โลกภายนอกที่โหดร้าย

“ออกไปให้พ้น... อย่าเข้ามาใกล้ฉัน!” เสียงตะโกนของรินสั่นเครือจนแทบจะกลายเป็นเสียงสะอื้น ร่างบางถอยกรูดไปจนแผ่นหลังปะทะเข้ากับหัวเตียงไม้แกะสลักอย่างแรง ความเย็นเยียบของเนื้อไม้ไม่เท่ากับความหนาวเหน็บที่แล่นริ้วไปตามกระดูกสันหลัง ดวงตาคู่สวยเบิกกว้างจ้องมองชายหนุ่มตรงหน้า... ชายที่ควรจะเป็นเพียงเถ้าถ่านในความทรงจำ ร่างสูงใหญ่ในชุดสูทสีเข้มยืนตระหง่านอยู่ตรงนั้น แสงสลัวจากโคมไฟหัวเตียงตกกระทบใบหน้าคมสันที่คุ้นเคยจนน่าสะพรึงกลัว มุมปากของอีกฝ่ายยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย ทว่ามันกลับไร้ซึ่งความอบอุ่น มันคือรอยยิ้มของผู้ล่าที่พบเหยื่ออันโอชะ “ริน... กลิ่นวานิลลาของเธอยังหอมหวานเหมือนเดิมไม่เปลี่ยนเลยนะ” น้ำเสียงนั้นทุ้มต่ำและเปี่ยมไปด้วยอำนาจที่กดทับสัญชาตญาณโอเมก้าในตัวรินจนเกือบจะสิ้นสติ “คิดถึงฉันมากไม่ใช่หรือไง ถึงได้เพ้อถึงฉันบ่อยๆ ในความฝันน่ะ” “แก... แกตายไปแล้ว!” รินกัดฟันแน่น กลิ่นวานิลลาที่ปกติควรจะหอมละมุน กลับฟุ้งกระจายออกมาอย่างบ้าคลั่งด้วยความตื่นตระหนก มันเป็นกลิ่นที่บ่งบอกถึงสถานะโอเมก้าที่กำลังสั่นคลอนและต้องการการปกป้องอย่างที่สุด คีย์ที่เพิ่งเดินเข้ามาในห้องชะงักไปครู่หนึ่ง กลิ่นวานิลลาที่เขารักนักหนาบัดนี้กลับเจือปนไปด้วยกลิ่นอายของความกลัวที่รุนแรงจนน่าใจหาย เขาพุ่งตัวเข้ามาขวางหน้าแขกที่ไม่ได้รับเชิญทันที อัลฟ่าหนุ่มปล่อยฟีโรโมนข่มขวัญออกมาในระดับที่ทำให้อากาศรอบตัวหนักอึ้งจนแทบหายใจไม่ออก “ดูเหมือนแขกของฉันจะลืมไปว่า ที่นี่ไม่ใช่บ้านของแก” คีย์เอ่ยเสียงเรียบ ดวงตาคมกริบจ้องเขม็งไปยังผู้บุกรุกโดยไม่เปิดช่องว่างให้แม้แต่นิดเดียว “และฉันก็ไม่ชอบใจนัก ที่เห็นคนแปลกหน้าเข้ามาทำให้โอเมก้าของฉันตื่นตระหนก” รินหอบหายใจถี่ มือบางกำผ้าปูที่นอนจนยับย่น ความกังวลที่เคยก่อตัวขึ้นในใจมาตลอดหลายสัปดาห์เริ่มพุ่งทะยานสู่จุดวิกฤต การเป็นโอเมก้าในโลกที่เปราะบางเช่นนี้มันช่างน่ากลัวเหลือเกิน เขาเป็นเพียงดอกไม้บอบบางที่ถูกห้อมล้อมด้วยฝูงหมาป่าที่พร้อมจะขย้ำคอหอยกันตลอดเวลา แล้วความลับที่เขามี... หากมันถูกเปิดเผยออกมาในวินาทีที่เขายังไม่พร้อม เขาจะเหลือที่ยืนตรงไหนอีก? “คีย์... ปล่อยเขาไปเถอะ” รินกระซิบเบาๆ ด้วยเสียงที่ขาดห้วง เขาไม่ได้หมายความว่าจะให้อภัย แต่เขารู้ดีว่าหากเหตุการณ์นี้บานปลายขึ้นมา สถานะโอเมก้าของเขาจะกลายเป็นเป้าหมายที่ใหญ่กว่าเดิม ชายปริศนาหัวเราะร่วนในลำคอ ดวงตาคู่นั้นกวาดมองรินตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยสายตาหิวกระหาย “กลัวรึริน? กลัวว่าคนรอบข้างจะรู้ว่าโอเมก้าผู้แสนดีคนนี้มีความลับเน่าเฟะซ่อนอยู่ใต้กลิ่นวานิลลาจอมปลอมนั่นงั้นเหรอ?” “หุบปาก!” คีย์ตวาดเสียงต่ำ ก้าวเดินเข้าไปหาอีกฝ่ายหนึ่งก้าวอย่างคุกคาม “ถ้าแกยังไม่ไสหัวไป ฉันจะไม่รับประกันว่าแกจะได้เดินออกไปจากคฤหาสน์หลังนี้ด้วยสภาพครบสามสิบสอง” ความเงียบเข้าปกคลุมห้องนอนกว้าง ความตึงเครียดพุ่งสูงจนแทบจะเห็นเป็นรอยร้าวในอากาศ รินพยายามควบคุมลมหายใจ พยายามสะกดกลั้นกลิ่นวานิลลาที่กำลังรั่วไหลออกมาด้วยความรู้สึกที่พ่ายแพ้ต่อโชคชะตา โลกภายนอกช่างโหดร้ายเกินไปสำหรับเขา โอเมก้าอย่างเขาไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะเลือกทางเดินของตัวเองด้วยซ้ำ ทุกอย่างที่เขาทำ ทุกอย่างที่เป็น เป็นเพียงหมากตัวหนึ่งในเกมการเมืองของพวกอัลฟ่าเลือดบริสุทธิ์ “น่าเสียดาย...” ชายผู้นั้นถอยหลังไปหนึ่งก้าว ทว่าสายตายังคงจับจ้องที่ริน “ริน... วันนี้ฉันมาเพื่อเตือน เพราะเห็นแก่ความหลัง แต่ถ้าวันหน้าสถานการณ์เปลี่ยนไป... ฉันจะกลับมาทวงทุกอย่างคืน โดยเฉพาะ 'พันธะ' ที่เธอก็รู้ว่าเธอหนีมันไม่พ้น” เมื่อร่างนั้นหายลับไปจากประตู คีย์รีบหันกลับมาประคองร่างสั่นเทาของรินทันที เขาสัมผัสได้ถึงความเย็นเฉียบของผิวคนรัก ทว่ารินกลับเบี่ยงหน้าหนี “ริน... มองหน้าฉัน” คีย์พยายามดึงสติอีกฝ่ายด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลง “คีย์... ฉันเริ่มกลัว” รินเงยหน้าขึ้น ดวงตาคู่สวยที่มีน้ำตาคลอหน่วยสะท้อนความสับสน “กลัวว่าสักวันฉันจะไม่มีที่ให้ซ่อนตัวอีกต่อไป กลิ่นของฉัน... สถานะของฉัน... ทุกอย่างมันเป็นพันธนาการที่ฉันเกลียดที่สุด” “ฉันจะปกป้องเธอเอง ไม่ว่าใครหน้าไหนก็ทำอะไรเธอไม่ได้” คีย์พยายามใช้ความอบอุ่นเข้าปลอบประโลม ทว่ารินกลับส่ายหน้าช้าๆ “คุณปกป้องความลับของฉันไม่ได้ตลอดไปหรอก...” ในวินาทีที่คีย์จะเอ่ยปลอบ รินก็ชะงักกึก สัญชาตญาณบางอย่างเตือนให้เขารีบถอยห่างจากอ้อมกอดของคีย์โดยอัตโนมัติ รินก้มลงมองที่ข้อมือของตัวเองที่เริ่มมีรอยจางๆ ปรากฏขึ้น มันเป็นรอยประทับที่เขาพยายามลบเลือนมาตลอดชีวิต... รอยตราสัญลักษณ์ที่บ่งบอกถึงการทำพันธะสัญญาทางเลือดกับคนที่เขาหวาดกลัวที่สุด รอยตรานั้นเริ่มร้อนผ่าวขึ้นมาดั่งไฟลน และในขณะเดียวกัน ประตูห้องนอนที่ปิดสนิทไปเมื่อครู่ก็ถูกเปิดออกอีกครั้งด้วยแรงกระแทกจากด้านนอก ไม่ใช่ชายคนเดิมที่เดินกลับมา แต่เป็นกลุ่มคนในชุดสีขาวล้วนที่ดูคุ้นตาเสียจนรินต้องหยุดหายใจ... กลุ่มคนจากองค์กรตรวจสอบพันธุกรรมอัลฟ่าและโอเมก้าที่ประกาศกร้าวว่าจะกวาดล้าง 'โอเมก้าต้องคำสาป' ให้สิ้นซาก ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับความรู้สึกของรินในบทนี้ด้วยกันนะคะ กระต่ายพระจันทร์จะรีบกลับมาต่อให้ในตอนถัดไปค่ะ