การแยกทางที่เจ็บปวด

“หยิบของทุกอย่างที่คุณเป็นเจ้าของออกไปให้หมดริน... รวมทั้งกลิ่นวานิลลาที่น่าสมเพชนั่นด้วย” น้ำเสียงทุ้มต่ำของคีย์เย็นเยียบจนแทบจะกลายเป็นน้ำแข็งในอากาศ ร่างสูงใหญ่ของอัลฟ่าเลือดบริสุทธิ์ยืนตระหง่านอยู่กลางห้องโถงกว้าง แผ่นหลังที่เคยดูพึ่งพาได้ในสายตาริน บัดนี้กลับดูห่างไกลและเย็นชาจนเขานึกอยากจะกรีดร้องออกมาให้สุดเสียง รินกำมือแน่นจนเล็บจิกเข้าไปในฝ่ามือ กลิ่นวานิลลาที่เคยหอมหวานอบอวลรอบตัวกลับกลายเป็นกลิ่นเหม็นไหม้ที่น่าอึดอัด มันขมปร่าอยู่ในลำคอเมื่อเขาพยายามเค้นเสียงตอบกลับ “คุณคีย์... ทั้งหมดที่ผมทำไป เพื่อปกป้องชื่อเสียงของตระกูลคุณนะ” “ปกป้อง?” คีย์แค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาสีรัตติกาลเหลือบมองโอเมก้าตัวเล็กที่สั่นเทาอยู่เบื้องหน้า “การที่คุณไปเจรจากับพวกขุนนางชั้นต่ำเพื่อแลกกับความปลอดภัยของตัวเองน่ะหรือคือการปกป้อง? คุณก็แค่โอเมก้าที่เห็นแก่ตัว เหมือนกับคนที่เคยทิ้งผมไปเมื่อสิบปีก่อนไม่ผิดเพี้ยน” คำพูดนั้นกรีดลึกลงไปในใจจนรินรู้สึกหน้าชา เขาไม่เคยคิดจะทรยศ ไม่เคยคิดจะกอบโกยอะไรจากคฤหาสน์หลังนี้ นอกจากความรักที่คีย์หยิบยื่นให้ในวันแรกที่พวกเขาพบกัน “ถ้าคุณคิดแบบนั้น... ผมก็จะไปค่ะ” รินเงยหน้าขึ้น ดวงตากลมโตคลอไปด้วยหยาดน้ำใสแต่มันกลับดูเด็ดเดี่ยว “หวังว่าการที่ไม่มีผมอยู่ขวางหูขวางตา จะทำให้ชีวิตที่สมบูรณ์แบบของคุณราบรื่นขึ้นนะคะ” รินหันหลังกลับทันทีโดยไม่รอฟังคำอนุญาตหรือคำด่าทอใดๆ อีก เขาเดินตรงไปยังห้องพักด้วยฝีเท้าที่มั่นคง ทว่าหัวใจกลับแตกสลายเป็นเสี่ยงๆ ทุกก้าวที่เดินผ่านโถงทางเดินยาว กลิ่นวานิลลาจางๆ ที่ติดอยู่ตามผนังดูเหมือนจะร่ำไห้ไปพร้อมกับเขา มีนาที่ยืนรออยู่หน้าห้องรีบก้าวเข้ามาประคองเพื่อนสนิทไว้ด้วยใบหน้าตื่นตระหนก “ริน! เกิดอะไรขึ้น ทำไมกระเป๋าถึง...” “ฉันต้องไปแล้วมีนา” รินขัดขึ้น เสียงของเขาสั่นเครือแต่ทว่าหนักแน่น “คีย์ไม่ต้องการฉันแล้ว เขาเปรียบเทียบฉันกับคนรักเก่าของเขา... ฉันไม่มีทางชนะเงาในอดีตของเขาได้หรอก” มีนาเม้มปากแน่น ความโกรธแค้นฉายชัดในแววตา เธอไม่เคยชอบอัลฟ่าผู้นี้ตั้งแต่แรก แต่เธอก็รู้ดีว่ารินรักคีย์มากเพียงใด “ฟังนะริน ถ้าเขาไม่เห็นค่าในความภักดีของเธอ เราก็ไม่มีเหตุผลต้องอยู่ที่นี่ แต่ก่อนจะไป เธอต้องรู้อะไรบางอย่าง... บางอย่างที่คีย์ปิดบังเธอมาตลอด” รินชะงักฝีเท้า มือที่กำลังรูดซิปกระเป๋าหยุดกึก “เรื่องอะไร?” “ในวันที่เธอถูกส่งตัวมาที่นี่ คีย์ไม่ได้เลือกเธอเพราะความบังเอิญ” มีนากระซิบ น้ำเสียงของเธอดูสั่นไหวและหวาดกลัว “มีเอกสารลับในห้องทำงานของเขา... เอกสารที่บอกว่าตระกูลของคุณถูกหักหลังโดยพ่อของคีย์เอง และการแต่งงานครั้งนี้ก็เพื่อปิดปากเธอ ก่อนที่เธอจะรู้ความจริงว่าใครเป็นคนทำลายครอบครัวของเธอจริงๆ” ราวกับฟ้าผ่าลงมากลางใจ รินรู้สึกเหมือนอากาศรอบตัวหายไปชั่วขณะ โลกที่เขาสร้างขึ้นมาด้วยความรักพังทลายลงในพริบตา ความโกรธเกรี้ยวที่เคยมีต่อคำพูดของคีย์แปรเปลี่ยนเป็นความแค้นที่สุมอยู่ในอก เขาสะพายกระเป๋าขึ้นบ่า เดินออกจากห้องด้วยท่าทีที่ต่างไปจากเดิม ความอ่อนโยนที่เคยมีหายไปสิ้น เหลือเพียงความเย็นชาที่ไม่ต่างจากอัลฟ่าเจ้าของคฤหาสน์ เขากำลังจะก้าวพ้นประตูใหญ่ของคฤหาสน์ไปได้อยู่แล้ว แต่แล้วเสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนก็หยุดเขาไว้ที่สวนหินข้างทางเดิน “จะไปไหนริน? โดยไม่บอกลากันสักคำเนี่ยนะ?” รินหยุดกึก เสียงนี้ไม่ใช่เสียงของคีย์ แต่มันคือเสียงของคนที่คีย์เกลียดที่สุด... และเป็นคนที่เขาควรจะเกลียดที่สุดด้วย ร่างสูงโปร่งในชุดสูทสีเทาหม่นเดินออกมาจากเงามืดของต้นไม้ใหญ่ รอยยิ้มที่มุมปากของชายคนนั้นดูมีเลศนัยน่าขนลุก “ผมมีข้อเสนอที่จะทำให้คุณไม่ต้องเป็นฝ่ายถูกทิ้ง... แต่เป็นฝ่ายที่เลือกจะทำลายเขากลับคืน” ชายคนนั้นกล่าวพลางยื่นซองเอกสารสีน้ำตาลให้ “ถ้าคุณอยากรู้ว่าใครกันแน่ที่อยู่เบื้องหลังการตายของพ่อคุณ... ก็ลองอ่านสิ่งที่อยู่ในนี้ดูสิ” รินรับซองนั้นมา มือที่สั่นเทาค่อยๆ เปิดมันออก แต่ทว่า... วินาทีที่เขากวาดสายตาอ่านข้อความบรรทัดแรก เขาก็ต้องเบิกตากว้างจนแทบจะหยุดหายใจ เมื่อความจริงที่ปรากฏอยู่บนกระดาษใบนั้น ไม่ใช่เรื่องของพ่อเขา แต่เป็นชื่อของคนๆ หนึ่งที่เขาไว้ใจที่สุดในชีวิต... คนที่มีนาเองก็เพิ่งจะเดินเข้ามาสมทบข้างหลังเขาในวินาทีนั้น พร้อมกับรอยยิ้มที่ค่อยๆ เลือนหายไปจากใบหน้าของเธอเองเช่นกัน --- กระต่ายพระจันทร์หวังว่าตอนที่ 36 นี้จะทำให้รี้ดเดอร์ทุกท่านตื่นเต้นและติดตามความสัมพันธ์ที่กำลังจะเปลี่ยนไปของน้องรินกันต่อนะคะ!