สัญญาใจ

"อย่าหันไป" เสียงกระซิบของคีย์แหบพร่าทว่าทรงพลัง มันเย็นเยียบจนรินรู้สึกได้ถึงขนอ่อนที่ลุกชันขึ้นทั่วผิวกาย มือหนาของอัลฟ่าหนุ่มคว้าข้อมือของเขาไว้แน่น รั้งร่างบางให้ซบลงกับอกแกร่งที่เต้นเป็นจังหวะหนักหน่วง กลิ่นวานิลลาของรินที่เคยหอมละมุน บัดนี้กลับถูกกลบด้วยกลิ่นไม้สนป่าเข้มข้นที่คีย์ปลดปล่อยออกมาเพื่อปกป้องอาณาเขตของเขาโดยสัญชาตญาณ "คีย์... คนคนนั้น..." รินพยายามเปล่งเสียง แต่ลำคอเขากลับตีบตัน ความทรงจำสีเทาที่พยายามฝังกลบกำลังผุดพรายขึ้นมาเหมือนปีศาจใต้น้ำ "ฉันบอกว่าอย่าหันไป" คีย์ย้ำ น้ำเสียงของเขาเปลี่ยนจากความเย็นชาเป็นความดุดันที่ซ่อนความสั่นไหวเอาไว้ลึกๆ "หลับตาซะริน แล้วสูดกลิ่นของฉัน... แค่ของฉันคนเดียว" ในเงามืดด้านหลัง แรงกดดันมหาศาลไม่ได้มาจากฟีโรโมน แต่มันคือความรู้สึกหวาดกลัวที่รินเคยได้รับจากการถูกทอดทิ้งในอดีต เสียงหัวเราะแผ่วเบานั้นยังคงวนเวียนอยู่ใกล้เพียงคืบ มันไม่ใช่เสียงจากคนตาย แต่มันคือเสียงของ 'ความหลัง' ที่เขารังเกียจที่สุด คีย์หมุนตัวรินให้หันเข้าหาอ้อมกอดของเขาโดยสิ้นเชิง เขาใช้อุ้งมือหนาประคองใบหน้าหวานที่กำลังซีดเผือดเอาไว้ ดวงตาคมกริบสีเทาเข้มจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของโอเมก้าหนุ่มเพื่อเรียกสติ "ฟังนะริน ต่อให้โลกทั้งใบจะพังทลายลงมาตรงหน้า หรือแม้แต่เงาของอดีตจะกลับมาทวงคืนสิ่งที่เคยทำลาย... ฉันจะไม่มีวันปล่อยให้มันแตะต้องเธอ" คีย์กล่าวช้าๆ ถ้อยคำนั้นหนักแน่นดั่งคำสัตย์สาบานที่สลักลงบนแผ่นหิน รินสั่นสะท้านในอก กลิ่นวานิลลาหอมหวานที่เจือความหวาดหวั่นเริ่มแปรเปลี่ยนเป็นความอบอุ่นเมื่อเขาซุกใบหน้าลงกับลาดไหล่ของคีย์ "ทำไมต้องเป็นผม... ทำไมคุณถึงต้องปกป้องคนอย่างผมขนาดนี้ ทั้งที่รู้อยู่เต็มอกว่าผมมันก็แค่โอเมก้าที่ไม่มีอะไรเลย" คีย์ชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะกระชับอ้อมกอดให้แน่นขึ้นจนรินแทบหายใจไม่ออก เขากดจูบเบาๆ ลงบนขมับของอีกฝ่ายอย่างแผ่วเบา ต่างจากความดุดันเมื่อครู่โดยสิ้นเชิง "เพราะในวันที่ฉันมืดบอดที่สุด กลิ่นของเธอนี่แหละที่เป็นแสงสว่างเพียงหนึ่งเดียวที่นำทางฉันกลับมา" คีย์เว้นจังหวะ สายตาเขาทอดมองไปที่เงามืดว่างเปล่าเบื้องหลังอย่างเย็นชา ก่อนจะหันกลับมามองรินด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความวอนขอ "อยู่กับฉันนะริน... ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น อย่าจากฉันไปไหน อย่าทิ้งให้ฉันต้องกลับไปอยู่ในที่มืดมิดนั่นเพียงลำพังอีก" ความเงียบเข้าปกคลุมห้องนอนอีกครั้ง ทว่าครั้งนี้ไม่ใช่ความเงียบที่น่าสะพรึงกลัว แต่มันคือความเงียบที่กดทับด้วยความรู้สึกของคนสองคนที่ต่างเป็นที่พึ่งทางใจให้แก่กันและกัน "คีย์... คุณกำลังสั่น" รินสัมผัสได้ถึงความเย็นเยียบที่แผ่ออกมาจากตัวของอัลฟ่าหนุ่ม เขาค่อยๆ เงยหน้าขึ้นมองคนตรงหน้า มือเรียวเลื่อนขึ้นไปสัมผัสใบหน้าที่เคยแข็งกร้าวทว่าบัดนี้กลับมีรอยร้าวแห่งความเปราะบางปรากฏชัด คีย์แค่นหัวเราะในลำคอ "มันเป็นเรื่องตลกใช่ไหมล่ะ อัลฟ่าที่น่าเกรงขามที่สุดในคฤหาสน์หลังนี้ กลับกลายเป็นคนขี้ขลาดเมื่อต้องสูญเสียสิ่งที่สำคัญที่สุดไป" "คุณไม่ได้ขี้ขลาด..." รินขยับตัวเข้าไปใกล้จนหน้าผากของทั้งคู่แตะกัน "คุณแค่เป็นมนุษย์... ที่ต้องการใครสักคน" ในเสี้ยววินาทีนั้น รินรู้สึกถึงความอบอุ่นที่ไหลเวียนผ่านสัมผัส คีย์ไม่ได้มองเขาเป็นแค่เหยื่อหรือโอเมก้าที่ต้องดูแล แต่เขามองเห็น 'หัวใจ' ของรินจริงๆ สัญญาใจที่ไม่ได้เอ่ยออกมาเป็นคำพูดที่หรูหรา กลับหนักแน่นยิ่งกว่าสัญญาใดๆ ที่เขาเคยได้รับมาทั้งชีวิต ทว่า... ในขณะที่บรรยากาศกำลังอ่อนหวานจนน่าหลงใหล เสียงเคาะประตูห้องนอนที่ดังขึ้นอย่างรุนแรงก็ทำลายห้วงเวลาเหล่านั้นจนยับเยิน *ปัง! ปัง! ปัง!* เสียงฝีเท้าหนักๆ ของคนหลายคนกรูเข้ามาในโถงทางเดินด้านนอก ตามด้วยเสียงของมีนาที่ตะโกนเข้ามาด้วยความตื่นตระหนกสุดขีดจนรินต้องผละออกจากอ้อมกอดของคีย์ "คุณคีย์คะ! ริน! ออกมาเร็วเข้าค่ะ! พวกเขา... พวกเขาบุกเข้ามาแล้ว คนของตระกูลหลัก... พวกเขาพา 'คนคนนั้น' กลับมาด้วย!" ดวงตาของคีย์เบิกกว้างขึ้น แววตาที่อ่อนโยนเมื่อครู่มลายหายไปในพริบตา เหลือเพียงเพลิงโทสะที่ลุกโชน รินรู้สึกเย็นวาบไปถึงกระดูกสันหลังเมื่อเห็นสีหน้าของคีย์ที่เปลี่ยนไปเป็นคนละคน เขาสัมผัสได้ถึงแรงสั่นสะเทือนจากฝ่ามือของคีย์ที่กำแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน ประตูห้องนอนถูกกระแทกจนเปิดออกเผยให้เห็นร่างของชายในชุดสูทสีดำสนิทที่ยืนเรียงราย และท่ามกลางความมืดมิดนั้น ร่างหนึ่งก้าวออกมาพร้อมรอยยิ้มที่ทำให้รินหัวใจหยุดเต้น "ไม่ได้เจอกันนานเลยนะ... คีย์" เสียงทุ้มต่ำที่คุ้นเคยบาดลึกเข้าไปในโสตประสาท "แล้วก็นี่... รินสินะ โอเมก้ากลิ่นวานิลลาที่ขโมยหัวใจของหลานชายฉันไป" รินแทบหยุดหายใจเมื่อเงยหน้าขึ้นมองใบหน้าที่ปรากฏในแสงสลัวของห้องนอน มันเป็นใบหน้าเดียวกับที่เขามักจะเห็นในฝันร้าย... ใบหน้าของคนที่เขานึกว่าตายไปแล้ว! ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับความรักที่ซับซ้อนของรินและคีย์นะคะ กระต่ายพระจันทร์จะรีบกลับมาต่อตอนหน้าให้ไวที่สุดเลยค่ะ!