ความกลัวของโอเมก้า

กลิ่นหอมหวานละมุนของวานิลลาที่ปกติควรจะสร้างความผ่อนคลาย บัดนี้กลับเจือด้วยกลิ่นอายความหวาดหวั่นจนแทบเปลี่ยนเป็นกลิ่นไหม้ขมปร่า รินยืนตัวสั่นเทาอยู่หน้ากระจกเงาบานใหญ่ในห้องแต่งตัว แสงไฟสีส้มสลัวจากโคมไฟระย้าสะท้อนภาพผิวเนื้อเนียนละเอียดตรงท้ายทอย ที่ซึ่งรอยแผลเป็นจางๆ จากอดีตกำลังถูกทับถมด้วยรอยตราประทับสีเข้มของอัลฟ่าเลือดบริสุทธิ์... รอยตราของคีย์ คำพูดของเขาเมื่อคืนยังคงดังวนเวียนอยู่ในโสตประสาท *“รอยตราที่หลังคอของเธอ... มันไม่ได้มีแค่รอยเดียว แต่มีตราประทับของฉันซ้อนทับอยู่บนรอยสัก 'ตราพันธะของคนอื่น' ที่เธอจำไม่ได้... ริน... เธอเป็นของใครกันแน่?”* มันคือความลับ ความลับดำมืดที่เธอพยายามฝังกลบมันไว้ใต้ก้นบึ้งแห่งความทรงจำ การที่โอเมก้าคนหนึ่งมีรอยพันธะซ้อนทับกันถึงสองครั้ง ไม่ต่างอะไรกับการประณามหยามเหยียดว่าเธอคือ ‘สินค้ามีตำหนิ’ หรือ ‘โอเมก้าไร้ค่า’ ที่ถูกส่งต่อมือกันมาอย่างน่ารังเกียจ และที่สำคัญที่สุด... เธอจำไม่ได้ด้วยซ้ำว่าเจ้าของรอยพันธะคนแรกคือใคร! แออด—! เสียงเปิดประตูห้องแต่งตัวเบาหวิวแต่กลับทำให้หัวใจของรินกระตุกวูบ ร่างสูงใหญ่ของคีย์ก้าวเข้ามาในห้องด้วยสีหน้าเรียบเฉย แววตาคมกริบดั่งใบมีดโกนกวาดมองร่างบางที่กำลังพยายามใช้มือเรียวปิดบังรอยแผลที่ต้นคออย่างลนลาน "หลบทำไม" น้ำเสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นเรียบๆ ทว่ากดดันเสียจนอากาศรอบตัวหนาทึบขึ้นมาทันที "ไหนบอกฉันมาซิริน... ว่ารอยแรกบนตัวเธอมันคือของใคร สุนัขรับใช้ตัวไหนกล้าอาจหาญมาตีตราโอเมก้าของคีย์ฮาร์ท" รินเม้มริมฝีปากแน่นจนห่อเลือด ดวงตากลมโตที่เคยฉายแววดื้อรั้นและท้าทาย ตอนนี้กลับไหวระริกด้วยม่านน้ำตาที่เอ่อคลอ เธอเกลียดความอ่อนแอของตัวเองในตอนนี้ที่สุด เกลียดการที่ต้องมายืนตัวสั่นต่อหน้าอัลฟ่าผู้ทรงอำนาจคนนี้ ราวกับนักโทษเดนตายที่รอฟังคำพิพากษา "ฉันไม่มีอะไรจะพูด..." รินเค้นเสียงลอดไรฟัน แม้ขาจะสั่นพับๆ จนแทบยืนไม่ไหว แต่ศักดิ์ศรีบีบให้เธอเชิดหน้าขึ้นสู้ "คุณอยากรู้อะไรนักหนaคะคีย์! มันก็แค่อดีตที่ฉันจำไม่ได้ คุณจะมาคาดคั้นอะไรกับโอเมก้าเร่ร่อนอย่างฉัน!" พรึบ! ร่างสูงเคลื่อนไหวเร็วเสียจนรินไม่ทันตั้งตัว แผ่นหลังของเธอถูกดันเข้ากับผนังห้องเย็นเฉียบโดยมีร่างหนาของอัลฟ่าหนุ่มกักตัวไว้ทุกทิศทาง กลิ่นอายฟีโรโมนป่าสนอันทรงพลังและดุดันพวยพุ่งเข้ากดทับจนต่อมฟีโรโมนวานิลลาของเธอสั่นระริกด้วยความกลัวผสมผสานความตื่นตระหนก คีย์โน้มใบหน้าลงมาใกล้จนปลายจมูกโด่งรั้นเฉียดผ่านแก้มเนียน ลมหายใจอุ่นร้อนรดรินอยู่ข้างใบหู น้ำเสียงของเขาเปลี่ยนเป็นแหบพร่าและอันตรายยิ่งกว่าเดิม "อดีตงั้นเหรอ?" คีย์แค่นหัวเราะในลำคอ ปลายนิ้วเรียวแกร่งไล้แตะเบาๆ ลงบนรอยพันธะปริศนาที่ต้นคอของเธออย่างถือสิทธิ์ "แต่รอยนี่... มันไม่ได้บอกว่าเป็นแค่อดีตธรรมดานี่ริน กลิ่นอายฟีโรโมนที่ตกค้างอยู่ในเนื้อเยื่อของเธอ มันเป็นของตระกูลขุนนางชั้นสูง... ตระกูลที่เธอไม่มีทางเอื้อมถึงด้วยซ้ำในฐานะสามัญชน" รินสะท้านเฮือกเมื่อปลายนิ้วนั้นสัมผัสถูกจุดอ่อนไหว ความหวาดกลัวพุ่งทะยานขึ้นถึงขีดสุด ไม่ใช่แค่กลัวการถูกจับได้ว่าเธอมีความลับ แต่เธอกลัว... กลัวว่าหากคีย์รู้ความจริงทั้งหมด เขาจะผลไสไล่ส่งเธอออกไปจากชีวิต หรือที่แย่ที่สุดคือการมองเธอด้วยสายตารังเกียจ "ปล่อยฉันนะ!" รินใช้สองมือผลักอกแกร่งเต็มแรง แต่มีหรือที่แรงอันน้อยนิดของโอเมก้าจะสั่นคลอนอัลฟ่าเลือดบริสุทธิ์ได้ คีย์กลับยิ่งรวบเอวบางเข้ามาชิดแนบแน่นจนแทบไม่เหลือช่องว่าง "ปากเก่งนักนะ" คีย์กระซิบชิดริมฝีปากบาง ดวงตาสีเข้มคมกริบมองสำรวจใบหน้าหวานที่เปื้อนคราบน้ำตา ความหึงหวงและโทสะบ้าคลั่งกำลังกัดกินขั้วหัวใจเขา เขาเกลียดรอยประทับบ้าๆ นั่น รอยที่ไม่ได้มาจากเขา รอยที่ทำให้อารมณ์ดิบเถื่อนของอัลฟ่าในตัวเขาอยากจะฉีกกระชากทุกสิ่งเพื่อลบมันออกให้สิ้นซาก "ถ้าคุณรังเกียจฉันนัก... ทำไมไม่ปล่อยฉันไปล่ะคะ!" รินสวนกลับเสียงสั่น น้ำตาหยดใสไหลร่วงเผาะลงบนหลังมือของเขา "จะมาบีบคั้นฉันทำไม! ในเมื่อฉันมันก็แค่... ของเล่นราคาถูกที่คุณซื้อมาแก้เบื่อไม่ใช่เหรอ!" เพล้ง! ประโยคตัดพ้อที่หลุดจากปากรินทำเอาคีย์ชะงักกึก ดวงตาคมวาวโรจน์ด้วยความโกรธกริ้ว เขากดจูบลากไล้ลงมาที่ซอกคอขาวเนียนอย่างรุนแรง ราวกับต้องการประกาศความเป็นเจ้าเหนือหัวเพื่อลบเลือนรอยอดีตนั้นให้หายไป ท่ามกลางเสียงหอบหายใจกระชั้นชิดและความหวาดกลัวที่กัดกินจิตใจของรินจนแทบแหลกสลาย แต่ในวินาทีที่ริมฝีปากร้อนผ่าวของคีย์กำลังจะทาบทับลงบนรอยแผลเป็นนั้นอีกครั้ง เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นขัดจังหวะอย่างไม่รู้กาลเทศะ ก๊อก ก๊อก ก๊อก! "คุณชายคีย์คะ! เกิดเรื่องใหญ่แล้วค่ะ!" เสียงร้อนรนของมีนา เพื่อนสนิทของรินดังทะลุบานประตูเข้ามา พร้อมกับข่าวสารที่ทำให้ลมหายใจของทั้งห้องหยุดชะงัก "มีคนพบศพ... อดีตคู่หมั้นของคุณชายที่เคยหายสาบสูญไปเมื่อสามปีก่อน ถูกฆาตกรรมอำพราง และหลักฐานในที่เกิดเหตุ... มีกลิ่นฟีโรโมนวานิลลาอ่อนๆ ของคุณรินติดอยู่ค่ะ!" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ติดตามอ่านและอินไปกับความรู้สึกของรินและคีย์ในตอนนี้นะคะ