การดูแลอย่างทะนุถนอม

"อย่าขยับค่ะ... ถ้าไม่อยากให้แผลที่หลังเปิดอีกรอบ" เสียงทุ้มต่ำของคีย์ไม่ได้มีความดุดันเหมือนทุกครั้งที่เขาใช้สั่งการลูกน้อง แต่มันกลับเต็มไปด้วยกระแสความกังวลที่ซ่อนไว้ภายใต้ท่าทางนิ่งขรึม ฝ่ามือหนาอุ่นจัดประคองแผ่นหลังบอบบางของรินไว้เบามือ ปลายนิ้วสัมผัสผิวเนียนละเอียดอย่างระมัดระวังราวกับกลัวว่าคนตรงหน้าจะแตกสลายคามือ รินเม้มริมฝีปากแน่น ความเจ็บแปลบจากบาดแผลจางลงไปบ้างแล้วหลังจากได้รับยา แต่นั่นเทียบไม่ได้เลยกับความรู้สึกหน่วงในอกที่เขากำลังเผชิญ รินค่อยๆ เงยหน้าขึ้นมองใบหน้าด้านข้างของอัลฟ่าหนุ่มที่ตั้งใจบรรจงทายาให้เขาอย่างไม่ลดละ กลิ่นวานิลลาอ่อนจางของเขาที่ปกติจะส่งผลให้คนรอบข้างผ่อนคลาย กลับกำลังสั่นไหวเพราะความไม่มั่นคงในใจ "ทำไม... ทำไมคุณถึงทำดีกับผมขนาดนี้ล่ะครับคีย์" รินถามเสียงแผ่ว ความเงียบงันในห้องนอนกว้างครอบงำพื้นที่ มีเพียงเสียงลมหายใจที่สอดประสานกันเท่านั้นที่เป็นพยาน คีย์ชะงักมือไปครู่หนึ่ง เขาวางสำลีลงในถาดเงินช้าๆ ก่อนจะหันมาสบตากับร่างบาง แววตาของอัลฟ่าเลือดบริสุทธิ์ในยามนี้ไม่มีความเย็นชาหลงเหลืออยู่ มีเพียงความลึกซึ้งที่อ่านไม่ออก "เพราะผมเป็นคนทำลายความปลอดภัยที่คุณพยายามสร้างมันขึ้นมา... หน้าที่ดูแลคุณจนกว่าจะหายดี มันเป็นสิ่งที่ผมต้องทำเพื่อไถ่โทษ ไม่ใช่หรือคะ?" ประโยคนั้นรินฟังดูแล้วกลับรู้สึกเหมือนถูกเข็มแทงลึกลงไปในหัวใจ *‘หน้าที่งั้นเหรอ’* รินนึกสมเพชตัวเองในใจ ทั้งที่หัวใจเขาสั่นไหวทุกครั้งที่คีย์แตะต้องตัว แต่สถานะที่ถูกขีดเส้นไว้อย่างชัดเจนนั้นกลับทำให้เขารู้สึกเหมือนคนโง่ที่หลงรักเงาจันทร์ที่ไม่มีวันเอื้อมถึง "ขอบคุณนะครับ" รินแค่นยิ้มบางๆ บิดตัวกลับมาเผชิญหน้ากับเขา กลิ่นฟีโรโมนของคีย์ที่พยายามข่มไว้เริ่มรั่วไหลออกมาเป็นกลิ่นไม้สนที่เย็นเยียบแต่ทว่าอบอุ่นในคราวเดียวกัน มันเป็นกลิ่นที่ทำให้รินรู้สึกปลอดภัยอย่างประหลาดในยามที่เขากำลังอ่อนแอที่สุด คีย์หยิบแก้วน้ำวางลงข้างเตียง ก่อนจะโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้จนรินสัมผัสได้ถึงไอร้อนจากร่างกายของเขา อัลฟ่าหนุ่มจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่สวยที่เริ่มคลอไปด้วยหยาดน้ำใส เขาใช้ปลายนิ้วเกลี่ยเส้นผมที่ปรกหน้าผากมนของรินออกอย่างทะนุถนอม "อย่าพยายามทำตัวห่างเหินกับผมอีกเลยริน... แค่คิดว่าคุณเจ็บเพราะคนของผม ผมก็แทบทนไม่ได้แล้ว" คำสารภาพนั้นทำให้รินใจเต้นรัวเกินควบคุม เขาอยากจะถามเหลือเกินว่าความรู้สึกที่เขามีให้มันคือความรักหรือเป็นเพียงแค่สัญชาตญาณของการครอบครองโอเมก้าที่น่ารักของอัลฟ่ากันแน่ แต่ก่อนที่รินจะได้เอ่ยคำใดออกมา เสียงเคาะประตูห้องนอนที่ดังขึ้นอย่างรวดเร็วและไร้มารยาทก็ขัดจังหวะบรรยากาศที่แสนจะเปราะบางนั้นลง *ปัง!* ประตูถูกเปิดออกโดยไม่ได้รับอนุญาต ร่างของมีนาปรากฏขึ้นพร้อมกับใบหน้าที่ซีดเผือดผิดปกติ มือของเธอสั่นเทาขณะยื่นซองจดหมายฉบับหนึ่งมาให้คีย์ด้วยท่าทางลนลาน "คีย์... ฉันขอโทษที่ต้องขัดจังหวะ แต่เรื่องนี้รอไม่ได้แล้วค่ะ" มีนากล่าวด้วยเสียงหอบเหนื่อย ก่อนจะหันมามองรินด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความสงสารและหวาดกลัว "ริน... มีบางอย่างที่เธอต้องรู้เกี่ยวกับเหตุการณ์ในคืนนั้น และสิ่งที่คีย์กำลังปิดบังเธออยู่" คีย์ขมวดคิ้วแน่น แววตาที่เคยอ่อนโยนเปลี่ยนกลับเป็นคมกริบราวกับใบมีด เขารีบคว้าซองจดหมายนั้นมาเปิดออกทันที และเพียงแค่อ่านข้อความในแผ่นกระดาษเพียงบรรทัดเดียว ใบหน้าของเขาก็เปลี่ยนเป็นซีดขาวราวกับเห็นผี รินมองเห็นชื่อของ 'คนที่เสียชีวิตไปแล้ว' ซึ่งเป็นคนรักเก่าของคีย์ปรากฏอยู่บนหัวกระดาษตราประทับของตระกูลศัตรูที่กำลังทำลายเขาอยู่ "ริน ฟังฉันนะ" คีย์หันมาคว้ามือรินไว้แน่น แรงบีบนั้นแรงจนรินรู้สึกเจ็บ "คุณต้องออกไปจากที่นี่ เดี๋ยวนี้... เพราะสิ่งที่ผมปิดบังมาตลอด มันกำลังจะพังทุกอย่างที่คุณพยายามสร้างมาทิ้งไปหมดแล้ว และคนที่ส่งจดหมายฉบับนี้มา... มันไม่ใช่คนอื่นไกล แต่มันคือคนที่ยืนอยู่ข้างหลังคุณในตอนนี้!" รินตัวแข็งทื่อเมื่อสัมผัสได้ถึงไอเย็นยะเยือกที่แผ่ซ่านออกมาจากเงามืดด้านหลังของเขาทั้งสองคน กลิ่นอายที่ไม่คุ้นเคยแต่กลับคุ้นชินในความทรงจำเลวร้ายค่อยๆ คืบคลานเข้าหาเขาพร้อมกับเสียงหัวเราะเยือกเย็นที่กรีดแทรกผ่านความเงียบของห้องนอน กระต่ายพระจันทร์ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและเป็นกำลังใจให้กันมาตลอดนะคะ