ใบสมัครงานในคฤหาสน์ต้องห้าม

"คุณแน่ใจนะว่ายาตัวนี้มันจะปกปิดกลิ่นวานิลลาบ้าๆ ของคุณได้น่ะ? ริน... อย่าลืมว่าคฤหาสน์คีย์ไม่ได้มีแค่คนธรรมดา แต่ที่นั่นมันรังอัลฟ่าเลือดบริสุทธิ์เชียวนะ!" มีนาขยับแว่นสายตาพลางจ้องมองเพื่อนสนิทที่กำลังบรรจงติดแผ่นแป้งระงับฟีโรโมนไว้ที่หลังคออย่างเบามือ น้ำเสียงของเธอเต็มไปด้วยความกังวลจนรินอดหัวเราะออกมาไม่ได้ หากแต่เป็นเสียงหัวเราะที่สั่นเครือเล็กน้อย "ถ้าฉันไม่อยู่ที่นั่น ฉันก็ไม่มีทางหาเงินมาใช้หนี้ให้พวกมันได้ทัน" รินตอบพลางรูดซิปเสื้อเชิ้ตสีเทาเรียบๆ ขึ้นจนสุดคอ "แม่ต้องไม่เดือดร้อนเพราะเรื่องไร้สาระของพ่ออีก และฉันก็เบื่อเต็มทีที่ต้องถูกคนพวกนั้นมองว่าเป็นแค่ 'ของเล่นราคาถูก' เพียงเพราะฉันเกิดมาเป็นโอเมก้า" รินกดแผ่นแป้งย้ำลงไปบนผิวเนียนละเอียด กลิ่นหอมหวานของวานิลลาจางหายไปแทนที่ด้วยกลิ่นสังเคราะห์ของยาระงับประสาทที่ฉุนกึก มันไม่ใช่ความรู้สึกที่ดีเลย แต่สำหรับโอเมก้าที่ต้องการพิสูจน์ตัวเองในโลกที่บิดเบี้ยวนี้ นี่คืออาวุธเดียวที่เขามี "ปลอมตัวเป็นเบต้า... แผนนี้มันเหมือนเดินเข้าปากเสือชัดๆ" มีนาถอนหายใจยาวก่อนจะส่งแฟ้มเอกสารสมัครงานที่ปลอมแปลงข้อมูลมาอย่างแนบเนียนให้ "ระวังตัวด้วย ถ้ากลิ่นมันเริ่มหลุด หรือรู้สึกแปลกๆ ให้รีบถอยออกมาทันที อย่าลืมนะ... อัลฟ่าที่นั่นไม่ได้ใจดีเหมือนพวกผู้ชายตามท้องถนน" รินรับแฟ้มนั้นมากอดไว้แน่น หัวใจในอกเต้นรัวราวกับกลองรบ เขาไม่ได้กลัวตาย แต่เขากลัวที่จะต้องกลับไปใช้ชีวิตในสลัมที่เต็มไปด้วยสายตาดูถูกเหยียดหยามพวกนั้นอีก ครั้งหนึ่งเขาเคยถูกอัลฟ่าชั้นต่ำรังแกเพราะกลิ่นกายที่หอมหวนเกินไป รินสาบานกับตัวเองว่าเขาจะไม่มีวันยอมให้ใครหน้าไหนมาข่มเหงได้อีก --- คฤหาสน์ตระกูลคีย์ตั้งตระหง่านอยู่บนเนินเขา ล้อมรอบด้วยกำแพงเหล็กกล้าสูงชันที่ดูราวกับปราการป้องกันศัตรู ไม่ใช่ที่อยู่อาศัย รินยืนอยู่หน้าประตูไม้บานยักษ์ที่แกะสลักลวดลายเคร่งขรึม มือของเขาชื้นเหงื่อจนต้องแอบเช็ดกับกางเกงสแล็คตัวเก่า "มาสมัครงานงั้นเหรอ?" เสียงทุ้มต่ำและเย็นเยียบดังขึ้นจากด้านหลัง รินสะดุ้งสุดตัวจนเกือบทำแฟ้มหลุดมือ ชายหนุ่มในชุดสูทสีเข้มยืนอยู่ตรงนั้น ดวงตาเรียวรีคมกริบจ้องมองทะลุผ่านใบหน้าของรินราวกับจะสแกนความลับทั้งหมดออกมา เขาเป็นคนดูแลสถานที่ แต่บรรยากาศรอบตัวกลับกดดันเสียจนรินรู้สึกหายใจไม่ออก "ครับ... ผมมาสมัครตำแหน่งผู้ช่วยส่วนตัวของคุณคีย์" รินพยายามควบคุมน้ำเสียงไม่ให้สั่น ชายคนนั้นมองรินตั้งแต่หัวจรดเท้า ก่อนจะพ่นลมหายใจออกมาอย่างเหยียดหยาม "เบต้างั้นเหรอ? หึ... นายคิดว่าคนอย่างคุณคีย์จะรับใครก็ได้มาอยู่ใกล้ตัวหรือไง? เขาไม่ได้ต้องการ 'ผู้ช่วย' ที่เอาแต่ยืนสั่นพั่บๆ แบบนี้" "ผมทำได้ทุกอย่างครับ ไม่ว่างานนั้นจะหนักแค่ไหน" รินยืดอกขึ้น พยายามสบตาอีกฝ่ายอย่างมั่นคงที่สุดเท่าที่จะทำได้ "ขอแค่ให้โอกาสผมพิสูจน์ตัวเอง" การทดสอบของคฤหาสน์นี้ไม่ได้จบลงที่การสัมภาษณ์ รินถูกพาตัวไปที่ห้องโถงกว้างที่ประดับด้วยภาพวาดของบรรพบุรุษตระกูลคีย์ กลิ่นอายของอัลฟ่าที่ตกค้างอยู่ในห้องนี้ช่างเข้มข้นเสียจนรินเกือบจะทรุดลงไปกองกับพื้น กลิ่นไม้สนป่าดิบชื้นที่รุนแรงแฝงความกดดันทำเอาต่อมรับกลิ่นของเขาสั่นระริก 'ต้องทน... ต้องทนเอาไว้' รินเตือนตัวเองซ้ำๆ ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ ก็ดังขึ้นจากทางเดินหลัก บรรยากาศภายในห้องโถงเปลี่ยนไปในทันที ราวกับมีพายุพัดผ่าน ทุกอย่างรอบตัวเงียบกริบจนได้ยินเสียงหัวใจของตัวเองเต้นจังหวะเดียวกับเสียงฝีเท้านั้น ชายหนุ่มรูปร่างสูงสง่าในชุดเชิ้ตสีดำสนิทก้าวเข้ามาในห้อง ดวงตาสีน้ำเงินเข้มที่ไร้แววความรู้สึกกวาดมองมาที่รินเพียงเสี้ยววินาที แต่มันกลับทำให้รินรู้สึกราวกับถูกเปลื้องผ้าจนหมดเปลือก "นั่นคือคนที่มาสมัครใหม่หรือ?" คีย์เอ่ยขึ้น น้ำเสียงเรียบเรื่อยทว่าทรงอำนาจ "ใช่ครับคุณคีย์ ดูท่าทางจะอ่อนแอไปหน่อย แต่เขายืนกรานว่าจะทำ" ชายคนดูแลรีบตอบพลางก้มหัวให้ คีย์เดินเข้ามาใกล้รินเรื่อยๆ กลิ่นอายของอัลฟ่าเลือดบริสุทธิ์เริ่มแผ่ขยายออกมาจนรินแทบจะหายใจไม่ออก มันเป็นกลิ่นที่น่าหลงใหลและน่าหวาดกลัวในเวลาเดียวกัน รินพยายามถอยหลังแต่ขากลับก้าวไม่ออก "เบต้า..." คีย์หยุดอยู่ตรงหน้าริน ระยะห่างเพียงไม่กี่คืบทำให้รินสัมผัสได้ถึงความร้อนที่แผ่ออกมาจากร่างสูง เขาโน้มใบหน้าลงมาใกล้ซอกคอของรินจนลมหายใจอุ่นๆ รดลงบนผิว รินกั้นหายใจแน่น แผ่นแป้งที่เขาติดไว้เริ่มจะเอาไม่อยู่เมื่อเผชิญกับฟีโรโมนอันทรงพลังของอัลฟ่าเลือดบริสุทธิ์ตรงหน้า "กลิ่นนาย..." คีย์เว้นจังหวะไปครู่หนึ่ง ก่อนจะแสยะยิ้มที่มุมปากอย่างเย็นชา "ทำไมถึงได้หอมหวานผิดปกติ... ผิดวิสัยของพวกเบต้าที่ฉันเคยรู้จักนัก?" ปลายนิ้วยาวของคีย์เอื้อมมาแตะที่ปกคอเสื้อของรินเบาๆ รินตัวแข็งทื่อราวกับถูกสาป ความลับที่เขาพยายามปิดซ่อนมาตลอดกำลังจะถูกกระชากออกมาในวินาทีที่เขาก้าวเข้าสู่คฤหาสน์แห่งนี้ "อย่าคิดจะเล่นตลกกับฉัน..." คีย์กระซิบข้างหู น้ำเสียงเต็มไปด้วยความอันตราย "เพราะถ้าฉันจับได้ว่านายโกหก... โทษของมันจะหนักกว่าที่นายจะจินตนาการได้" มือของคีย์กระชากปกเสื้อของรินลงมาเล็กน้อย เผยให้เห็นรอยแผ่นแป้งที่เริ่มละลายจากเหงื่อที่ซึมออกมา สายตาสีน้ำเงินเข้มหรี่ลงจ้องมองรอยนั้นราวกับจะคว้านเอาความจริงออกมาให้ได้ "หึ... วานิลลาสินะ?" ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ติดตามกระต่ายพระจันทร์ในก้าวแรกของเรื่องราวนี้ครับ