กลิ่นที่ทำให้หัวใจสั่นไหว

"นายคิดว่าตัวเองกำลังทำอะไรอยู่... ริน" น้ำเสียงทุ้มต่ำที่แฝงไปด้วยแรงกดดันมหาศาลดังขึ้นจากด้านหลัง เล่นเอาคนถูกเรียกสะดุ้งสุดตัวจนทำถาดขนมในมือเกือบหลุดมือ รินเม้มปากแน่น พยายามควบคุมจังหวะการเต้นของหัวใจที่รัวเร็วเหมือนกลองชุดให้กลับมาเป็นปกติ ก่อนจะหันกลับไปเผชิญหน้ากับเจ้าของร่างสูงโปร่งที่ยืนตระหง่านอยู่กลางโถงทางเดินมืดสลัวของคฤหาสน์ คีย์ไม่ได้ขยับเข้ามาใกล้กว่าเดิม เขายืนกอดอก พิงไหล่กับบานประตูห้องสมุด สายตาคมกริบดุจเหยี่ยวคู่นั้นกวาดมองรินตั้งแต่หัวจรดเท้า ราวกับกำลังประเมินสินค้าด้อยค่าในตลาดมืด รินพยายามตีสีหน้าเรียบเฉย แต่กลิ่นฟีโรโมนอัลฟ่าที่กดดันจนอากาศรอบตัวหนักอึ้งกลับทำหน้าที่ของมันได้ดีเกินไป—มันทำให้เขารู้สึกขาสั่น "ผม... ผมแค่จะเอาชุดน้ำชาไปเสิร์ฟที่เรือนรับรองครับ คุณคีย์" รินตอบเสียงเบา พยายามไม่ให้เสียงสั่นเครือ "ในเวลาที่ทุกคนกำลังวุ่นวายกับการเตรียมงานเลี้ยงเนี่ยนะ?" คีย์เลิกคิ้วข้างหนึ่ง แววตาที่เคยนิ่งเฉยเปลี่ยนเป็นความเย้ยหยัน "งานบริการคนชนชั้นสูงมันยากขนาดนั้นเลยเหรอ ถึงต้องแอบมาเดินเตร็ดเตร่ในเขตหวงห้ามแบบนี้" "ผมไม่ได้แอบ..." รินเถียงกลับ ทันใดนั้นเขาก็เห็นแววตาของอัลฟ่าหนุ่มวูบไหวไปชั่วขณะ ก่อนที่คีย์จะก้าวเท้าเข้ามาหาเขาหนึ่งก้าว ความกดดันที่รุนแรงขึ้นทำให้รินเผลอถอยหลังจนแผ่นหลังชนกับผนังเย็นเฉียบ คีย์ไม่พูดอะไร เขาโน้มตัวลงมา ใบหน้าหล่อเหลาที่ไร้รอยยิ้มอยู่ห่างจากรินเพียงไม่กี่นิ้ว จนโอเมก้าหนุ่มได้กลิ่นไอเย็นๆ เหมือนกลิ่นสนหลังฝนตกจากตัวอีกฝ่าย มันเป็นกลิ่นที่น่าหลงใหลแต่ก็น่าหวาดกลัวในเวลาเดียวกัน ทันใดนั้น คีย์ก็หยุดชะงัก จมูกโด่งรั้นของเขาฟุดฟิดเหมือนกำลังสูดดมอะไรบางอย่าง ก่อนที่ดวงตาสีเข้มจะหรี่ลงจนแทบเป็นเส้นตรง *หึ... วานิลลาสินะ?* ประโยคคำถามที่ไร้ซึ่งคำตอบนั้นดังก้องอยู่ในหัวของริน เขาชาวาบไปทั้งตัว กลิ่นวานิลลาจางๆ ที่เขาพยายามฉีดสเปรย์กลบไว้จนมิดชิดตลอดหลายปีที่ผ่านมา บัดนี้มันกลับจู่โจมออกมาอย่างควบคุมไม่ได้ อาจเป็นเพราะความตื่นตระหนกที่ทำให้ต่อมฟีโรโมนของเขาแปรปรวน "มันหอม..." คีย์พึมพำ น้ำเสียงเปลี่ยนไปจากเมื่อครู่จนน่าใจหาย มันไม่ได้มีความเย็นชาแฝงอยู่ แต่มันกลับมีความกระหายที่น่าขนลุก "หอมจนน่ารังเกียจ... แต่ก็ชวนให้รู้สึกคุ้นเคยอย่างประหลาด" มือหนาของคีย์เอื้อมมาเชยคางของรินขึ้น บังคับให้สบตา โอเมก้าหนุ่มหายใจติดขัด หัวใจของเขาเต้นรัวจนแทบกระเด็นออกมาข้างนอก ไม่ใช่แค่เพราะความกลัว แต่เพราะ 'สัญชาตญาณ' ของโอเมก้าในตัวเขากำลังกรีดร้องว่า อัลฟ่าคนนี้... คือคนที่เขาควรหนีให้ไกลที่สุดเท่าที่จะทำได้ "คุณ... ปล่อยผมเถอะครับ" รินพยายามผลักอกอีกฝ่าย แต่มันก็แน่นหนาราวกับกำแพงหิน "นายเป็นใครกันแน่ ริน" คีย์กระซิบชิดใบหู ลมหายใจอุ่นร้อนทำให้รินขนลุกซู่ไปทั้งร่าง "กลิ่นของนาย... มันทำให้หัวใจที่ตายไปแล้วของฉันเริ่มเต้นผิดจังหวะอีกครั้ง" ในวินาทีนั้นเอง กลิ่นวานิลลาที่เคยจางหายไปก็พลันอบอวลขึ้นมาในอากาศรอบตัวพวกเขา มันไม่ได้จางหายไปเหมือนทุกที แต่มันกลับเข้มข้นขึ้นจนคนรอบข้างสัมผัสได้ รินเบิกตากว้างเมื่อเห็นคีย์หลับตาลงพริ้ม สีหน้าของอัลฟ่าผู้ไร้หัวใจดูผ่อนคลายลงอย่างเห็นได้ชัดเหมือนคนกำลังโหยหาสิ่งที่สูญหายไปนาน แต่แล้ว ความสุขุมนั้นก็พังทลายลง! เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนดังขึ้นจากมุมมืดของทางเดิน คีย์ผละออกจากตัวรินอย่างรวดเร็วราวกับถูกของร้อน ในขณะที่รินยังคงหอบหายใจถี่ด้วยความตื่นตระหนก ทั้งคู่หันไปมองต้นเสียงพร้อมกัน ร่างสูงใหญ่ของ 'คุณท่าน' ผู้เป็นเจ้าของคฤหาสน์และบิดาของคีย์ก้าวออกมาจากเงามืด แววตาของชายวัยกลางคนดูดุดันและจับผิด รอยยิ้มที่มุมปากของเขาดูน่าสะพรึงกลัวกว่าความโกรธเกรี้ยวใดๆ "ดูเหมือนพวกแกสองคนจะมีเรื่องสนุกๆ คุยกันนะ" ผู้เป็นพ่อกล่าวพลางปรายตามองรินด้วยสายตาที่เปลี่ยนไปจากเดิม "โดยเฉพาะเธอ... ริน ถ้าฉันจำไม่ผิด กลิ่นที่หอมหวานขนาดนี้ มันไม่ได้มีไว้ให้คนอย่างแกครอบครองหรอกนะ" คำพูดนั้นทำเอารินหน้าซีดเผือด คีย์ก้าวเข้ามาบังหน้าเขาไว้โดยอัตโนมัติ สัญชาตญาณการปกป้องที่ออกมาโดยไม่รู้ตัวทำให้อากาศรอบตัวเริ่มคุกรุ่นไปด้วยแรงกดดันที่ปะทะกันเองระหว่างอัลฟ่าสองรุ่น "อย่ามายุ่งกับเขา" คีย์กล่าวเสียงเรียบ แต่แฝงไปด้วยความเด็ดขาดที่ไม่มีใครกล้าปฏิเสธ พ่อของเขาแค่นหัวเราะ "งั้นเหรอ? แกแน่ใจนะว่า 'กลิ่น' นี้คือสิ่งที่แกต้องการจะปกป้อง... หรือจริงๆ แล้วมันคือสิ่งที่แกต้อง 'ทำลาย' เพื่อไม่ให้ประวัติศาสตร์ซ้ำรอยเดิมกันแน่?" ทุกอย่างเงียบกริบ มีเพียงเสียงหัวใจที่เต้นรัวของรินที่ดังอยู่ในหัว คีย์นิ่งค้างไปเหมือนโดนหมัดฮุกเข้าที่ใบหน้า ขณะที่รินรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังหมุนเคว้งเมื่อความจริงข้อหนึ่งถูกกระชากออกมาในที่แจ้ง *ประวัติศาสตร์ซ้ำรอย? มันหมายความว่ายังไง?* ความลับที่ถูกฝังไว้ใต้กลิ่นวานิลลาดูเหมือนจะเริ่มเน่าเฟะและส่งกลิ่นหอมหวานที่ชวนอาเจียนออกมามากขึ้นทุกที คีย์หันกลับมามองรินด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป... ไม่ใช่ความเย็นชา ไม่ใช่ความรังเกียจ แต่เป็นความสับสนที่รุนแรงจนน่ากลัว และในขณะที่ความตึงเครียดกำลังถึงขีดสุด เสียงประตูไม้บานใหญ่ทางด้านหลังก็ถูกผลักออกอย่างแรง พร้อมกับร่างของ 'มีนา' ที่วิ่งหน้าตื่นเข้ามา ใบหน้าของเพื่อนสนิทดูแตกตื่นจนลนลาน เธอตะโกนออกมาด้วยน้ำเสียงที่ทำให้ลมหายใจของรินหยุดชะงัก "ริน! รีบไปเร็วเข้า! พวกสภาอัลฟ่ามาถึงแล้ว... พวกเขามาที่นี่เพื่อ 'ตรวจสอบ' โอเมก้าที่กลิ่นหอมผิดปกติทุกคน!" รินหน้าถอดสีทันที เมื่อเขาสบตาคีย์อีกครั้ง เขาก็เห็นแววตาที่บ่งบอกถึงหายนะที่กำลังจะมาถึง... และมือหนาของคีย์ที่เอื้อมมาคว้าข้อมือเขาไว้แน่นเหมือนจะประกาศว่าต่อจากนี้ไป ต่อให้ตาย เขาก็จะไม่ยอมปล่อยให้ใครแตะต้องตัวรินเป็นอันขาด! ... ขอบคุณรี้ดเดอร์ที่ร่วมเดินทางไปกับความลับหอมหวานนี้ครับ - กระต่ายพระจันทร์