งานวันแรกที่วุ่นวาย

“อย่าทำหน้าเหมือนคนกำลังไปงานศพสิริน ถ้าคุณทำพลาดแค่ถ้วยน้ำชาใบเดียว แล้วชีวิตจะดับสูญขนาดนั้น พรุ่งนี้ฉันจะจัดงานเผาศพให้คุณถึงที่เลยเอาไหม?” เสียงทุ้มต่ำที่แฝงไปด้วยความรำคาญใจของคีย์ดังขึ้น ก่อนที่ร่างสูงใหญ่ในชุดสูทสั่งตัดเนี้ยบกริบจะเดินผ่านรินไปอย่างเย็นชา กลิ่นอายของไม้สนซีดาร์ปนกลิ่นหอมจางๆ ของน้ำหอมราคาแพงที่รุนแรงจนแทบจะกดทับลมหายใจของโอเมก้าอย่างเขาให้ดับวูบลง รินเม้มปากแน่นจนเป็นเส้นตรง มือที่สั่นเทาเล็กน้อยพยายามประคองถ้วยชาลายครามราคาแพงระยับในถาดเงินไว้ให้มั่น “ผม... ผมแค่ตื่นเต้นครับ คุณคีย์” รินตอบเสียงแผ่ว พยายามก้าวเดินตามหลังคนตัวสูงไปในโถงทางเดินที่ปูด้วยพรมขนสัตว์หนานุ่ม “ความตื่นเต้นไม่ใช่ข้ออ้างของความซุ่มซ่าม” คีย์หยุดเดินกะทันหันโดยไม่หันกลับมามอง “ที่นี่คือคฤหาสน์ของตระกูลอัครเดโช ไม่ใช่โรงทานที่ใครจะทำอะไรก็ได้ตามใจชอบ จำใส่หัวไว้... ถ้าของชิ้นนี้ร่วงลงพื้น เงินเดือนทั้งปีของคุณก็อาจจะยังไม่พอค่าเศษกระเบื้องที่แตก” รินกลืนก้อนสะอึกที่จุกอยู่ในลำคอ ความรู้สึกน้อยเนื้อต่ำใจตีตื้นขึ้นมาจนขอบตาร้อนผ่าว เขาเป็นเพียงโอเมก้าที่เข้ามาทำงานเพื่อหาเลี้ยงปากท้อง ไม่ใช่ตุ๊กตากระเบื้องที่คอยรับอารมณ์ใคร แต่เมื่อนึกถึงคำเตือนของมีนาที่เคยบอกว่า ‘อย่าได้กระตุกหนวดอัลฟ่าเลือดบริสุทธิ์เด็ดขาด’ รินจึงได้แต่ก้มหน้าและเดินตามต่อ ภายในห้องทำงานส่วนตัวที่ตกแต่งด้วยสไตล์คลาสสิก แสงสลัวจากโคมไฟระย้าทำให้บรรยากาศดูอึดอัดจนน่าอึดอัด รินก้าวเข้าไปด้วยความระมัดระวังเป็นพิเศษ กลิ่นวานิลลาอ่อนๆ จากตัวเขาที่พยายามสะกดไว้เริ่มฟุ้งกระจายออกมาอย่างไม่ตั้งใจเมื่อเขารู้สึกประหม่า คีย์ที่นั่งอยู่หลังโต๊ะไม้โอ๊คขนาดใหญ่ชะงักไปเล็กน้อย จมูกโด่งเป็นสันได้รูปสูดดมอากาศในห้องก่อนจะขมวดคิ้วแน่น “ฟีโรโมนของคุณ... กำลังรบกวนสมาธิฉัน” คีย์วางปากกาลง เสียงกระทบโต๊ะดังสนั่น “เก็บมันไว้ให้มิด ถ้าไม่อยากให้ฉันเตะคุณออกไปตั้งแต่วันแรก” “ขอโทษครับ... ผมจะพยายาม” รินรีบก้าวเข้าไปใกล้โต๊ะทำงานเพื่อวางถ้วยชา แต่จังหวะที่ขยับตัว กลิ่นวานิลลาที่หวานหอมเกินไปกลับกระตุ้นสัญชาตญาณบางอย่างของคนตัวสูง คีย์ลุกขึ้นยืนพรวดพราดจนเก้าอี้กระแทกกับผนังห้อง ความตกใจทำให้รินสะดุ้งสุดตัว มือที่ถือถาดเงินอยู่เสียการทรงตัว ถ้วยชาลายครามใบงามร่วงจากถาดลงสู่พื้นหินอ่อนทันที! *เพล้ง!* เศษกระเบื้องแตกกระจายไปทั่วทิศทาง น้ำชาร้อนๆ กระเซ็นเปื้อนขากางเกงสแล็คของคีย์ รินหน้าถอดสี รีบทรุดตัวลงคุกเข่าหวังจะเก็บเศษชิ้นส่วนที่แตกหักด้วยความลนลาน “ผมขอโทษครับ! ผมขอโทษจริงๆ ผมจะรีบเก็บเดี๋ยวนี้...” “ไม่ต้อง!” คีย์ตวาดเสียงกร้าว มือแกร่งคว้าข้อมือของรินไว้แน่นจนคนตัวเล็กนิ่วหน้าด้วยความเจ็บ “คุณรู้ไหมว่าถ้วยใบนี้สำคัญแค่ไหน? มันเป็นสิ่งสุดท้ายที่หลงเหลือจากคนคนหนึ่ง... ที่คุณไม่มีวันเข้าใจ!” รินเงยหน้าขึ้นสบตากับดวงตาที่วาวโรจน์ของอัลฟ่าหนุ่ม ความโกรธเกรี้ยวที่รุนแรงจนน่ากลัวทำเอาเขาสั่นสะท้าน แต่ในสายตาคู่นั้น... รินกลับเห็นความเปราะบางบางอย่างที่ถูกซ่อนไว้ภายใต้เปลือกนอกที่แข็งกร้าว “ผมไม่ได้ตั้งใจ...” รินเสียงสั่น ขณะที่ฟีโรโมนของคีย์เริ่มแผ่ออกมาเพื่อข่มขวัญ ความหนักอึ้งกดทับลงบนไหล่จนรินแทบหายใจไม่ออก ในขณะที่รินกำลังจะหมดแรงเพราะแรงกดดันของอัลฟ่าที่รุนแรงเกินต้านทาน ประตูห้องทำงานก็ถูกผลักออกอย่างแรง พร้อมกับร่างของใครบางคนที่ก้าวเข้ามาด้วยท่าทางสุขุมและแววตาที่เต็มไปด้วยคำถาม “คีย์... ฉันบอกกี่ครั้งแล้วว่าอย่ารังแกเด็กใหม่แบบนี้” เสียงของชายหนุ่มอีกคนดังขึ้น แต่มันกลับทำให้คีย์ปล่อยข้อมือรินทิ้งอย่างแรงราวกับได้รับคำสั่งที่ไม่อาจปฏิเสธได้ คีย์หันไปมองผู้มาใหม่ด้วยแววตาที่เปลี่ยนไปจากโกรธจัดเป็นความเย็นชาสุดขั้ว “ธุระของคุณคืออะไร... พี่ชาย?” รินที่ยังคงนั่งอยู่บนพื้น มองภาพตรงหน้าด้วยหัวใจที่เต้นรัว ไม่ใช่แค่เพราะความกลัว แต่เพราะชายที่เพิ่งเข้ามานั้น... เขามีใบหน้าเหมือนกับใครบางคนที่คีย์เคยพร่ำเพ้อถึงในรูปถ่ายใบเก่าที่รินเคยเห็นแอบวางอยู่บนโต๊ะทำงานใบนี้เมื่อไม่กี่นาทีที่แล้ว ความลับของคฤหาสน์หลังนี้กำลังถูกเปิดออก... และรินก็ดันก้าวเข้ามาอยู่กลางพายุนั้นอย่างไม่มีทางหลีกเลี่ยง รินเม้มปากแน่นก่อนจะพบว่าเศษกระเบื้องที่เขาเพิ่งทำแตกไปนั้น มีเศษชิ้นหนึ่งบาดเข้าที่ฝ่ามือจนเลือดสีสดหยดลงบนพื้นหินอ่อน กลิ่นวานิลลาของเขาที่ผสมกับกลิ่นคาวเลือดจางๆ กลับกลายเป็นชนวนเหตุที่ทำให้บรรยากาศในห้องเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง คีย์หันกลับมามองเลือดที่มือของริน แววตาของอัลฟ่าหนุ่มไหววูบไปชั่วขณะ ก่อนที่เขาจะเดินเข้ามาใกล้จนชิดและก้มลงกระซิบข้างหูรินด้วยน้ำเสียงที่ทำเอาคนฟังขนลุกไปทั้งตัว “เลือดของคุณ... กลิ่นมันต่างออกไป... ริน คุณเป็นใครกันแน่?” ขอบคุณที่ติดตามอ่านมาถึงตรงนี้นะคะ กระต่ายพระจันทร์หวังว่าทุกคนจะยังสนุกและรอคอยตอนต่อไปอยู่ค่ะ!