ความผูกพันที่ตัดไม่ขาด

“แกกล้าเหยียบเข้ามาในเขตของฉันงั้นหรือ... อาร์กัส” เสียงทุ้มต่ำของคีย์สั่นพร่าด้วยแรงโทสะที่พยายามสะกดกลั้นจนเส้นเลือดบนหลังมือที่กำแน่นนั้นนูนเด่นชัด เขายืนขวางหน้าคนร่างสูงโปร่งที่เพิ่งก้าวเข้ามาในห้องโถงคฤหาสน์ราวกับเจ้าที่ที่พร้อมจะขย้ำศัตรูให้แหลกคามือ รินที่ยืนอยู่ด้านหลังรู้สึกได้ถึงมวลอากาศรอบตัวที่เปลี่ยนไปทันที ฟีโรโมนกลิ่นไม้สนหอมเย็นจัดที่มักจะสุขุม กลับกลายเป็นกลิ่นที่หนักอึ้งและคมกริบดุจใบมีดจนเขารู้สึกหายใจติดขัด กลิ่นวานิลลาของเขาเองเริ่มฟุ้งกระจายออกมาอย่างควบคุมไม่ได้ด้วยความตื่นตระหนก มันเป็นปฏิกิริยาตอบสนองทางธรรมชาติของโอเมก้าเมื่อสัมผัสได้ถึงอันตราย “ใจเย็นน่าคีย์... ฉันไม่ได้มาเพื่อทำลายบรรยากาศอันน่ารื่นรมย์ของนายกับเจ้าโอเมก้าตัวน้อยนี่หรอกนะ” อาร์กัสยกยิ้มมุมปาก นัยน์ตาสีเทาเย็นเยียบกวาดมองรินตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยแววตาที่ทำให้คนถูกมองรู้สึกเหมือนถูกปลากัดเลื้อยผ่านผิวหนัง รินขยับเข้าไปใกล้คีย์โดยสัญชาตญาณ มือเรียวสั่นเทาคว้าชายเสื้อสูทของอัลฟ่าหนุ่มไว้แน่น คีย์ชะงักไปเล็กน้อยเมื่อสัมผัสได้ถึงไออุ่นและความกลัวจากคนข้างกาย ทันใดนั้น แรงกดดันมหาศาลที่เคยแผ่ออกมาเพื่อข่มขวัญศัตรูก็อ่อนแรงลง เหลือเพียงไออุ่นที่โอบล้อมร่างของรินไว้อย่างอ่อนโยนจนกลิ่นวานิลลาหวานละมุนเริ่มสงบลง “ออกไปจากที่นี่ ก่อนที่ฉันจะลืมไปว่าที่นี่เป็นบ้าน ไม่ใช่สนามรบ” คีย์เอ่ยเสียงเรียบ ทว่าทุกพยางค์กลับเย็นเยือกถึงกระดูก อาร์กัสหัวเราะในลำคอ “ความผูกพันที่ตัดไม่ขาดน่ะ... มันไม่ได้หมายความว่านายจะขังมันไว้ในกรงได้ตลอดไปหรอกนะคีย์ อดีตมันไล่ล่าเราเสมอ แม้แต่คนที่นายพยายามปกป้อง เขาก็มีอดีตที่ไม่ได้เป็นแค่ดอกไม้ในกระถางของนายคนเดียว” เมื่ออาร์กัสเดินจากไปโดยทิ้งประโยคกึ่งคำเตือนไว้ ร่างของรินก็ทรุดลงนั่งบนโซฟาอย่างอ่อนแรง กลิ่นวานิลลาที่เคยหอมหวานกลับจางลงจนเกือบไร้กลิ่น คีย์รีบก้าวเข้ามาคุกเข่าลงเบื้องหน้า เขาใช้นิ้วมือเชยคางของรินขึ้น สบตากับดวงตาคู่สวยที่ฉายแววสับสน “มองฉัน... ริน” คีย์สั่งเบาๆ น้ำเสียงของเขาไร้ซึ่งความเย็นชา เหลือเพียงความห่วงหาที่พยายามถ่ายทอดออกมา “อย่าฟังสิ่งที่หมอนั่นพูด มันแค่ต้องการปั่นหัวเรา” “เขาหมายความว่ายังไงคะ... เรื่องที่ว่าฉันมีอดีตที่มากกว่าแค่ดอกไม้ในกระถาง?” รินเอ่ยถามด้วยเสียงที่สั่นเครือ แววตาของเขามีรอยร้าวที่คีย์ไม่เคยเห็นมาก่อน “คุณ... คุณรู้อะไรเกี่ยวกับเรื่องของฉันที่ยังไม่ได้บอกฉันหรือเปล่า” คีย์เงียบไปครู่หนึ่ง จังหวะหัวใจของเขาเต้นรัวจนรินสัมผัสได้ผ่านไออุ่นที่แผ่ออกมาจากตัวอัลฟ่า อัลฟ่าผู้ทรงอำนาจกำลังลังเลที่จะเปิดเผยความลับบางอย่างที่เขาเก็บซ่อนไว้เพียงผู้เดียว เขาโน้มตัวเข้าไปใกล้จนหน้าผากของทั้งคู่ชิดกัน กลิ่นวานิลลาเริ่มโอบรัดเข้ากับกลิ่นไม้สนอย่างแนบแน่น ก่อเกิดเป็นความผูกพันที่มากกว่าแค่เจ้านายกับโอเมก้า “ริน... ไม่ว่าอดีตของคุณจะเป็นอย่างไร แต่นับจากวันนี้ไป สิ่งเดียวที่สำคัญที่สุดคือความรู้สึกระหว่างเรา” คีย์กระซิบชิดริมฝีปากนุ่ม “ฉันอาจจะเป็นอัลฟ่าที่เห็นแก่ตัว ที่อยากจะขังคุณไว้ในกลิ่นของผมตลอดไป แต่ผมสัญญา... ว่าผมจะไม่มีวันให้ใครมาพรากคุณไปจากผมอีก” รินหลับตาลง ปล่อยให้ความอบอุ่นไหลเข้าสู่หัวใจ ความกลัวต่อคนแปลกหน้าค่อยๆ มลายหายไป แทนที่ด้วยความรู้สึกผูกพันที่ถักทอขึ้นอย่างซับซ้อนภายในใจ เขารู้ดีว่าเขากำลังตกหลุมรักอัลฟ่าที่มีปมหลังแสนสาหัสคนนี้เข้าเต็มเปา และเขาก็พร้อมที่จะยืนเคียงข้างไม่ว่าพายุลูกไหนจะพัดเข้ามา แต่ในขณะที่ความหวานล้ำกำลังอบอวลไปทั่วห้อง เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนก็ดังขึ้นจากโถงทางเดินด้านหลัง ทั้งคีย์และรินผละออกจากกันอย่างตกใจ ร่างของหญิงสาวสูงศักดิ์ในชุดเดรสสีดำสนิทก้าวเข้ามาหยุดอยู่กลางห้อง แววตาของเธอเฉียบคมและทรงอำนาจจนรินรู้สึกเหมือนกลายเป็นฝุ่นผง “คีย์... ลูกชายที่น่ารักของแม่” เสียงของหญิงสาวเย็นเยียบยิ่งกว่าอาร์กัสเสียอีก “แม่บอกลูกแล้วใช่ไหม ว่าการเอาโอเมก้าที่มีสายเลือดเปื้อนราคีมาไว้ข้างกาย มันมีแต่จะทำให้ตระกูลเราเสื่อมเสีย” คีย์ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง มือหนาคว้าข้อมือรินมาไว้ด้านหลังอย่างปกป้อง “แม่... เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับแม่” “ไม่เกี่ยวงั้นรึ?” ผู้หญิงคนนั้นยกยิ้มที่มุมปากพร้อมกับโยนซองเอกสารสีน้ำตาลลงบนโต๊ะกลาง “งั้นลองอ่านนี่ดูสิ ว่าพ่อของหนูรินคนนี้ ทำอะไรไว้กับตระกูลเราเมื่อยี่สิบปีก่อน!” กระดาษใบหนึ่งหลุดออกมาจากซอง มันคือรูปถ่ายเก่าซีดของชายสองคนในชุดเครื่องแบบทหาร และหนึ่งในนั้น... คือใบหน้าที่ดูเหมือนรินจนน่าตกใจ! ความลับที่คีย์ปิดบังไว้ถูกฉีกกระชากออกมาต่อหน้าต่อตา ทุกอย่างที่เขาสร้างมาพังทลายลงในพริบตาเดียว และรินเองก็กำลังยืนนิ่งงันราวกับถูกแช่แข็งเมื่อเห็นใบหน้านั้นบนรูปภาพ ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับความผูกพันอันซับซ้อนนี้นะคะ กระต่ายพระจันทร์สัญญาว่าจะเขียนบทต่อไปให้เข้มข้นยิ่งขึ้นแน่นอนค่ะ!