที่เพิ่งหลุดจากริมฝีปากไปนั้นราวกับสายฟ้าที่ฟาดลงกลางห้องทำงานอันเงียบสงัด คีย์ชะงักไปชั่วขณะ มือหนาที่กำลังจะเอื้อมไปเชยคางอีกฝ่ายหยุดค้างกลางอากาศ ดวงตาคมกริบดั่งอัลฟ่าเลือดบริสุทธิ์จ้องลึกเข้าไปในดวงตาของริน ราวกับจะค้นหาความจริงที่ซ่อนอยู่ภายใต้กลิ่นวานิลลาจางๆ ที่กำลังฟุ้งกระจายอยู่ในอากาศ ความเงียบเข้าปกคลุมห้องทำงานอันโอ่อ่า กลิ่นฟีโรโมนของอัลฟ่าระดับสูงเริ่มหนักอึ้งขึ้นจนรินรู้สึกหายใจติดขัด มันไม่ใช่กลิ่นที่กดขี่ แต่เป็นกลิ่นไม้หอมจางๆ ผสมกับความเย็นเยียบของหิมะที่ทำให้อกซ้ายของเขาสั่นไหวด้วยความโหยหาอย่างประหลาด เขาเกลียดตัวเองที่ร่างกายซื่อตรงเกินไป... ยิ่งอีกฝ่ายรุกคืบ หัวใจเจ้ากรรมก็ยิ่งเต้นโครมครามเรียกร้องหาไออุ่นนั้น “เจ้าช่างกล้าหาญนัก ริน... หรือจะเรียกว่า ‘โง่เขลา’ ดีล่ะ?” คีย์กระซิบชิดใบหู ลมหายใจอุ่นร้อนทำให้ขนอ่อนลุกชัน รินเบือนหน้าหนี แต่สัมผัสจากปลายนิ้วหยาบที่ไล้ไปตามแนวสันกรามทำให้เขาต้องหลับตาลงแน่น กลิ่นวานิลลาของเขาเริ่มหวานล้ำขึ้นโดยไม่ตั้งใจ มันเป็นสัญชาตญาณของโอเมก้าที่ไม่อาจปิดบังเมื่ออยู่ใกล้จุดศูนย์กลางของอารมณ์นี้ รินเม้มปากแน่นจนห่อเลือด ความรู้สึกโหยหาที่พยายามกดทับไว้แทบจะระเบิดออกมา เมื่อคีย์โน้มตัวลงมาประชิดจนแผ่นหลังของเขาชนเข้ากับโต๊ะทำงานไม้โอ๊กตัวใหญ่ “ท่านเกลียดข้า... แต่ท่านก็ปล่อยข้าไปไม่ได้” รินพึมพำ น้ำตาเม็ดใสเอ่อคลอเบ้า “ท่านมันก็แค่คนเห็นแก่ตัวที่กลัวความว่างเปล่า ท่านเอาความรักของคนเก่ามาทับถมข้า เพื่อให้ตัวเองรู้สึกว่ายังมีลมหายใจอยู่!” คีย์หยุดชะงักอีกครั้ง แรงบีบที่คางคลายออกเบามือลงโดยไม่รู้ตัว ดวงตาของเขาไหววูบในวินาทีนั้น—เพียงวินาทีเดียว ก่อนจะกลับมาเย็นชาดั่งน้ำแข็งที่ไม่มีวันละลาย เขาถอยห่างออกไปหนึ่งก้าว ทิ้งระยะห่างที่เปรียบเสมือนกำแพงหนาที่ยากจะทลาย “อย่าเอาเรื่องในอดีตมาเป็นเกราะกำบังให้ความดื้อรั้นของเจ้าเลย ริน” คีย์หันหลังให้ “ออกไปได้แล้ว ก่อนที่ข้าจะหมดความอดทนไปมากกว่านี้” รินรีบเดินกึ่งวิ่งออกจากห้องนั้น หัวใจของเขาเต้นรัวเหมือนกลองศึก เขาตรงดิ่งไปยังห้องพักของตัวเองทันที ล้มตัวลงบนเตียงกว้างแล้วซุกหน้าลงกับหมอน กลิ่นวานิลลาที่ติดอยู่ที่ปลายจมูกทำให้น้ำตาที่กลั้นไว้ไหลทะลักออกมา เขารู้สึกถึงความโหยหา... โหยหาอ้อมกอดของคนใจร้ายคนนั้น โหยหาไออุ่นที่เขารู้ดีว่าไม่มีวันเป็นของเขาได้อย่างสมบูรณ์ "ริน! เป็นอะไรไป ทำไมถึงร้องไห้หนักขนาดนี้" มีนาที่เดินเข้ามาในห้องเห็นสภาพเพื่อนสนิทก็นั่งลงข้างๆ แล้วลูบหลังอย่างปลอบโยน รินสะอื้นจนตัวโยน "ข้าเกลียดเขา มีนา... แต่ข้าก็หยุดคิดถึงกลิ่นของเขาไม่ได้ กลิ่นของเขาเหมือนฤดูหนาวที่ข้าหลงรัก ทั้งที่รู้ว่ามันจะทำให้ข้าหนาวตาย" มีนาถอนหายใจยาว แววตาของเธอเต็มไปด้วยความสงสาร "ความรักของโอเมก้ากับอัลฟ่ามันเหมือนกับไฟกับน้ำมันริน ยิ่งใกล้กันมากเท่าไหร่ ก็ยิ่งแผดเผาจนมอดไหม้เท่านั้น เจ้าต้องถอยออกมา ก่อนที่กลิ่นวานิลลาของเจ้าจะถูกเขาดูดกลืนจนไม่เหลือความเป็นตัวเอง" "ข้าถอยไม่ได้แล้ว..." รินพึมพำพลางคว้าผ้าเช็ดหน้าขึ้นมาซับน้ำตา "โซ่ตรวนที่เขามอบให้... มันไม่ได้อยู่ที่ข้อเท้า ข้าเพิ่งเข้าใจว่ามันรัดอยู่รอบหัวใจของข้าเอง" คืนนั้น รินนอนไม่หลับ กลิ่นไม้หอมจางๆ ของคีย์ดูเหมือนจะอบอวลอยู่ในทุกอณูของห้อง ราวกับว่าอัลฟ่าผู้นั้นได้ฝังรอยฟีโรโมนของตนเองไว้ทั่วทุกพื้นที่เพื่อให้รินหนีไปไหนไม่ได้ ในขณะที่อีกฟากหนึ่งของคฤหาสน์ คีย์นั่งอยู่บนเก้าอี้ทำงานตัวเดิม ในมือถือถุงหอมขนาดเล็กที่เคยเป็นของใครบางคน เขาสูดลมหายใจลึก กลิ่นวานิลลาที่ติดอยู่บนปลายนิ้วของเขายังคงตามหลอกหลอนจนเขากำหมัดแน่น เขาสารภาพกับตัวเองไม่ได้ว่าทำไมเขาถึงต้องรอคอยเวลาที่กลิ่นวานิลลานั้นจะเข้มข้นขึ้น ทำไมเขาถึงอยากเห็นดวงตาคู่นั้นสั่นระริกด้วยความรู้สึกที่มากกว่าความหวาดกลัว... *ก๊อก ก๊อก ก๊อก* เสียงเคาะประตูยามวิกาลดังขึ้นท่ามกลางความเงียบสนิท คีย์ขมวดคิ้ว เขาไม่ได้อนุญาตให้ใครเข้ามาในเวลานี้ ก่อนที่ประตูบานใหญ่จะเปิดออกช้าๆ พร้อมกับร่างของหญิงสาวในชุดคลุมสีเข้มที่คีย์ไม่คาดคิดว่าจะมาปรากฏตัวที่นี่ "เจ้า... กลับมาทำไม?" เสียงของคีย์สั่นพร่าเมื่อเห็นใบหน้าของคนที่ก้าวเข้ามาในแสงไฟสลัว หญิงสาวคนนั้นส่งยิ้มที่ทำให้หัวใจของคีย์กระตุกวูบ "ข้าบอกท่านแล้วไงคีย์ ว่าตราบใดที่กลิ่นวานิลลาของเขายังหอมหวานอยู่... ข้าจะไม่มีวันปล่อยให้เขามีความสุขบนความรักของท่าน" คีย์ลุกขึ้นยืน ตัวชาวาบเมื่อเห็นว่าในมือของนางถือจดหมายฉบับหนึ่ง—จดหมายที่รินเคยฝากไว้กับเขาเมื่อนานมาแล้ว และมันไม่ควรจะอยู่ในมือนางได้ กระต่ายพระจันทร์หวังว่าตอนที่ 39 นี้จะทำให้รี้ดเดอร์ทุกท่านตื่นเต้นจนลุ้นไม่ติดนะคะ ขอบพระคุณที่ติดตามกันมาตลอดค่ะ