อาหารมื้อค่ำที่อึดอัด

เสียงกระแทกของบานประตูไม้สักทองวงใหญ่ที่ถูกผลักเปิดออกด้วยแรงมหาศาลไม่ได้ทำให้คีย์สะดุ้งแม้แต่น้อย นัยน์ตาคมกริบสีนิลกาฬยังคงทอดมองเอกสารในมือ นิ่งสนิท ราวกับรอบตัวเขาไม่ได้มีกองกำลังรักษาความปลอดภัยนับสิบคู่ก้าวเข้ามาตรึงพื้นที่ทุกตารางนิ้วของห้องทำงานส่วนตัว รินซึ่งยืนตัวลีบอยู่มุมห้อง ขนลุกซู่ขึ้นมาทันทีเมื่อสัมผัสได้ถึงแรงกดดันมหาศาลจากฟีโรโมนกลิ่นสนป่าผสมพายุฝนที่แผ่พุ่งออกมาจากร่างสูงใหญ่ของอัลฟ่าเลือดบริสุทธิ์ มันไม่ใช่กลิ่นที่คุกคามโดยตรง แต่มันคือความนิ่งสนิทที่น่ากลัว... ความเงียบก่อนที่พายุเฮอร์ริเคนจะพัดถล่ม "ท่านดยุกส่งพวกคุณมาสินะ" คีย์เอ่ยขึ้น น้ำเสียงเรียบเรื่อยไร้ความหวาดหวั่น เขาวางเอกสารลงบนโต๊ะอย่างใจเย็น ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตากับหัวหน้าหน่วยองครักษ์หลวงที่ยืนอยู่เบื้องหน้า "องค์ชาย... ฝ่าบาททรงมีรับสั่งให้พระองค์เสด็จกลับวังหลักในคืนนี้" ชายวัยกลางคนในชุดสูทสากลทับด้วยเครื่องแบบทางการโค้งคำน้วยอย่างไว้ตัว แต่สายตากลับคมกริบและกวาดมองไปทั่วห้อง ก่อนจะมาหยุดอยู่ที่รินซึ่งยืนตัวสั่นอยู่ข้างชั้นหนังสือ "และทรงกำชับเป็นพิเศษ... ว่าไม่ควรมี 'สิ่งเจือปน' นอกสายเลือดอัลฟ่าหลงเหลือให้อับอายขายหน้า" คำว่า 'สิ่งเจือปน' กระแทกเข้ากลางใจของรินอย่างจัง ความรู้สึกคุ้นเคยอันเจ็บปวดจากการถูกดูถูกเหยียดหยามเรื่องชนชั้นพุ่งพล่านขึ้นมาจนขอบตาร้อนผ่าว มือเรียวเล็กกำชายเสื้อกันหนาวของตัวเองแน่นจนยับยู่ยี่ ในโลกของโอเมก้าเวิร์สนี้ โอเมก้าชั้นต่ำอย่างเขาเป็นได้แค่เงา หรือไม่ก็... ของเล่นชั่วคราวของพวกชนชั้นสูง คีย์แค่นหัวเราะในลำคอ เสียงนั้นทุบทำลายความตึงเครียดในห้องให้แตกละเอียด ร่างสูงลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ขายาวก้าวเดินผ่านหน้ากองกำลังนิติกรรมเหล่านั้นไปอย่างไร้ความเกรงกลัว เขาก้าวเข้ามาหยุดยืนอยู่เบื้องหน้าริน ร่างกำยำบังโอเมก้าตัวเล็กไว้มิดชิดจากสายตาดูแคลนพวกนั้น "กลับไปทูลเสด็จพ่อ... ว่าอาหารมื้อค่ำคืนนี้ของฉัน มี 'เชฟพิเศษ' เตรียมไว้แล้ว" คีย์เอ่ยเสียงต่ำ กลิ่นฟีโรโมนวานิลลาจางๆ ที่เล็ดลอดออกมาจากตัวรินด้วยความตื่นตระหนก ถูกกลิ่นสนป่าของคีย์โอบล้อมและปกป้องไว้ทันทีอย่างแนบเนียน "ถ้าไม่อยากให้ห้องรับประทานอาหารเปื้อนเลือด ก็ไสกหัวออกไปจากคฤหาสน์ของฉันซะ" บรรยากาศในห้องเงียบกริบลงไปชั่วขณะ ก่อนที่หัวหน้าหน่วยองครักษ์จะโค้งศีรษะลงต่ำแล้วผายมือถอยร่นออกไปพร้อมกับลูกน้อง เสียงฝีเท้าหนักหน่วงค่อยๆ ดังห่างออกไปจนลับตา ทิ้งไว้เพียงความเงียบงันและความระอุในอากาศ "ตามฉันมา" คีย์หันมามองรินด้วยสายตาที่อ่านไม่ออก ก่อนจะเดินนำออกไปทางประตูอีก รินกลืนน้ำลงคออย่างยากลำบาก ขาสั่นๆ ก้าวตามแผ่นหลังกว้างไปตามทางเดินยาวปูพรมหนานุ่มมุ่งสู่ห้องอาหารส่วนตัวที่ตั้งอยู่ปีกตะวันตกของคฤหาสน์ หัวใจเจ้ากรรมเต้นโครมครามจนแทบจะกระโดดออกมานอกอก ไม่ใช่แค่เพราะเหตุการณ์ระทึกขวัญเมื่อครู่ แต่เป็นเพราะกลิ่นฟีโรโมนของอัลฟ่าหนุ่มที่ยังคงลอยวนเวียนอยู่รอบตัว ราวกับโซ่ตรวนร่องหนที่ดึงดูดเขาให้เข้าไปสู่วังวนอันตราย เมื่อผลักบานประตูห้องอาหารเข้ามา แสงไฟสีส้มสลัวจากแชนเดอเลียร์คริสตัลระยิบระยับสะท้อนลงบนโต๊ะไม้ยาวที่ถูกจัดเตรียมไว้อย่างหรูหรา อาหารยุโรปจานหรูส่งกลิ่นหอมกรุ่นยั่วน้ำลาย แต่บรรยากาศรอบโต๊ะกลับเย็นเยียบราวน้ำแข็ง รินได้รับคำสั่งให้นำรถเข็นอาหารเข้ามาเสิร์ฟ เขาก้มหน้าก้มตาจัดวางจานสเต็กและซุปเห็ดทรัฟเฟิลลงตรงหน้าคีย์อย่างระมัดระวัง พยายามไม่ให้ปลายนิ้วที่สั่นเทาไปกระทบกับเครื่องเงินจนเกิดเสียงดัง "เงยหน้าขึ้น" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยสั่ง รินสะดุ้งเล็กน้อยแต่ก็ยอมเงยขึ้นสบตากับเจ้าของคฤหาสน์ คีย์นั่งไขว่ห้างอยู่หัวโต๊ะ แสงไฟสลัวขับให้ใบหน้าคมคายนั้นดูหล่อเหลาราวกับรูปสลัก แต่แววตากลับว่างเปล่าจนน่าใจหาย "นายกลัวพวกมัน?" คีย์ถามขึ้น ลมหายใจอุ่นร้อนเจือกลิ่นวานิลลาจากตัวรินลอยไปแตะจมูกอัลฟ่าหนุ่ม ทำให้คีย์หรี่ตาลงเล็กน้อย "กลัวว่าโอเมก้าอย่างนายจะถูกตราหน้าว่าเป็นแค่ดอกไม้ประดับห้องนอนของฉัน?" "ผม..." รินเม้มปากแน่น ความน้อยเนื้อต่ำใจผสมกับความโกรธแล่นริ้วขึ้นมา "ผมไม่ใช่สิ่งของ... และผมก็ไม่ได้อยากอยู่ที่นี่ตั้งแต่แรกแล้วด้วยซ้ำ ถ้าเลือกได้ ผมคงไม่อยากเข้ามาข้องเกี่ยวกับคนระดับสูงอย่างคุณหรอกครับ ท่านคีย์" คำพูดที่กล้าหาญเกินตัวทำให้คีย์ชะงักไปเล็กน้อย มุมปากหยักลึกยกยิ้มขึ้นนิดๆ เป็นรอยยิ้มที่ไม่ได้ไปถึงดวงตา แต่มันกลับทำให้หัวใจของรินกระตุกวูบอย่างประหลาด "กล้าดีนี่ โอเมก้ากลิ่นวานิลลา..." คีย์วางมีดและส้อมลงบนจานเสียงดัง *เคร้ง* ก่อนจะลุกขึ้นยืนเต็มความสูงแล้วเดินอ้อมโต๊ะยาวเข้ามาประชิดตัวรินอย่างรวดเร็ว รินผถอยหลังก้นไปชนกับขอบโต๊ะอาหารอย่างจัง ไร้ทางหนีเมื่อร่างสูงใหญ่ก้าวเข้ามาปิดกั้นพื้นที่ทุกด้าน กลิ่นสนป่าเข้มข้นพุ่งเข้าโอบล้อมตัวเขาจนแทบหายใจไม่ออก มันเป็นกลิ่นที่ทรงพลังและบีบคั้นสัญชาตญาณดิบในตัวโอเมก้าให้ยอมจำนน "ถ้าคิดว่าอยากไปนัก..." คีย์โน้มใบหน้าลงมาใกล้จนปลายจมูกเกือบจะชนกัน ลมหายใจร้อนผ่าวรดรินอยู่บริเวณซอกคอขาวผ่องที่ต่อมฟีโรโมนกำลังเต้นตุบๆ "ทำไมนายถึงยังยืนตัวสั่นอยู่ตรงนี้ล่ะ... หื้ม?" รินเบิกตากว้างด้วยความตื่นตระหนก มือเล็กพยายามดันแผงอกกว้างออก แต่แรงแค่นี้ไม่อาจเทียบเท่าอัลฟ่าเลือดบริสุทธิ์ได้เลย หัวใจของเขากำลังกรีดร้องเตือนภัย แต่ร่างกายกลับอ่อนปวกเปียกอย่างไร้เรี่ยวแรงเมื่อกลิ่นวานิลลาของตนเองเริ่มผสมผสานหลอมรวมกับกลิ่นสนป่าของอีกฝ่ายอย่างควบคุมไม่ได้ ทันใดนั้นเอง... เสียงเคาะประตูกระจกบานใหญ่ที่เชื่อมต่อกับระเบียงสวนด้านนอกก็ดังขึ้นสามครั้งติดๆ กันอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย ทั้งที่ห้องอาหารนี้อยู่สูงจากพื้นดินถึงสามชั้น และไม่มีทางที่ใครจะปีนขึ้นมาได้โดยพละการ! คีย์ชะงัก สีหน้าเรียบเฉยแปรเปลี่ยนเป็นความเคร่งเครียดในเสี้ยววินาที ร่างสูงผละออกจากรินอย่างรวดเร็ว หันขวับไปมองเงาดำมหึมาที่ทาบทับอยู่หลังผ้าม่านโปร่งสีขาวที่กำลังไกวไหวตามแรงลมราตรี ก่อนที่ใครจะทันได้ตั้งตัว ผ้าม่านผืนนั้นก็ถูกกระชากเปิดออกอย่างไร้ความปรานี พร้อมกับร่างของบุรุษในชุดคลุมสีดำสนิทที่ก้าวข้ามธรณีประตูเข้ามา พร้อมด้วยรอยยิ้มเยือกเย็นที่ทำให้โลหิตในกายของรินเย็นเฉียบลงไปถึงขั้วหัวใจ—เพราะใบหน้านั้น... คือคนเดียวกันกับคนที่ถูกระบุว่าเสียชีวิตในกองเพลิงเมื่อห้าปีก่อน! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่อยู่เคียงข้างและเดินทางร่วมกันมาจนถึงตอนนี้ค่ะ - กระต่ายพระจันทร์