การนัดพบในที่ลับตา

ปลายนิ้วเรียวสั่นเทาเล็กน้อยขณะกำโทรศัพท์มือถือในมือแน่น ประโยคท้าทายจากปลายสายเมื่อสิบนาทีก่อนยังคงก้องกังวานอยู่ในโสตประสาท *“รินไม่ได้อยู่ในคฤหาสน์หลังนั้นแล้ว เพราะฉันเพิ่งจะจ่ายเงินปิดดีลไปเมื่อสิบนาทีที่แล้วนี่เอง”* มันไม่ใช่แค่คำขู่ แต่มันคือการประกาศสงครามอย่างเงียบเชียบจากตระกูลใหญ่ที่พยายามจะตีตราจองอิสรภาพของเขา ความมืดมิดของสวนสาธารณะยามค่ำคืนช่วยพรางร่างโปร่งของรินให้หลุดพ้นจากสายตาผู้คน กลิ่นวานิลลาหอมละมุนที่เป็นเอกลักษณ์ประจำตัวถูกกดให้จางลงด้วยแผ่นระงับฟีโรโมนราคาแพง ทว่าความกังวลที่อัดแน่นอยู่ในอกกลับขับเน้นให้กลิ่นหอมหวานนั้นเล็ดลอดออกมาตามจังหวะการเต้นของหัวใจที่รัวเร่ง ท่ามกลางความเงียบสงบ มีเพียงเสียงใบไม้เสียดสีกันตามแรงลมและเสียงฝีเท้าหนักแน่นที่ใกล้เข้ามาเรื่อยๆ “คุณคีย์...” รินพึมพำชื่อนั้นแผ่วเบา เมื่อร่างสูงสง่าของอัลฟ่าเลือดบริสุทธิ์ปรากฏขึ้นภายใต้เงาของต้นไม้ใหญ่ ดวงตาคมกริบสีรัตติกาลคู่นั้นกวาดมองสำรวจรอบกายเขาก่อนจะหยุดนิ่งที่ใบหน้าหวานที่เต็มไปด้วยความตื่นตระหนก คีย์ในยามนี้ไม่ได้สวมชุดสูททางการเช่นเคย เสื้อเชิ้ตสีเข้มถูกพับแขนขึ้นลวกๆ เผยให้เห็นกล้ามเนื้อสมส่วนและเส้นเลือดปูดโปนที่บ่งบอกถึงความอัดอั้นตันใจไม่แพ้กัน “เธอมาเร็วกว่าที่ฉันคิดนะ ริน” น้ำเสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้น เรียบเฉยแต่แฝงไปด้วยกระแสความร้อนรุ่มที่ยากจะควบคุม “รินไม่มีเวลามาเล่นเกมทายใจกับใครอีกแล้วนะคะคุณคีย์...” รินก้าวเข้าไปประชิดตัวอีกฝ่ายโดยไม่รักษาระยะห่างตามธรรมเนียมปฏิบัติ ดวงตากลมโตสบประสานกับนัยน์ตาคมอย่างไม่เกรงกลัว แม้ข้างในจะสั่นคลอนแค่ไหนก็ตาม “เรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อครู่... มันหมายความว่ายังไงคะ? ที่บอกว่ามีคนซื้อตัวสัญญาของรินไปแล้ว มันคือฝีมือของใคร?” คีย์ไม่ได้ตอบทันที เขายื่นมือหนาออกไปหมายจะสัมผัสแก้มเนียน แต่มือคู่นั้นก็ชะงักกลางอากาศ ก่อนจะเปลี่ยนเป็นกำหมัดแน่นแล้วซุกไว้ที่กระเป๋าเสื้อแทน ความอดกลั้นของอัลฟ่าหนุ่มแสดงออกผ่านกรามที่ขบเข้าหากันจนขึ้นสันนูน “ตระกูลอัครเดชาโชติกำลังเดินเกมบีบให้ฉันจนมุม” คีย์เค้นเสียงลอดไรฟัน “พวกเขาใช้ชื่อบริษัทนอมินีเข้าซื้อสิทธิ์ความเป็นเจ้าของสัญญาโอเมก้าของเธอ... เพื่อที่จะลากเธอออกจากชีวิตฉันอย่างถูกกฎหมาย” หัวใจของรินกระตุกวูบ ความรู้สึกเย็นวาบแล่นพล่านไปทั่วสันหลัง ภาพความทรงจำอันเลวร้ายของการถูกตราหน้าว่าเป็นเพียง "สินค้า" หรือ "เครื่องมือ" ไร้ค่าในสังคมชนชั้นสูงไหลย้อนกลับมาทำร้ายซ้ำแล้วซ้ำเล่า รินกัดริมฝีปากจนห่อเลือด รสชาติเค็มปร่าของเลือดผสมกับกลิ่นวานิลลาที่เริ่มเข้มข้นขึ้นตามอารมณ์ที่พุ่งพล่าน ทำให้บรรยากาศรอบตัวเริ่มตึงเครียด “แล้วเราควรทำยังไงคะ? ยอมจำนนแล้วปล่อยให้พวกเขาจัดการชีวิตรินตามอำเภอใจงั้นเหรอคะ?” รินเค้นหัวเราะในลำคอ ดวงตาคู่สวยรื้นไปด้วยหยดน้ำใส แต่วิญญาณนักสู้ภายในตัวกลับไม่ยอมจำนน “รินไม่ใช่ตุ๊กตาบนหิ้งนะคะคุณคีย์ รินหนีออกมาจากนรกหลังนั้นได้แล้ว และรินจะไม่ยอมกลับไปเด็ดขาด!” คีย์มองความเด็ดเดี่ยวที่ฉายชัดในแววตาของโอเมก้าตรงหน้า หัวใจที่เคยด้านชาและปิดตายจากการสูญเสียคนรักในอดีต กลับถูกกระชากให้กลับมาเต้นแรงอีกครั้งอย่างเจ็บปวด กลิ่นฟีโรโมนอัลฟ่าบริสุทธิ์ที่ทรงพลังแต่พยายามสะกดกลั้นไว้ เริ่มแผ่ซ่านออกมาผสมผสานกับกลิ่นวานิลลาหวานละมุนอย่างลงตัว สร้างอาณาเขตส่วนตัวที่ตัดขาดพวกเขาทั้งคู่ออกจากโลกภายนอก “ฉันไม่มีวันยอมให้ใครหน้าไหนพรากเธอไปจากฉันอีกเด็ดขาด ริน” คีย์ก้าวเข้าไปประชิดตัว ร่างสูงโน้มใบลงมาจนหน้าผากเกือบชิดกัน ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะเข้ากับพวงแก้มแดงระเรื่อ “ต่อให้ต้องแลกด้วยทุกอย่างที่ฉันมี ตระกูลพวกนั้นก็ไม่มีสิทธิ์แตะต้องตัวเธอ” “แต่ว่า... สัญญานั่น...” รินชะงัก ลมหายใจสะดุดเมื่อปลายนิ้วอุ่นของคีย์เอื้อมมาเกลี่ยไล้ริมฝีปากที่เปื้อนคราบเลือดเบาๆ อย่างทะนุถนอม สัมผัสแผ่วเบานั้นทำเอาสติกระเจิดกระเจิง “สัญญาบ้าบออะไรนั่น ไม่มีผลอะไรทั้งนั้นถ้าฉันบอกว่า ‘ไม่’” คีย์กระซิบชิดริมฝีปาก เสียงทุ้มต่ำนั้นพร่าเลือนและเต็มไปด้วยมนต์สะกด “เพราะตอนนี้... เธอเป็นอิสระแล้ว และคนที่ถือครองสิทธิ์ทั้งหมดของเธอจริงๆ คือฉันคนนี้ต่างหาก” ยังไม่ทันที่รินจะได้เอ่ยปากซักถามความหมายที่แท้จริงของประโยคกำกวมนั้น แสงไฟสว่างวาบจากไฟฉายรimรั้วสวนสาธารณะก็สาดส่องเข้ามาตัดผ่านความมืด พร้อมกับเสียงฝีเท้าของบอดี้การ์ดหลายนายที่วิ่งกรูเข้ามาล้อมรอบพวกเขาทั้งคู่อย่างรวดเร็ว “คุณคีย์ครับ! นายท่านสั่งให้ผมเชิญคุณกลับคฤหาสน์เดี๋ยวนี้ครับ... ส่วนโอเมก้าคนนั้น ทางเรามีคำสั่งให้นำตัวกลับไปส่งคืนผู้รับมอบอำนาจตามกฎหมายครับ!” เสียงตะโกนก้องของหัวหน้าหน่วยรักษาความปลอดภัยทำลายบรรยากาศอันน่าหลงใหลลงในพริบตา คีย์ดึงร่างของรินเข้า มาหลบด้านหลังของตนทันที แววตาของอัลฟ่าหนุ่มเปลี่ยนเป็นดุดันและเย็นชาจนน่ากลัว กลิ่นฟีโรโมนกดดันถูกปล่อยออกมาอย่างเต็มพิกัดจนเหล่าบอดี้การ์ดต้องชะงักและหายใจติดขัด ทว่า ก่อนที่คีย์จะได้ลงมือจัดการกับคนพวกนั้น มือเรียวเล็กของรินก็เอื้อมไปดึงชายเสื้อของเขาไว้เบาๆ พร้อมกับกระซิบข้างหูด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือแต่เด็ดเดี่ยว “คุณคีย์... ดูที่หน้าจอโทรศัพท์ของรินสิคะ... มีคนส่งภาพนี้เข้ามาเมื่อกี้...” คีย์ก้มลงมองหน้าจอเรืองแสงในมือของริน ภาพถ่ายระยะประชิดของมีนา เพื่อนสนิทเพียงคนเดียวของรินกำลังถูกมัดมือและนั่งอยู่บนเก้าอี้ในห้องมืด พร้อมกับข้อความขู่ฆ่าที่ปรากฏอยู่ด้านล่าง: *“ถ้าไม่อยากให้เพื่อนรักของเธอมีจุดจบแบบศพไร้ญาติ พรุ่งนี้เช้า... เคลียร์ตัวเองแล้วเดินกลับเข้ากรงทองด้วยความเต็มใจซะ เจ้าชายโอเมก้า”* กระต่ายพระจันทร์หวังว่ารี้ดเดอร์จะชอบความเข้มข้นในตอนนี้และพร้อมลุยต่อในตอนหน้ากันนะคะ!