คืนพายุเข้ากับฟีโรโมนที่รั่วไหล

เสียงคำรามต่ำของฟ้าผ่าด้านนอกหน้าต่างบานสูง ไม่ได้น่ากลัวเท่ากับเสียงหอบหายใจติดขัดที่ดังระรัวอยู่ภายในห้องสมุดส่วนตัวของคฤหาสน์ รินทรุดฮวบลงไปกองกับพื้นพรมหนานุ่ม สองมือจิกทึ้งปกเสื้อเชิ้ตสีขาวของตัวเองจนยับยู่ยี่ เม็ดเหงื่อกาฬผุดพรายเต็มกรอบหน้าหวาน ร่างกายที่เคยแข็งแรงกลับร้อนรุ่มราวกับถูกไฟแผดเผาจากข้างใน ความปวดร้าวแปลบปลาุกระจายไปตามไขสันหลัง ดวงตาเรียวรีฉายแววตื่นตระหนกปนหวาดกลัวอย่างที่สุดเมื่อตระหนักได้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับร่างกาย *ฮีท... ทำไมถึงเร็วกว่ากำหนดถึงสามวัน* กลิ่นวานิลลาคั่วอ่อนๆ ที่ปกติมักจะหอมละมุนจางๆ ตอนนี้กลับทะลักทะลายออกมาจากต่อมฟีโรโมนอย่างไร้การควบคุม มันทวีความเข้มข้นขึ้นจนอบอวลไปทั่วทั้งห้อง กลิ่นหอมหวานเลี่ยนที่ชวนให้รู้สึกมึนงงและกระตุ้นสัญชาตญาณดิบพุ่งทะยานแตะเพดาน รินกัดริมฝีปากตัวเองจนห่อเลือด รสคาวสนิมคละคลุ้งในโพรงปากขณะที่เขาพยายามใช้แรงเฮือกสุดท้ายคลานไปหยิบยาระงับฮีทในกระเป๋าเสื้อโค้ทที่พาดอยู่บนโซฟา ทว่า... นิ้วเรียวสั่นเทาคว้าได้เพียงความว่างเปล่า ประตูห้องสมุดถูกผลักเปิดออกอย่างไร้เสียง พร้อมกับร่างสูงใหญ่ของคีย์ที่ก้าวเข้ามาด้วยสีหน้าเรียบเฉยตามเคย อัลฟ่าหนุ่มเลือดบริสุทธิ์ชะงักฝีเท้าทันทีที่ก้าวพ้นขอบประตู ดวงตาสีเข้มคมกริบราวกับเหยี่ยวเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย ก่อนที่ม่านตาจะหดแคบลงอย่างอันตรายเมื่อคลื่นฟีโรโมนวานิลลาเข้มข้นกระแทเข้าใส่ประสาทสัมผัส "ริน..." เสียงทุ้มต่ำหลุดลอดไรฟัน คีย์ขบกรามแน่นจนสันนูนเด่นชัด กลิ่นไพน์และสนป่าอันเยือกเย็นและดุดันถูกปลดปล่อยออกมาโดยอัตโนมัติเพื่อกดข่มบรรยากาศ แต่ทว่า ทันทีที่กลิ่นวานิลลาหวานล้ำผสมผสานเข้ากับลมหายใจ ร่างกายของอัลฟ่าผู้ควบคุมตัวเองได้ดีที่สุดในตระกูลกลับสะท้านเฮือก สัญชาตญาณดิบเถื่อนที่ถูกกดทับไว้ด้วยเหตุผลและปมหลังอันเจ็บปวดกำลังกรีดร้องลั่น รินเงยหน้าขึ้นมองด้วยแววตาหยาดเยิ้ม นัยน์ตาฉ่ำน้ำคลอหน่วยไปด้วยหยดน้ำตา ความทรมานทำให้สติของโอเมก้าหนุ่มแทบขาดผึ่ง "คีย์... ออกไป... อย่าเข้ามาใกล้ผม..." "นายรู้ตัวไหมว่ากำลังทำอะไรอยู่" คีย์สาวเท้าเข้าไปใกล้ด้วยก้าวที่มั่นคงแต่หนักหน่วง ราวกับเสือดาวที่กำลังคุมเชิงเหยื่อ ทว่าลมหายใจของเขากลับเริ่มติดขัดเมื่อกลิ่นวานิลลานั้นโอบล้อมรอบกาย ชวนให้หวนนึกถึงกลิ่นอายอันคุ้นเคยที่เขาพยายามฝังกลบมันไว้ในหลุมศพแห่งความทรงจำ "ผมไม่ได้ตั้งใจ... ยา... ยาผมหมด..." รินครางกระเส่า ร่างกายบิดเร้าไปตามความต้องการทางชีววิทยาที่ทรงพลังเกินกว่าจะต้านทาน มือเล็กเอื้อมไปควชายเสื้อของอัลฟ่าโดยไม่รู้ตัว "ช่วย... ช่วยผมที..." คีย์ยืนนิ่งงิ่งอยู่เบื้องหน้าร่างที่กำลังสั่นเทา ช่องว่างระหว่างพวกเขาลดลงเหลือเพียงคืบเดียว อัลฟ่าหนุ่มก้มมองโอเมก้าที่ส่งกลิ่นยั่วเย้าประสาทสัมผัส ผิวขาวเนียนขึ้นสีแดงระเรื่อจากพิษฮีท ริมฝีปากอิ่มเผยอขึ้นน้อยๆ พร้อมเสียงครางหวานหูที่สั่นประสาททุกส่วนในร่างกายของเขาให้สั่นคลอน ความทรงจำเก่าๆ แวบเข้ามาในหัว คีย์หลับตาลงเสี้ยววินาทีเพื่อดึงสติที่หลงเหลืออยู่กลับมา เขารู้ดีว่าหากแตะต้องรินในตอนนี้ สัญชาตญาณอัลฟ่าเลือดบริสุทธิ์จะเข้าครอบงำ และพันธะสัญญาทางกลิ่นจะผูกมัดพวกเขาไว้ชั่วชีวิต แต่มือหนากลับเคลื่อนไหวไปเองอย่างไม่เชื่อฟังสมอง คีย์คุกเข่าลงข้างกายริน ฝ่ามือใหญ่วางลงบนลาดไหล่บางที่ร้อนผ่าว สัมผัสจากอัลฟ่าทำให้โอเมก้าสะดุ้งเฮือกและส่งเสียงครางฮือด้วยความพึงพอใจ รินโถมร่างเข้าหาความเย็นเยือกจากตัวคีย์ราวกับคนกระหายน้ำในทะเลทราย "ริน ตั้งสติหน่อย..." คีย์กระซิบชิดริมใบหู เสียงของเขาแหบพร่าและสั่นเทาอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ฟีโรโมนสนป่าพยายามแผ่ขยายเพื่อโอบอุ้มและบรรเทาความทรมานให้ แต่อีกใจหนึ่งมันกลับกระตุ้นให้เขาอยากกลืนกินความหวานนี้เข้าไปให้หมดสิ้น รินไม่สนใจเสียงทักท้วงอีกต่อไป ความร้อนรุ่มแผดเผาจนสมองขาวโพลน มือเรียวเลื่อนขึ้นโอบรอบลำคอแกร่งของคีย์ กลิ่นวานิลลาพุ่งพล่านจนแทบจะหยดหยาดเป็นน้ำ คีย์สูดลมหายใจลึกโดยไม่ตั้งใจ ลึกเกินกว่าจะถอนตัวกลับ... เพล้ง! เสียงกระจกหน้าต่างแตกละเอียดพร้อมกับสายฝนที่สาดซัดเข้ามาอย่างบ้าคลั่ง ท่ามกลางความมืดมิดที่มีเพียงแสงแฟลชจากสายฟ้าฟาดส่องวาบเข้ามาในห้อง ร่างเงาดำลึกลับในชุดคลุมสีดำสนิทก้าวทะยานผ่านหน้าต่างที่แตกเข้ามาอย่างไร้เสียง ปลายกระบอกปืนสีดำสนิทเล็งตรงมาที่ศีรษะของคีย์โดยไม่มีการลังเล! คีย์เบิกตากว้าง สัญชาตญาณการเอาตัวรอดกรีดร้องลั่น เขาดึงรินเข้าหาตัวเพื่อใช้ร่างของตนเองเป็นเกราะกำบังในเสี้ยววินาทีสุดท้าย ทว่ากระสุนนัดนั้นกลับไม่ได้พุ่งเป้ามาที่เขา... แต่มันพุ่งตรงไปที่แจกันโบราณด้านหลังที่บรรจุจดหมายลับฉบับหนึ่ง ซึ่งกำลังถูกเผาไหม้ด้วยเปลวไฟสีน้ำเงินที่ลุกโชนขึ้นมาเองโดยไม่มีใครคาดคิด! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่อยู่เคียงข้างและเดินทางร่วมกันมาจนถึงตอนนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าด้วยรักจากกระต่ายพระจันทร์ค่ะ