การปกป้องจากคีย์

“ใครอนุญาตให้พวกคุณใช้สายตาสกปรกมองคนของฉันแบบนั้นกัน?” น้ำเสียงทุ้มต่ำแต่ทรงอำนาจดังก้องไปทั่วห้องโถงจัดเลี้ยงที่เคยเต็มไปด้วยเสียงซุบซิบ ร่างสูงสง่าของคีย์ก้าวเข้ามาหยุดยืนเบื้องหน้าริน แรงกดดันจากฟีโรโมนอัลฟ่าเลือดบริสุทธิ์ถูกปลดปล่อยออกมาเพียงชั่วครู่เพื่อกดทับบรรยากาศอึดอัดให้เงียบสนิทลงในพริบตา รินตัวสั่นน้อยๆ มือเรียวที่กำชายเสื้อตัวเองแน่นจนข้อนิ้วขาวซีดค่อยๆ คลายออก หัวใจของเขายังคงเต้นผิดจังหวะ—ไม่ใช่เพราะความตื่นเต้น แต่เพราะความสับสนที่กัดกินใจมาตลอดหลายชั่วโมง เมื่อครู่เขายังเห็นคีย์เมินเฉยต่อคำใส่ร้ายของบรรดาแขกเหรื่อชั้นสูงที่พากันก่นด่าว่าเขาเป็นโอเมก้าจอมลวงโลก แต่ในวินาทีนี้ คนที่เขาคิดว่าจะ 'ลงดาบ' เขา กลับมายืนขวางกั้นโลกที่แหลมคมนี้ไว้ให้ “คุณคีย์... หมายความว่ายังไงคะ” เสียงของผู้หญิงคนหนึ่งในกลุ่มแขกดังขึ้นด้วยความไม่พอใจ “หลักฐานเรื่องเอกสารในห้องทำงานของท่านลอร์ดชัดเจนขนาดนั้น รินเป็นคนเดียวที่เข้าถึงพื้นที่นั้นได้ แล้วคุณจะปกป้องคนทรยศแบบนี้เพียงเพราะเขามีกลิ่นวานิลลาที่ถูกใจงั้นหรือคะ?” คีย์ไม่ได้หันไปมองผู้พูด แววตาคมกริบของเขาจับจ้องเพียงใบหน้าที่ซีดเผือดของโอเมก้าข้างกาย เขาก้าวเข้าไปใกล้รินอีกครึ่งก้าว จนกลิ่นอายความเย็นเยือกดุจหิมะของอัลฟ่าเริ่มปะทะกับกลิ่นวานิลลาจางๆ ที่กำลังสั่นไหวของริน “ถ้าพวกคุณฉลาดพอที่จะอ่านเอกสารเหล่านั้นให้แตกฉาน แทนที่จะมัวแต่เอาเวลามานินทาคนอื่น ก็จะรู้ว่าลายเซ็นที่ปรากฏในนั้นคือของปลอม” คีย์ยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย ไม่ใช่รอยยิ้มที่อ่อนโยน แต่เป็นรอยยิ้มของผู้ล่าที่รู้ทันเกม “ผมเป็นคนวางกับดักนี้เอง และถ้าจะมีใครที่ต้องโดนประณามจากการแอบอ้างสิทธิ์ในห้องทำงานของผม... คนคนนั้นน่าจะเป็นคนที่ยืนอยู่ข้างหลังคุณนั่นแหละ คุณหญิงเดอ ลาครูซ” ความเงียบงันเข้าปกคลุมห้องจัดเลี้ยงทันที ทุกสายตาหันไปจับจ้องหญิงสาวในชุดราตรีสีแดงสดที่ยืนหน้าซีดเผือด รินเงยหน้าขึ้นมองคีย์ด้วยความตกตะลึง แววตาของอัลฟ่าหนุ่มที่มองมานั้นลุ่มลึกเกินกว่าจะหยั่งถึง มันไม่มีร่องรอยของความโกรธเคืองที่เขาเคยได้รับจากอีกฝ่ายก่อนหน้านี้เลยสักนิด “คุณ... ทำไมถึง...” รินพึมพำด้วยเสียงแผ่วเบา คีย์เอื้อมมือไปกุมมือรินอย่างแผ่วเบา สัมผัสอุ่นร้อนจากฝ่ามือหนาทำเอารินชะงักไปครู่ใหญ่ “ผมไม่ได้ให้คุณเข้ามาอยู่ในคฤหาสน์นี้เพื่อเป็นเป้าหมายของใคร” คีย์กระซิบข้างหูเขา กลิ่นวานิลลาของรินในยามนี้หวานล้ำขึ้นจนเขาสังเกตได้ “และผมก็ไม่ได้โง่พอที่จะปล่อยให้คนของตัวเองโดนรังแกเพราะความริษยาของคนอื่น” รินรู้สึกเหมือนน้ำตาจะเอ่อล้นออกมา ความโกรธเคืองและความเสียใจที่สะสมไว้มลายหายไปในพริบตา เหลือเพียงความอบอุ่นที่ห่อหุ้มหัวใจที่เปราะบาง แต่ทว่า... ท่ามกลางความโล่งใจที่คีย์ออกมาแก้ต่างให้ เขากลับสัมผัสได้ถึงบางอย่างที่ไม่ชอบมาพากล ทำไมคีย์ถึงต้องสร้างกับดักนี้? และทำไมเขาถึงต้องเป็นคนเดียวที่ถูกดึงเข้ามาในเกมการเมืองที่อันตรายแบบนี้ตั้งแต่แรก? ในขณะที่ทุกคนกำลังวุ่นวายกับการถกเถียงและข้อแก้ตัวของฝั่งคุณหญิงที่ถูกจับได้ มีนาเพื่อนสนิทของรินที่ยืนหลบมุมอยู่ไม่ไกลนัก ส่งสัญญาณเตือนผ่านสายตาที่เคร่งเครียดมาให้เขา เธอรีบเดินแทรกตัวเข้ามาใกล้ กระซิบด้วยน้ำเสียงที่ทำให้เลือดในกายของรินเย็นเฉียบ “ริน... อย่าเพิ่งเชื่อใจเขา” มีนาเม้มปากแน่น “ฉันไปเจอสิ่งนี้มา... คีย์ไม่ได้ปกป้องนายเพราะเขารักนายหรอกนะ แต่เขากำลังใช้ ‘พันธะ’ ของนายเพื่อเปิดทางสู่บางอย่างที่ใหญ่กว่านั้น” ในจังหวะที่คีย์หันกลับมาสบตารินอีกครั้ง เขากลับยื่นซองจดหมายฉบับหนึ่งให้รินด้วยมืออีกข้างที่ซ่อนไว้ใต้แขนเสื้อ เป็นตราประทับที่รินจำได้ดีว่าเป็นของตระกูลที่ควรจะสูญสิ้นไปแล้วเมื่อสิบปีก่อน “อ่านมันคืนนี้ แล้วนายจะรู้ว่าทำไมฉันถึงเลือกนายมาเป็นพันธะลับของฉัน” คีย์กระซิบด้วยน้ำเสียงที่แหบพร่าและกดดัน “ริน... เราสองคนไม่ได้เป็นแค่เหยื่อในเกมนี้หรอก แต่เราคือคนที่จะทำลายมัน” ก่อนที่รินจะทันได้ซักไซ้ไล่เลียง เสียงฝีเท้าหนักๆ ขององครักษ์หลวงที่กรูเข้ามาในงานพร้อมหมายจับฉบับใหม่ก็ดังขึ้นกลางโถง และเป้าหมายที่พวกเขาพุ่งตัวเข้ามาหากลับไม่ใช่คุณหญิงเดอ ลาครูซ... แต่เป็นคีย์ รินเบิกตากว้างเมื่อเห็นโซ่ตรวนสีเงินในมือของหัวหน้าองครักษ์ “ท่านคีย์ ท่านถูกกล่าวหาว่าซ่องสุมกำลังและครอบครองวัตถุต้องห้าม... โปรดให้ความร่วมมือด้วยค่ะ” คีย์ยังคงนิ่งเฉย เขาหันมาสบตารินเป็นครั้งสุดท้ายก่อนจะยื่นมือออกไปรับโซ่ตรวนนั้นด้วยใบหน้าเรียบเฉย ทิ้งให้รินยืนเคว้งคว้างอยู่กลางพายุอารมณ์ที่จู่ๆ ก็ถาโถมเข้ามา พร้อมกับจดหมายในมือที่กลายเป็นหลักฐานสำคัญชิ้นสุดท้ายที่จะเปลี่ยนชีวิตเขาไปตลอดกาล... ความลับที่คีย์ซ่อนไว้ในกลิ่นวานิลลาของเขาคืออะไรกันแน่? และทำไมคนรักที่น่าจะปกป้องเขา ถึงยอมถูกพันธนาการอย่างง่ายดายเพียงเพื่อปกป้องความลับบางอย่างที่เขาไม่ควรล่วงรู้... ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ติดตามเดินทางไปกับรินและคีย์นะคะ กระต่ายพระจันทร์สัญญาว่าจะเขียนตอนต่อไปให้เข้มข้นยิ่งกว่าเดิมแน่นอนค่ะ