ความลับใต้รอยจูบ

กลิ่นวานิลลาคั่วไหม้... มันไม่ใช่กลิ่นหอมละมุนอ่อนโยนที่ลอยแตะจมูกเขาในยามปกติ ทว่ามันคือกลิ่นหอมหวานที่เจือด้วยความตื่นตระหนก ความร้อนรุ่ม และความหวาดกลัวที่พยายามซุกซ่อนไว้ใต้รอยยิ้มร่าเริง คีย์ยืนนิ่งเป็นรูปปั้นหินอยู่เบื้องหลังบานประตูห้องทำงานไม้สักทอง สายตาสีเทาเข้มคู่นั้นกวาดมองแผ่นหลังบางของรินที่กำลังสั่นน้อยๆ ผ่านเงาสะท้อนจากกระจกเงาบานใหญ่ นิ้วเรียวยาวของอัลฟ่าหนุ่มผู้เยือกเย็นลูบไล้ริมฝีปากตัวเองช้าๆ รสชาติหวานล้ำที่ยังคงติดอยู่บนปลายลิ้นจากเหตุการณ์เมื่อคืนยังคงชัดเจน รอยจูบที่เขาเป็นคนประทับลงไปบนต้นคอขาวเนียนเพื่อเป็นการ "ตีตรา" ตามสัญชาตญาณดิบของอัลฟ่าเลือดบริสุทธิ์ แต่สิ่งที่ทำให้หัวใจของคีย์กระตุกวูบไม่ใช่ความหวานนั้น... แต่มันคือ "รอยแผลเป็น" จางๆ ที่ถูกปกปิดไว้ด้วยแผ่นพลาสเตอร์กันน้ำขนาดเล็กต่างหาก รินสะดุ้งสุดตัวเมื่อหันกลับมาแล้วพบว่าคีย์ยืนกอดอกจ้องมองตนอยู่โดยไร้สุ้มเสียง ร่างโปร่งในชุดเสื้อเชิ้ตสีครีมถอยหลังกรูดจนสะโพไปชนเข้ากับมุมโต๊ะทำงาน ลมหายใจหอบกระชั้นทำให้กลิ่นฟีโรโมนวานิลลาในห้องกระจายตัวเข้มข้นขึ้นจนเกือบจะทึบตัน "คุณ... คุณคีย์เข้ามาตั้งแต่เมื่อไหร่ครับ?" เสียงหวานเอ่ยถามด้วยความสั่นเครือ รอยยิ้มที่มักจะประดับอยู่บนใบหน้าหวานเสมอในยามนี้บิดเบี้ยวฝืนใจ ดวงตากลมโตหลบเลี่ยงการสบตาอย่างมีพิรุธ "นานพอที่จะได้กลิ่นความลับบางอย่าง..." คีย์ก้าวเท้าเข้าไปหาช้าๆ ทว่ามั่นคง แรงกดดันจากฟีโรโมนอัลฟ่าระดับสูงแผ่ซ่านออกมาคุกคามโดยไม่รู้ตัว มันไม่ใช่การคุกคามเพื่อทำร้าย แต่เป็นการบีบเค้นให้เหยื่อจนมุม ร่างสูงใหญ่หยุดยืนห่างจากรินเพียงคืบเดียว กลิ่นไพน์และสนป่าอันเย็นเยียบเข้าโอบล้อมกลิ่นวานิลลาหวานเลี่ยนเอาไว้จนแทบกลืนหาย รินเม้มริมฝีปากแน่นจนซีดขาว มือทั้งสองข้างกำชายเสื้อตัวเองจนยับยู่ยี่ หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวราวกับกลองเพล เขารู้ดีว่าความลับที่ตนพยายามปกปิดมาตลอดนับตั้งแต่ว้าวุ่นก้าวเข้ามาในคฤหาสน์หลังนี้กำลังสั่นคลอน คีย์ไม่ใช่คนโง่... อัลฟ่าหนุ่มผู้นี้ฉลาดเป็นกรด และทุกย่างก้าวของเขามีแต่ความสงสัยเคลือบแคลง "ความลับอะไรเหรอครับ? คุณคีย์กำลังพูดถึงเรื่องอะไร ผมไม่เข้าใจ..." รินฝืนหัวเราะกลบเกลื่อน น้ำเสียงสั่นพร่าฟ้องชัดเจนว่ากำลังโกหก คีย์ไม่ตอบทันที ดวงตาคมกริบกวาดสำรวจใบหน้าหวานอย่างละเอียด ไล่เรื่อยลงมายังลำคอระหงที่ซ่อนรอยแผลเป็นเอาไว้ภายใต้คอเสื้อที่ถูกดึงขึ้นสูงผิดปกติ มือหนายื่นออกไปช้าๆ ปลายนิ้วอุ่นจัดเฉียดผ่านผิวแก้มเนียนนุ่มจนรินสะท้านเฮือกราวกับโดนกระแสไฟฟ้าอ่อนๆ ช็อต "เมื่อคืน... ตอนที่ผมจูบคุณตรงนั้น" คีย์โน้มใบหน้ากระซิบชิดริมหู เสียงทุ้มต่ำพร่าพร่าและอันตราย "ผมสัมผัสได้ถึงรอยนูนใต้ปลายนิ้ว ริน... โอเมก้าธรรมดาๆ ที่เติบโตมาจากเขตสลัม ไม่มีทางมีรอยผ่าตัดจากการฝังชิปควบคุมฟีโรโมนระดับสูงของตระกูลขุนนางหรอกนะ" คำพูดนั้นราวกับสายฟ้าฟาดลงกลางใจ รินหน้าถอดสี ร่างกายแข็งทื่อจนขยับไม่ได้ ความกลัวแล่นริ้วขึ้นมาจับขั้วหัวใจ ปมในอุดมคติที่เขาพยายามสร้างขึ้นมาเพื่อปกปิดสถานะที่แท้จริงพังทลายลงในพริบตา น้ำตาคลอหน่วยขึ้นที่หน่วยตาคู่สวยอย่างน่าสงสาร "คุณ... รู้..." เสียงของรินขาดหายไปในลำคอ "ใช่ ฉันรู้" คีย์ยอมรับตรงๆ แววตาของอัลฟ่าหนุ่มฉายแววซับซ้อนเกินกว่าจะคาดเดา มีทั้งความโกรธที่ถูกหลอก ความสงสัย และ... ความรู้สึกบางอย่างที่ลึกซึ้งเกินกว่าจะอธิบาย "บอกฉันมา ริน ว่าทำไมโอเมก้ากลิ่นวานิลลาอย่างเธอ ถึงต้องปลอมแปลงประวัติเข้ามาเป็นคนรับใช้ส่วนตัวของฉัน หรือว่า... เธอมีส่วนเกี่ยวข้องกับกลุ่มกบฏที่ลอบสังหารคนรักของฉันเมื่อสามปีก่อน?" ชื่อของ "คนรักเก่า" ที่สูญเสียไปถูกหยิบยกขึ้นมา ทำให้บรรยากาศในห้องอุณหภูมิลดฮวบลงทันตาเห็น ความเจ็บปวดและแค้นเคืองในอดีตฉายชัดในดวงตาสีเทาเข้ม คีย์จับข้อมือบางของรินไว้แน่นโดยไม่รู้ตัว แรงบีบทำให้รินนิ้วหน้าด้วยความเจ็บ "ไม่ใช่! ผมไม่ได้เกี่ยวข้องกับพวกมันนะ!" รินรีบปฏิเสธเสียงหลง หยาดน้ำตาไหลอาบแก้มอย่างกลั้นไม่อยู่ ความรู้สึกถูกกล่าวหาในสิ่งที่ไม่ได้ทำมันบาดลึกเข้าที่หัวใจ "ผมไม่ได้เป็นคนร้าย! ผม... ผมแค่หนีตาย!" "หนีตายจากอะไร? ถ้ารักษาความสะอาดตัวเองไม่ได้ และมีความลับมากขนาดนี้ ฉันควรจะเชื่อใจเธอได้ยังไง ริน?" คีย์คาดคั้น ใบหน้าหล่อเหลาโน้มเข้ามาใกล้จนลมหายใจร้อนผ่าวรดรินอยู่บนพวงแก้ม ในจังหวะที่หัวใจของรินกำลังแตกสลายและไร้ซึ่งทางหนีทีไล่ เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นสามครั้งติดๆ กันอย่างเร่งรีบ ทำลายความตึงเครียดในห้องลงชั่วขณะ *ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!* "คุณคีย์คะ! เกิดเรื่องใหญ่แล้วค่ะ!" เสียงของมีนา เพื่อนสนิทที่ปลอมตัวเป็นแม่บ้านดังทะลุบานประตูเข้ามาด้วยความตื่นตระหนก "มีคำสั่งด่วนจากสภาอัลฟ่า... พวกเขาพบตัวผู้ต้องสงสัยที่แอบอักเสบฟีโรโมนปลอมแปลงในคฤหาสน์หลังนี้แล้วค่ะ และตอนนี้... กำลังส่งหน่วยจู่โจมมาที่นี่เพื่อจับกุมรินค่ะ!" คีย์ชะงัก ดวงตาคมกริบหันกลับมามองหน้าคนที่อยู่ในอ้อมแขนอีกครั้ง รินเบิกตากว้างด้วยความตกใจสุดขีด ร่างบางสั่นเทาราวกับลูกนกตกน้ำ มือหนาที่บีบข้อมืออยู่คลายออกช้าๆ ทว่าสายตาที่มองมากลับเต็มไปด้วยคำถามนับร้อยที่ยังไม่ได้รับคำตอบ ประตูห้องทำงานถูกกระชากเปิดออกผางโดยฝีมือของบุคคลที่ไม่คาดฝัน พร้อมกับเสียงฝีเท้าหนักหน่วงนับสิบคู่ที่กำลังก้าวเข้ามาล้อมรอบคฤหาสน์... ...ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับความหอมหวานและปริศนาครั้งนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้ากับ "กระต่ายพระจันทร์" ครับ 🐰🌙