ชีวิตที่ไร้หัวใจ

“คุณคีย์คะ... ที่ฉันพูดไปเมื่อครู่ คุณไม่ได้ยินเลยหรือคะ?” เสียงของมีนาแผ่วหายไปในอากาศที่เริ่มหนาวเหน็บ รินยืนตัวแข็งทื่ออยู่ตรงนั้น กลิ่นวานิลลาจางๆ ที่เคยอบอวลอยู่รอบตัวเขากลับแปรเปลี่ยนเป็นความขมปร่าคล้ายไม้แห้งที่ถูกเผาจนมอดไหม้ เมื่อดวงตาคมกริบดุจน้ำแข็งของคีย์ตวัดกลับมามองเขา ร่างสูงใหญ่ที่เคยโอบกอดเขาด้วยความอ่อนโยนในคืนก่อน บัดนี้กลับยืนตระหง่านราวกับรูปปั้นหินที่ไร้ซึ่งหัวใจ คีย์ไม่ได้ตอบคำถามของมีนา เขาเพียงแต่หันกลับมามองรินด้วยสายตาว่างเปล่า เป็นความว่างเปล่าที่รินรู้จักดีในวันที่เขาเพิ่งก้าวเข้าสู่คฤหาสน์หลังนี้ครั้งแรก มันคือสายตาที่มองทะลุผ่านตัวเขาไป ราวกับเขากลายเป็นเพียงฝุ่นผงในอากาศที่ไม่มีค่าพอจะให้หยุดสายตา “มีนา” เสียงทุ้มต่ำของคีย์ดังขึ้น เย็นชาจนคนฟังรู้สึกเจ็บแปลบที่ขั้วหัวใจ “พาเขากลับไปที่ห้องปีกซ้าย และบอกให้เขาอยู่ในที่ของเขา อย่าให้ฉันต้องเห็นหน้าเขาอีกจนกว่าจะถึงเวลาอาหารเย็น” “คุณคีย์! นี่มันหมายความว่ายังไงคะ?” มีนาอุทาน รอยยิ้มที่เธอพยายามรักษาไว้พังทลายลงสิ้น “รินเขาไม่ได้ทำอะไรผิด แล้วทำไม...” “กฎก็คือกฎ” คีย์เอ่ยแทรกด้วยน้ำเสียงราบเรียบ มือหนาจัดแขนเสื้อสูทให้เข้าที่ราวกับสิ่งที่เพิ่งเกิดขึ้นเมื่อครู่เป็นเพียงความฝันลมๆ แล้งๆ “ที่นี่ไม่ใช่ที่สำหรับความเห็นอกเห็นใจ และผมไม่ใช่พี่เลี้ยงเด็กที่จะต้องคอยตอบคำถามใคร” รินเม้มปากแน่นจนห้อเลือด เขาพยายามกลั้นความรู้สึกสั่นไหวในอกเอาไว้ไม่ให้มันสะท้อนออกมาผ่านดวงตา เขาอยากจะถามเหลือเกินว่าความอบอุ่นในคืนนั้นคืออะไร ความลับที่คีย์เคยยอมเผยให้เขาเห็นคืออะไร หรือเขาเป็นเพียงแค่ตุ๊กตาตัวหนึ่งที่คีย์เอาไว้แก้เหงาในเวลาที่ความทรงจำเก่าๆ กัดกินหัวใจจนทนไม่ไหว รินก้มหน้าลง กลิ่นวานิลลาของเขาหดหายไปจนแทบไร้กลิ่น เขาไม่ยอมให้คีย์เห็นหยดน้ำตาที่รื้นขึ้นมา เขาไม่อยากเป็นเพียงโอเมก้าที่อ่อนแอในสายตาอัลฟ่าผู้สูงศักดิ์คนนี้อีกต่อไป “เข้าใจแล้วครับ... นายท่าน” รินขานรับด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบไม่แพ้กัน ก่อนจะหันหลังเดินจากไปโดยไม่แม้แต่จะปรายตามองกลับมาอีก คีย์ยืนนิ่งอยู่ที่เดิม ดวงตาสีเข้มวูบไหวอยู่ชั่วขณะเพียงหนึ่งวินาที ก่อนที่เขาจะปั้นหน้าเรียบเฉยดังเดิม เขาขยับกำมือแน่นจนเส้นเลือดปูดโปนใต้ผิวหนัง กลิ่นฟีโรโมนของอัลฟ่าเลือดบริสุทธิ์ที่รุนแรงและกดดันแผ่ซ่านออกมาจนมีนาต้องก้าวถอยหลังด้วยความอึดอัด “อย่าพยายามเข้าใกล้เขาอีก” คีย์พึมพำกับความว่างเปล่า “ถ้าไม่อยากให้เขาต้องเจ็บปวดไปมากกว่านี้” รินเดินกึ่งวิ่งกลับมาถึงห้องพัก ลมหายใจของเขาหอบถี่ ความเงียบภายในห้องทำงานหนักขึ้นไปอีกเมื่อปราศจากเสียงกระซิบกระซาบที่เคยมีให้กัน เขาเดินไปที่หน้าต่าง มองดูสวนดอกไม้เบื้องล่างที่คีย์เคยพาเขาไปเดินเล่น กลิ่นวานิลลาเริ่มฟุ้งกระจายออกมาอีกครั้ง แต่มันไม่ใช่กลิ่นที่หอมหวานชวนฝัน มันเป็นกลิ่นที่เจือไปด้วยความโศกเศร้าและความพยายามที่จะลืมเลือน มีนาตามเข้ามาในห้อง เธอวางมือลงบนไหล่ของรินเบาๆ “ริน... ฉันไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น แต่ฉันเห็นสายตาเขาตอนที่เขาหันหลังให้เธอ เขาไม่ได้ต้องการทำแบบนั้นเลยนะ” “เขาเลือกแล้วมีนา” รินหันกลับมา แววตาของเขาเปลี่ยนไป มันมีความมุ่งมั่นที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความเสียใจ “ถ้าเขาอยากจะเย็นชาใส่ฉันนัก ฉันก็จะทำหน้าที่ของฉันในฐานะของเล่นที่แสนดีให้ดู แต่ถ้าวันไหนที่เขาต้องการความอบอุ่น... เขาจะไม่มีวันได้รับมันจากฉันอีกเป็นครั้งที่สอง” ค่ำคืนนั้นที่โถงทางเดินไร้ผู้คน คีย์เดินผ่านหน้าห้องของรินตามกิจวัตร เขาสะดุดหยุดลงที่หน้าประตูบานเดิมที่เคยเปิดออกเพื่อรอรับเขาเสมอ คืนนี้ประตูถูกปิดสนิทและล็อกไว้อย่างแน่นหนา กลิ่นวานิลลาที่เคยอบอวลหายไปจนหมดสิ้น เหลือไว้เพียงกลิ่นน้ำหอมปรับอากาศที่เย็นเยียบและไร้ชีวิตชีวา คีย์ยกมือขึ้นทำท่าจะเคาะประตู แต่แล้วเขาก็ลดมือลง ชายหนุ่มหลับตาลงแน่น พยายามสะกดกลั้นความรู้สึกที่ตีรวนอยู่ในอก เขาตัดสินใจก้าวเท้าออกไปจากตรงนั้น ทว่าในวินาทีที่เขากำลังจะเดินพ้นทางเดิน ประตูห้องของรินกลับแง้มออกเล็กน้อย พร้อมกับเสียงหวานที่เอ่ยขึ้นเบาๆ แต่บาดลึก “ถ้าคุณคิดว่าการผลักไสคือวิธีรักษาแผลในใจ... งั้นคุณก็ทำถูกแล้วค่ะ” คีย์ชะงักกึก ไม่กล้าแม้แต่จะหันหลังกลับไปมอง แต่เสียงหัวเราะเบาๆ ที่แฝงไปด้วยความสมเพชตัวเองของคนข้างในห้องกลับทำให้หัวใจของเขาแตกสลาย เขาไม่รู้เลยว่ารินไม่ได้อยู่คนเดียวในห้องนั้น และเงาสีดำที่ยืนซ่อนตัวอยู่หลังม่านหน้าต่างห้องของริน กำลังยกโทรศัพท์ขึ้นบันทึกภาพทุกอย่างที่เกิดขึ้น! ความลับที่คีย์พยายามปกปิดมาตลอดกำลังจะถูกกระชากออกมาในที่แจ้ง... และใครบางคนในเงามืดนั้น คือคนที่คีย์หวาดกลัวที่สุดในชีวิต ขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามเดินทางมาด้วยกันจนถึงตอนนี้ และขอให้เตรียมหัวใจให้พร้อมสำหรับบทต่อไปนะคะ กระต่ายพระจันทร์ค่ะ