รินโดนทำร้าย

“อย่าคิดว่าฐานะโอเมก้าที่เกาะติดข้างกายท่านคีย์ จะทำให้เธอสูงส่งขึ้นมาได้ ริน... เธอก็แค่ดอกไม้ริมทางที่รอวันเหี่ยวเฉาเท่านั้นแหละ” เสียงเย็นเยียบของหญิงสาวร่างสูงโปร่งในชุดเดรสสีแดงเพลิงบาดลึกลงไปในความรู้สึก รินกำหมัดแน่นจนเล็บจิกเข้าที่ฝ่ามือ กลิ่นวานิลลาที่เคยหอมหวานยามปกติ บัดนี้กลับเจือจางและแปรเปลี่ยนเป็นความขมปร่าด้วยความประหม่า เขาพยายามรักษาท่าทีให้ดูนิ่งสงบที่สุด แม้ในใจจะเต้นรำไปกับความหวาดกลัวที่ถาโถมเข้ามา “ผมไม่เคยคิดว่าตัวเองสูงส่งครับ... อ๊ะ ขอโทษที ผมหมายถึง ฉันไม่ได้มองว่าตัวเองสูงส่งกว่าใคร” รินแก้คำพูดพลางถอยหลังไปหนึ่งก้าว เมื่อเห็นอีกฝ่ายก้าวเข้ามาในระยะประชิด “แต่ถ้าคุณมีธุระอะไรกับคุณคีย์ รบกวนช่วยไปคุยที่ห้องโถงดีกว่านะคะ ที่นี่เป็นส่วนของเรือนกระจก ผมขอตัวค่ะ” “จะรีบไปไหนล่ะ?” หญิงสาวแค่นยิ้ม มือเรียวยาวคว้าข้อมือของรินไว้แน่น แรงบีบนั้นรุนแรงจนน่าตกใจ “ในเมื่อเธอกล้ามายืนอยู่ในที่ของ ‘คนสำคัญ’ ของท่านคีย์ เธอก็ควรจะเรียนรู้กฎเกณฑ์ของที่นี่เสียบ้างว่า... อะไรที่ได้มาโดยไม่คู่ควร มันไม่มีทางจีรังหรอก” รินสะบัดมือออกด้วยความตกใจ แรงมหาศาลที่ได้รับจากอัลฟ่าระดับสูงทำให้เขาทรงตัวไม่อยู่ ร่างบางเซถลาไปกระแทกกับชั้นวางกระถางกล้วยไม้ราคาแพงจนมันร่วงหล่นลงมาแตกกระจาย เสียงเซรามิกกระทบพื้นดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วบริเวณ “เกิดอะไรขึ้น!” เสียงทุ้มต่ำที่คุ้นเคยดังมาจากปลายทางเดิน รินเงยหน้าขึ้นมองด้วยแววตาที่สั่นระริก คีย์ก้าวเดินตรงมาด้วยใบหน้าเรียบเฉย แต่ดวงตาคมกริบนั้นฉายแววไม่พอใจอย่างชัดเจน ทว่า... สายตาของอัลฟ่าหนุ่มไม่ได้มองมาที่รอยช้ำบนข้อมือของริน แต่มองไปที่ซากกล้วยไม้ที่แตกกระจายบนพื้น “ริน... นี่เธอทำอะไรลงไป?” คีย์ถามเสียงเรียบ แต่มันกลับทำให้หัวใจของรินหล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่ม “ผม... คือเขา... เขาเป็นคนผลักผมค่ะคีย์” รินพยายามอธิบาย เสียงของเขาเริ่มสั่นเครือ “เขาเข้ามาหาเรื่องผมก่อน แล้วก็...” “ริน เธอไม่ควรโกหก” หญิงสาวคนนั้นแทรกขึ้นมาทันควัน แววตาที่เคยแข็งกร้าวเปลี่ยนเป็นความน่าสงสารอย่างแนบเนียน “ฉันแค่มาขอให้เธอดูแลเรือนกระจกให้ดีกว่านี้ เพราะท่านคีย์หวงต้นไม้พวกนี้มาก แต่เธอกลับ... ผลักฉันแล้วทำลายมันทิ้งเพียงเพราะไม่พอใจที่ฉันตักเตือน” รินเบิกตากว้าง ความรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบพังทลายลงตรงหน้า ความจริงที่ว่าเขาเป็นเพียงโอเมก้าชั้นต่ำในสายตาของใครหลายคน ทำให้คำพูดของเขาดูไร้น้ำหนักไปในทันที “ผมไม่ได้ทำ! คีย์ คุณเชื่อผมสิครับ” รินก้าวเข้าไปหา หวังจะคว้าชายเสื้อของอีกฝ่าย แต่คีย์กลับเบี่ยงตัวหลบ “ไปพักผ่อนซะ ริน วันนี้เธอคงเหนื่อยเกินไป” คีย์กล่าวเพียงแค่นั้น ก่อนจะหันไปหาหญิงสาวคนนั้นด้วยสายตาที่เปลี่ยนไปเป็นความอ่อนโยน “คุณไม่เป็นไรใช่ไหมครับ ต้องขอโทษแทนคนของผมด้วยที่ไม่มีมารยาท” รินยืนตัวชา สายตาจ้องมองภาพเบื้องหน้าด้วยความเจ็บปวดลึกๆ ในอก เขาหันหลังวิ่งออกมาจากเรือนกระจกทันทีโดยไม่ฟังเสียงเรียกของมีนาที่เดินสวนเข้ามา มีนาเห็นเพื่อนสนิทวิ่งผ่านไปทั้งน้ำตา จึงรีบวิ่งตามไปจนถึงมุมมืดหลังคฤหาสน์ “ริน! เกิดอะไรขึ้น ทำไมถึงเป็นแบบนี้!” “เขาทิ้งฉัน... เขาไม่เชื่อฉันเลยมีนา” รินสะอื้นไห้ กลิ่นวานิลลาที่ควรจะหอมหวานบัดนี้กลับจางหายไปจนเกือบหมดสิ้น เหลือเพียงกลิ่นอับของความโศกเศร้า “ใจเย็นๆ ก่อน ริน... ฟังนะ เราต้องออกไปจากที่นี่” มีนาคว้าไหล่รินไว้แน่น “ฉันรู้ว่าใครอยู่เบื้องหลังเรื่องนี้ และฉันก็รู้ด้วยว่าทำไมคีย์ถึงต้องแกล้งเชื่อพวกมัน” “หมายความว่ายังไง?” รินเงยหน้าขึ้นถาม ท่ามกลางความมืดมิดของสวนยามค่ำคืน “คีย์ไม่ได้ไม่เชื่อเธอ แต่เขากำลังถูกบีบด้วยสัญญาเลือดที่ตระกูลของเขามีต่อหญิงสาวคนนั้น ถ้าเขาทรยศเธอตอนนี้ ทั้งตระกูลของเขาจะถูกล้างบาง ริน... เธอต้องฟังฉันให้ดี แผนการของพวกเขามันใหญ่กว่าที่เธอคิดมาก และตอนนี้... พวกมันกำลังมาที่นี่” ยังไม่ทันที่รินจะเอ่ยปากถาม ความเงียบงันรอบตัวก็ถูกทำลายลงด้วยเสียงฝีเท้าหนักๆ ของคนหลายคนที่เดินล้อมวงเข้ามาในความมืด มีนาถอยหลังไปก้าวหนึ่งก่อนจะหันมามองรินด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป ความห่วงใยเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยความเย็นชาบางอย่างที่รินไม่เคยเห็นมาก่อน “ขอโทษนะริน... แต่ฉันไม่มีทางเลือก” มีนาพึมพำ ก่อนที่แสงจากไฟฉายแรงสูงหลายดวงจะสาดส่องเข้ามาที่ใบหน้าของริน จนเขาต้องยกมือขึ้นบังตา เงาร่างหนึ่งก้าวออกมาจากหลังพุ่มไม้สูงใหญ่ รินหัวใจแทบหยุดเต้นเมื่อเห็นใบหน้าที่คุ้นเคยซึ่งไม่ควรจะมาอยู่ที่นี่ได้... ใบหน้าของคนที่ควรจะตายไปแล้วเมื่อสิบปีก่อน คนที่เป็นจุดเริ่มต้นของความเจ็บปวดทั้งหมดของคีย์ รินอ้าปากค้าง เสียงสั่นเครือหลุดออกมาจากลำคอ “คุณ... คุณมัน...” ค่ำคืนนี้เพิ่งเริ่มต้นขึ้นเท่านั้น และความลับที่ถูกฝังกลบไว้กำลังจะถูกขุดขึ้นมาเพื่อทำลายทุกอย่างที่รินพยายามสร้างไว้กับคีย์ให้พังทลายลงในชั่วพริบตา กระต่ายพระจันทร์หวังว่ารี้ดเดอร์ทุกท่านจะยังคงเป็นกำลังใจให้รินในตอนหน้าด้วยนะคะ