คำเตือนจากเพื่อนสนิท

กลิ่นควันจางๆ ของกระดาษที่ถูกเผาไหม้ด้วยเปลวไฟสีน้ำเงินประหลาด ยังคงลอยอวลติดปลายจมูกของริน แม้เวลาจะผ่านไปหลายชั่วโมงแล้วก็ตาม เสียงกระสุนนัดนั้นที่เฉียดผ่านใบหูยังคงก้องกังวานในโสตประสาท ทุกย่างก้าวที่เขาก้าวเดินภายในคฤหาสน์หลังใหญ่ของตระกูลคาร์เตอร์ในวันนี้ จึงเต็มไปด้วยความหวาดระแวงที่เกาะกุมหัวใจจนแทบหายใจไม่ออก "แกเป็นบ้าอะไรไปแล้วริน!" เสียงตบโต๊ะดัง *ปัง!* เรียกสติรินให้หลุดออกจากภวังค์ กาแฟในแก้วกระเบื้องเคลือบสั่นระริกตามแรงอารมณ์ของมีนา เพื่อนสนิทพ่วงตำแหน่งรุ่นพี่ร่วมคณะที่ลากตัวเขาวิเคราะห์สถานการณ์ลับๆ ในคาเฟ่เล็กๆ ใกล้กับมหาวิทยาลัย มีนามองหน้าเขาด้วยแววตาที่ฉายชัดทั้งความโกรธและความเป็นห่วง ดวงตาเรียวรีเบิกกว้างเมื่อได้ยินเรื่องราวระทึกขวัญที่รินเพิ่งเผชิญมาเมื่อคืน รินก้มหน้าหลบสายตา นิ้วเรียวเล็กวนอยู่รอบขอบแก้วกาแฟที่เย็นชืด กลิ่นวานิลลาอ่อนจางตามธรรมชาติของโอเมก้าเริ่มรั่วไหลออกมาอย่างควบคุมไม่ได้เมื่อรู้สึกกดดัน ฟีโรโมนของเขาในยามเครียดมักจะหวานเลี่ยนจนเกือบจะฉุน ซึ่งนั่นแปลว่าสภาพจิตใจของเขากำลังย่ำแย่ถึงขีดสุด "มีนา... ฉันแค่..." รินพยายามหาคำแก้ตัว แต่เสียงของเขากลับแหบแห้ง "แค่เกือบเอาชีวิตไปทิ้งไว้นะเหรอ!" มีนาสวนกลับทันควัน น้ำเสียงสั่นเทาด้วยความโมโห "แกฟังตัวเองอยู่หรือเปล่าริน? งานเลขานุการส่วนตัวอะไรนั่น มันไม่ใช่แค่เรื่องจัดตารางงานหรือชงกาแฟแล้ว! มีคนยิงปืนใส่ห้องทำงานของท่านอัลฟ่าเลือดบริสุทธิ์ผู้เยือกเย็นคนนั้น แถมยังมีจดหมายปริศนาที่ลุกไหม้ได้เองอีก... นี่มันนิยายฆาตกรรมสืบสวนสอบสวนชัดๆ แกไม่ใช่สายลับ 007 นะริน แกเป็นแค่โอเมก้าตัวเล็กๆ ที่เพิ่งเรียนจบ!" รินเม้มปากแน่นจนเป็นเส้นตรง คำพูดของมีนาทิ่มแทงตรงจุดเปราะบางในใจ เขาไม่อยากยอมรับว่าตัวเองกลัว แต่ภาพดวงตาสีเทาเข้มไร้ก้นบึงของคีย์ในวินาทีที่อีกฝ่ายดึงเขาเข้าสู่อ้อมกว้างเพื่อเอาตัวบังกระสุนให้... มันยังคงเด่นชัด อัลฟ่าผู้เยือกเย็นคนนั้นแสดงความปกป้องออกมาอย่างดิบเถื่อนและเด็ดเดี่ยว ทว่าในขณะเดียวกัน รินก็สัมผัสได้ถึงอันตรายมหาศาลที่รายล้อมรอบตัวผู้ชายคนนั้น อันตรายที่พร้อมจะกลืนกินทุกคนที่เข้าไปใกล้ "ฉันลาออกไม่ได้..." รินกระซิบแผ่วเบา สายตาเหม่อมองออกไปนอกกระจกใส "สัญญาจ้างระบุไว้ชัดเจน ถ้าฉันผิดสัญญา ฉันต้องชดใช้ค่าเสียหายที่สูงเกินกว่าที่ครอบครัวฉันจะหามาได้ในชาตินี้ และ... และ..." "และอะไร?" มีนาเร่งเร้า โน้มตัวเข้ามาใกล้ น้ำเสียงอ่อนลงด้วยความเวทนาเมื่อเห็นไหล่บางลู่ลง "หรือว่า... แกติดใจอัลฟ่าคนนั้นเข้าแล้ว?" คำถามนั้นราวกับสายฟ้าฟาดลงกลางใจ รินสะดุ้งเฮือก เงยหน้าขึ้นสบตาเพื่อนสนิท ปฏิเสธไม่ได้เลยว่าหัวใจเจ้ากรรมดันเต้นผิดจังหวะทุกครั้งที่นึกถึงกลิ่นฟีโรโมนไม้สนซีดาร์ปนกลิ่นฝนแรกของคีย์ กลิ่นที่ทรงพลังและให้ความรู้สึกปลอดภัยอย่างประหลาด ทว่าความรู้สึกนั้นมันอันตรายยิ่งกว่ากระสุนปืนนัดนั้นเสียอีก "เปล่าสักหน่อย!" รินรีบปฏิเสธเสียงสูง ใบเนียนขึ้นสีแดงระเรื่ออย่างปิดไม่มิด "ฉันแค่... ฉันแค่รู้สึกว่าเขามีความลับบางอย่าง มีนา จดหมายพวกนั้น... และอุบัติเหตุที่เกิดขึ้นซ้ำแล้วซ้ำเล่า มันมีอะไรมากกว่าที่ตาเห็น ฉันแค่อยากรู้ความจริง" มีนาถอนหายใจยาวเหยียดอย่างเหนื่อยอ่อน เธอยื่นมือมาสัมผืสมือของรินที่กำลังสั่นเทา บีบเบาๆ เพื่อส่งผ่านความอบอุ่น "ความอยากรู้อยากเห็นฆ่าแมวมานักต่อนักแล้วนะริน แกฟังฉันนะ... ถอนตัวซะ ก่อนที่ฟีโรโมนกลิ่นวานิลลาของแกจะดึงดูดนักล่าที่อันตรายกว่าคีย์มาอีก คนพวกนั้นไม่ได้ใจดีเหมือนท่านอัลฟ่าหรอกนะ ถ้าแกยังดึงดันจะอยู่ต่อ ฉันกลัวว่าวันหนึ่ง... ฉันอาจจะไม่ได้เห็นหน้าแกอีก" ความเงียบเข้าปกคลุมโต๊ะอาหารชั่วขณะ คำเตือนของมีนาหนักอึ้งดั่งหินผา รินรู้ดีว่าเพื่อนพูดความจริง ทุกอย่างในคฤหาสน์หลังนั้นอยู่นอกเหนือการควบคุม กฎเกณฑ์ของสังคมไฮโซและการแย่งชิงอำนาจของตระกูลใหญ่เป็นหลุมพรางที่พร้อมจะฝังกลบใครก็ตามที่พลลาดก้าวลงไป รินสูดลมหายใจเข้าลึก 2 มือประคองแก้วกาแฟอุ่นๆ ที่มีนาเพิ่งสั่งมาเปลี่ยนให้ พยักหน้ารับช้าๆ "อืม... ฉันจะคิดดู ฉันจะหาทางเคลียร์สัญญาให้เร็วที่สุด แล้วลาออกซะ" มีนามองหน้าเพื่อนรักอย่างพึงพอใจครึ่งหนึ่ง แต่อีกครึ่งหนึ่งยังคงกังวล เธอยกกาแฟขึ้นจิบก่อนจะเปลี่ยนเรื่องคุยเพื่อคลายบรรยากาศที่ตึงเครียด แต่ทว่า... โลกมักไม่เคยปรานีคนที่คิดจะถอยหลัง เสียงกระดิ่งหน้าร้านกาแฟดังขึ้น *กริ๊ง* พร้อมกับการก้าวเข้ามาของใครบางคนที่มีออร่ากดดันบางอย่างแผ่ซ่านจนอากาศรอบตัวเปลี่ยนไป รินไม่ได้สนใจในตอนแรก จนกระทั่งกลิ่นฟีโรโมนคุ้นเคย... กลิ่นไม้สนซีดาร์และหยาดฝนอันเย็นเยียบ ลอยเข้ามาแตะจมูกอย่างรวดเร็วจนน่าตกใจ รินตัวแข็งทื่อ ค่อยๆ หันขวับไปมองทางประตู ที่ตรงนั้น... คีย์ยืนตระหง่านอยู่ในชุดสูทสีดำสนิทไร้ที่ติ ดวงตาสีเทาคมกริบกวาดตามองหาใครบางคน ก่อนที่สายตาคู่นั้นจะหยุดตรงมาที่โต๊ะของเขา มุมปากหยักลึกยกย่องขึ้นเป็นรอยยิ้มเย็นเยียบที่ส่งไปไม่ถึงดวงตา และก่อนที่รินจะได้ทันตั้งตัว คีย์ก็ก้าวเท้าเข้ามาหยุดยืนอยู่ข้างโต๊ะ ร่างสูงใหญ่บดบังแสงไฟจนเกิดเงาทาบทับร่างของเขา "หมดเวลาพักผ่อนแล้วครับ... เลขาฯ ของผม" น้ำเสียงทุ้มต่ำกระซิบข้างใบหูของรินด้วยถ้อยคำที่ทำให้เลือดในกายเย็นเฉียบ "กลับคฤหาสน์... ตอนนี้เลย" --- (ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่คอยสนับสนุนและร่วมเดินทางไปกับความลับนี้ด้วยกันนะคะ - กระต่ายพระจันทร์)