ความโกรธของอัลฟ่า

“แกกล้าดียังไงถึงเอาเรื่องนั้นไปพ่นใส่หูริน… รู้ใช่ไหมว่าจุดจบของคนปากดีในคฤหาสน์นี้เป็นอย่างไร?” เสียงทุ้มต่ำแต่เย็นเยียบจนถึงขั้วหัวใจของคีย์ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันในห้องใต้ดินที่อับชื้น แรงกดดันจากฟีโรโมนอัลฟ่าเลือดบริสุทธิ์ถูกปล่อยออกมาอย่างมหาศาล มันไม่ใช่กลิ่นไม้สนที่แสนคุ้นเคย แต่มันคือกลิ่นป่าสนหลังฝนตกที่อัดแน่นไปด้วยไอปฏิเสธและเจตนาฆ่าฟัน จนคนที่ถูกต้อนให้จนมุมถึงกับทรุดลงกองกับพื้นด้วยความหวาดกลัว “ทะ...ท่านคีย์ ผมแค่พูดไปตามความจริงที่เห็น... ใครจะไปคิดว่าคุณรินจะอ่อนแอขนาดนั้น” ชายร่างสูงในชุดพ่อบ้านสั่นสะท้าน เขามองใบหน้าหล่อเหลาที่ฉายแววอำมหิตของเจ้านายเหนือหัวด้วยความสิ้นหวัง คีย์ไม่ได้ตอบโต้ด้วยวาจา เขาก้าวเข้าไปหาช้าๆ ทุกจังหวะการย่างก้าวเปรียบเสมือนเสียงเคาะโลงศพ ร่างสูงใหญ่โน้มตัวลงมาจนกระทั่งใบหน้าของเขาอยู่ห่างจากพ่อบ้านคนนั้นเพียงคืบ ดวงตาสีเข้มที่เคยอ่อนโยนยามมองริน บัดนี้แปรเปลี่ยนเป็นสีแดงก่ำด้วยความโกรธที่สั่งสมมานาน “รินไม่ใช่อ่อนแอ” คีย์เน้นเสียงหนักแน่น “แต่เขาคือคนเดียวที่ฉันอนุญาตให้ถือครองส่วนที่บริสุทธิ์ที่สุดในชีวิตของฉัน และแก... กลับทำให้มันแปดเปื้อนด้วยคำลวงของแก” คีย์คว้าคอเสื้อของอีกฝ่ายขึ้นมาอย่างแรงจนตัวลอย ก่อนจะเหวี่ยงร่างนั้นไปกระแทกกับผนังหินปูนอย่างจัง เสียงกระดูกลั่นดังกรอบจนคนฟังยังรู้สึกเจ็บแทน แต่ในสายตาของอัลฟ่าผู้นี้ไม่มีความปรานีเหลืออยู่แม้แต่น้อย ในขณะเดียวกัน ที่หน้าห้องโถงใหญ่ รินยืนนิ่งงันอยู่หลังบานประตูไม้บานใหญ่ มือเรียวกำชายเสื้อแน่นจนยับยู่ยี่ กลิ่นวานิลลาหอมหวานที่ปกติจะนุ่มนวล บัดนี้กลับเจือไปด้วยกลิ่นจางๆ ของความขมขื่นและรอยน้ำตาที่แห้งกรังไปเมื่อครู่ เขาได้ยินทุกคำพูด... ความลับที่คีย์พยายามปกป้องไว้ มันไม่ใช่เรื่องชู้สาว แต่มันเป็นเรื่องของ 'ตระกูล' และ 'พันธสัญญา' ที่คีย์เคยทำไว้กับคนรักเก่าที่จากไป ซึ่งรินไม่เคยล่วงรู้มาก่อนว่านั่นคือเหตุผลที่เขาถูกดึงเข้ามาพัวพัน “ทำไมคุณถึงต้องทำเพื่อฉันขนาดนี้ คีย์...” รินพึมพำกับตัวเอง เสียงสั่นเครือ “ถ้ารู้ว่ามันจะเจ็บปวดขนาดนี้... ฉันคงไม่ถามหาความจริงตั้งแต่แรก” กลับมาในห้องใต้ดิน คีย์ยืนกอดอก มองดูร่างที่สะบักสะบอมบนพื้นด้วยสายตาเรียบเฉย เขาไม่ได้ลงมือทำอะไรไปมากกว่านั้น แต่คำสั่งที่หลุดออกมาจากปากเขากลับน่ากลัวยิ่งกว่าการทำร้ายร่างกาย “ออกไปจากคฤหาสน์นี้ซะ และถ้ามีใครถามว่าทำไมแกถึงถูกไล่ออก ก็บอกไปว่าแกเป็นคนทำลายเกียรติของตระกูลด้วยการใส่ร้ายเจ้าของบ้าน… แต่ถ้าแกยังกล้าปริปากพูดเรื่องความลับที่ฉันซ่อนไว้แม้แต่คำเดียว ชีวิตของแกและครอบครัว... ก็อย่าหวังว่าจะได้เห็นแสงตะวันอีกเลย” พ่อบ้านคนนั้นรีบคลานหนีออกไปทันทีด้วยความลนลาน ทิ้งไว้เพียงความเงียบที่น่าอึดอัด คีย์ถอนหายใจยาว ความโกรธที่เคยปะทุเริ่มมอดลง แต่ทว่าความกังวลกลับเข้ามาแทนที่ เขาหันกลับมาทางประตูที่เขารู้สึกได้ถึงไอจางๆ ของกลิ่นวานิลลาที่คุ้นเคย เขาจำกลิ่นนี้ได้ดี... กลิ่นที่ทำให้หัวใจที่เย็นชาของเขากลับมาเต้นอีกครั้ง คีย์เดินออกมาจากห้องใต้ดินด้วยก้าวย่างที่มั่นคง แต่เมื่อเขาเลี้ยวผ่านมุมโถงทางเดิน เขาก็ต้องชะงัก รินยืนอยู่ตรงนั้น... ดวงตากลมโตคู่สวยที่เคยสดใส บัดนี้กลับดูว่างเปล่าและเต็มไปด้วยคำถามที่เขายังไม่พร้อมจะตอบ “ริน...” คีย์เรียกชื่อคนตรงหน้าเบาๆ พยายามจะก้าวเข้าไปหา แต่รินกลับถอยหลังหนึ่งก้าว “คุณปกป้องผม หรือคุณปกป้องภาพจำที่คุณสร้างไว้ให้ผมเป็นกันแน่ครับ คีย์?” รินเอ่ยถาม เสียงนั้นราบเรียบจนคีย์ใจหาย “ความลับที่ว่า... มันรวมถึงตัวตนของผมที่เป็นแค่เงาของคนคนนั้นด้วยใช่ไหม?” บรรยากาศรอบข้างเปลี่ยนไปโดยฉับพลัน กลิ่นวานิลลาของรินไม่ได้หอมหวานเหมือนทุกครั้ง แต่มันกลับขมปร่าและเริ่มแผ่กระจายออกมาอย่างควบคุมไม่ได้ คีย์เบิกตากว้าง นี่คือครั้งแรกที่เขารู้สึกว่าเขากำลังจะสูญเสียรินไปจริงๆ ไม่ใช่เพราะใครอื่น แต่เพราะความลับที่เขาเป็นคนเลือกที่จะเก็บมันไว้เอง ทว่า ในขณะที่คีย์กำลังจะอ้าปากอธิบาย เสียงฝีเท้าที่หนักแน่นและเป็นจังหวะของใครบางคนก็ดังแทรกขึ้นมาจากความมืดของโถงทางเดินด้านหลังริน ร่างสูงโปร่งในชุดสูทสีเข้มเดินเข้ามาหยุดข้างๆ ริน กลิ่นฟีโรโมนของคนมาใหม่นั้นเข้มข้นและทรงพลังเสียจนคีย์ต้องขมวดคิ้วแน่น “ดูเหมือนฉันจะพลาดช่วงเวลาสำคัญไปสินะ... ท่านคีย์” บุคคลนั้นเผยรอยยิ้มที่มุมปาก ก่อนจะวางมือลงบนไหล่ของรินอย่างถือวิสาสะ “ริน... ถ้าคุณเหนื่อยกับการเป็นเงาของใครบางคน ผมว่าถึงเวลาที่คุณควรจะหันมามองคนที่มีตัวตนอยู่จริงอย่างผมบ้างแล้วล่ะ” คีย์กำหมัดแน่นจนสั่น แววตาของเขาเปลี่ยนไปทันทีที่เห็นหน้าผู้มาเยือนคนนั้นชัดๆ “แก... กลับมาทำไม!” กระต่ายพระจันทร์ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามอ่านและร่วมลุ้นไปกับรินและคีย์จนถึงตอนนี้นะคะ