ความเย็นชาที่น่าขนลุก

ปลายนิ้วสอบของอัลฟ่าเลือดบริสุทธิ์ไม่ได้แตะลงบนผิวเนื้อ แค่จ่อห่างจากลำคอระหงไม่ถึงเซนติเมตร แต่ความเย็นยะเยือกจากตัวตนของเขากลับแผ่ซ่านจนเส้นขนทั่วร่างของรินลุกชัน “เลือดของคุณ... กลิ่นมันต่างออกไป... ริน คุณเป็นใครกันแน่?” คำถามนั้นทิ้งค้างอยู่ในความเงียบงั้นของห้องทำงานส่วนตัว กลิ่นวานิลลาอ่อนจางที่เคยหอมหวานละมุน บัดนี้เริ่มแปรเปลี่ยนเป็นกลิ่นหอมปนความตื่นตระหนก รินกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก เสียงอึกของเขาดังชัดเจนในโสตประสาทท่ามกลางบรรยากาศที่กดดันจนแทบหายใจไม่ออก รินเบี่ยงใบหน้าหลบเล็กน้อย นัยน์ตากลมโตสั่นไหวระริก พยายามซ่อนความหวาดกลัวไว้ภายใต้รอยยิ้มบางๆ ที่ฝืนปั้นขึ้นมา “คุณคีย์กำลังพูดเรื่องอะไรครับ? ผมก็แค่... โอเมก้าธรรมดาๆ คนหนึ่ง บาดแผลจากอุบัติเหตุมันคงทำให้กลิ่นผมเพี้ยนไปบ้างกระมังครับ” “โอเมก้าธรรมดา?” คีย์ทวนคำ เสียงทุ้มต่ำนั้นติดจะเยียบเย็น รอยยิ้มมุมปากของอัลฟ่าหนุ่มไม่ได้ไปถึงดวงตา คู่นظرคมกริบราวกับสัตว์นักล่าที่กำลังจดจ้องเหยื่อในกรงขัง “โอเมก้าธรรมดาที่ไหนจะมีฟีโรโมนกลิ่นวานิลลาที่สามารถกลบกลิ่นคาวเลือดของตัวเองได้มิดชิดขนาดนี้ แถมยังมีอัตราการฟื้นตัวของเซลล์ผิวที่เร็วกว่าปกติถึงสามเท่า... ริน นายคิดว่าฉันโง่จนดูไม่ออก หรือแค่นายคิดว่าตัวเองตบตาคนตระกูลอัลฟ่าสายเลือดบริสุทธิ์ได้แนบเนียนกันแน่?” แรงกดดันจากฟีโรโมนระดับอัลฟ่าพุ่งทะยานขึ้นอย่างกะทันหัน แม้คีย์จะพยายามควบคุมมันไว้ แต่มวลอากาศรอบตัวก็หนาหนักจนรินรู้สึกเหมือนมีหินผาก้อนใหญ่มากดทับลงบนบ่า ร่างกายของโอเมก้าส่งสัญญาณเตือนภัยสัญชาตญาณการเอาตัวรอดกรีดร้องลั่น แต่นั่นยิ่งทำให้รินต้องกัดฟันกรอด ยืดตัวขึ้นสู้สายตาอย่างไม่ยอมแพ้ “ถ้าคุณคิดว่าผมเป็นภัย... ทำไมไม่ไล่ผมออกไปเสียล่ะครับ?” รินสวนกลับ เสียงหวานเริ่มสั่นพร่าแต่ทว่าแฝงความดื้อรั้น ช้อนตามองอัลฟ่าหนุ่มตรงๆ “จะเก็บตัวอันตรายไว้ข้างกายทำไม หรือว่า... กลัวอะไรบางอย่างอยู่กันแน่ครับ คุณคีย์” ความเงียบเข้าปกคลุมอีกครั้ง ชั่ววินาทีนั้น นัยน์ตาคมกริบของคีย์ไหววูบไปชั่วพริบตา ราวกับถูกแทงใจดำด้วยคำพูดเพียงประโยคเดียว กลิ่นอายความเย็นชาแปรเปลี่ยนเป็นความดุดันที่ยากจะควบคุม ร่างสูงใหญ่ก้าวเข้ามาประชิดจนรินต้องถอยหลังไปชนกับชั้นหนังสือด้านหลัง แผ่นหลังแนบสนิทกับไม้เย็นเฉียบ ขณะที่แขนแกร่งทั้งสองข้างยกขึ้นกักขังเขาไว้ตรงกลาง ใบหน้าหล่อเหลาคมคายโน้มลงมาใกล้ จนปลายจมูกแทบจะชนกัน รินได้กลิ่นอายไม้สนซีดาร์ปนกลิ่นเมนทอลเย็นยะเยือกจากตัวคีย์ชัดเจน มันเป็นกลิ่นที่ทรงอำนาจและอันตราย แต่น่าแปลกที่ลึกลงไปกลับมีความโหยหาบางอย่างเจืออยู่—ความโหยหาที่คีย์พยายามกดทับมันไว้ด้วยความเย็นชา “ฉันไม่เคยกลัวอะไร... และไม่มีวันยอมให้ใครหน้าไหนมาปั่นป่วนที่นี่อีก” เสียงกระซิบพร่าต่ำดังชิดริมหู ร้อนผ่าวจนรินสะấu “บอกความจริงมา ก่อนที่ฉันจะใช้วิธีอื่นในการเค้นมันจากปากนาย” หัวใจของรินเต้นระรัวราวกับกลองศึก สติสัมปชัญญะประมวลผลอย่างรวดเร็ว หากเขายอมจำนนตอนนี้ ความลับทั้งหมดที่มีอาจหลุดรอดออกไป แต่อีกใจหนึ่ง... สัญชาตญาณโอเมก้าในตัวก็กำลังกรีดร้องว่าเขากำลังเล่นกับไฟที่พร้อมจะเผาไหม้ตัวเองให้เป็นจุล ในเสี้ยววินาทีแห่งการตัดสินใจ รินเงยหน้าขึ้น สบตากับดวงตาสสีเข้มคู่นั้นอย่างไร้ความหวาดกลัว ริมฝีปากอิ่มเม้มเข้าหากันแน่น ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่ท27นท้าทายที่สุดในชีวิต “อยากรู้ความจริงเหรอครับ? งั้นก็ลองก้มลงมาฟังใกล้ๆ สิครับ... ว่าหัวใจของผมมันเต้นเพราะอะไรกันแน่” คีย์ชะงักไปเล็กน้อย ดวงตาคมกริบเบิกกว้างขึ้นวูบหนึ่งเมื่อเผชิญหน้ากับความกล้าหาญที่เกินคาดเดาจากโอเมก้าตัวเล็กๆ และในวินาทีที่ระยะห่างระหว่างทั้งคู่เหลือเพียงลมหายใจกั้น เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นสามครั้งติดกันอย่างเร่งรีบ ก่อนที่ประตูห้องทำงานจะถูกผลักเปิดออกโดยไม่ได้รับอนุญาต พร้อมกับเสียงหอบเหนื่อยของมีนาที่ตะโกนแทรกเข้ามา “ริน! แย่แล้ว! พวกกรรมการตรวจสอบจากสภาโอเมก้ามาถึงข้างล่างแล้ว... และพวกเขากำลังมุ่งมาที่ห้องนี้!” รินเบิกตากว้าง หันขวับไปมองทางประตูสลับกับใบหน้าของคีย์ที่บัดนี้กลับมาเย็นชาสนิทราวกับน้ำแข็งขั้วโลก ทว่าแววตากลับลุกโชนด้วยประกายเพลิงอันตรายที่พร้อมจะแผดเผาทุกสิ่ง ******************** *ขอบคุณที่ร่วมเดินทางและใจฟูไปกับเรื่องราวของรินและคีย์นะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ - กระต่ายพระจันทร์*