กลิ่นวานิลลาที่ถูกเปิดเผย

“คำพูดเมื่อครู่... ท่านหมายความว่าอย่างไรคะ?” เสียงของรินสั่นพร่าขณะก้าวถอยหลังจนแผ่นหลังชนเข้ากับชั้นหนังสือไม้โอ๊กราคาแพงในห้องสมุดส่วนตัวของตระกูลคีย์ ความเย็นเยียบของเนื้อไม้ทะลุผ่านเสื้อเชิ้ตตัวบาง ราวกับกำลังตอกย้ำสถานะที่แท้จริงของเขาในคฤหาสน์หลังนี้ คีย์ยืนตระหง่านอยู่เบื้องหน้า แววตาคมกริบดุจมีดโกนของอัลฟ่าเลือดบริสุทธิ์ไม่ได้ฉายความอบอุ่นเหมือนยามที่พวกเขาอยู่กันสองคน เขาจ้องมองใบหน้าหวานที่เริ่มซีดเผือดด้วยสายตาอ่านยาก ท่ามกลางความเงียบงันที่กดดันจนแทบหายใจไม่ออก กลิ่นวานิลลาจางๆ ที่มักจะหอมละมุนกลับเริ่มฟุ้งกระจายอย่างควบคุมไม่ได้เมื่อเจ้าตัวตกอยู่ในสภาวะตื่นตระหนก “เจ้ายังไม่รู้ตัวอีกหรือ ริน?” คีย์ก้าวเข้ามาใกล้จนร่างสูงโปร่งแทบจะโอบล้อมคนตัวเล็กไว้ “ในสายตาของพ่อข้า... เจ้าก็เป็นเพียงของเล่นชิ้นหนึ่งที่ข้าหยิบฉวยมาจากตลาดล่าง เพื่อใช้สนองตัณหาและเพื่อการสมอ้างเท่านั้น” “ท่านคีย์... ฮึก... ท่านไม่ควรพูดแบบนี้กับข้า” รินเม้มปากแน่น พยายามกลั้นก้อนสะอื้น กลิ่นวานิลลาที่ควรจะหวานหอมกลับเปลี่ยนเป็นกลิ่นหอมขมปร่าที่เปี่ยมไปด้วยความร้าวราน ประตูกระจกบานใหญ่ของห้องสมุดถูกผลักออกโดยไม่มีการเคาะบอกสัญญาณ เสียงฝีเท้าหนักแน่นและจังหวะการเดินที่บ่งบอกถึงอำนาจหยุดลงเบื้องหลังทั้งสองคน รินรู้สึกได้ถึงแรงกดดันมหาศาลจากฟีโรโมนของอัลฟ่ารุ่นใหญ่ที่แผ่พุ่งออกมาจนอากาศรอบตัวดูจะหนาแน่นขึ้น “เสียงดังไปถึงโถงทางเดินเชียวหรือ คีย์?” เสียงทุ้มต่ำและทรงอำนาจเอ่ยขึ้น ท่านประธานใหญ่แห่งตระกูลเอ็ดเวิร์ดก้าวเข้ามาในแสงไฟสลัว ร่างสูงใหญ่ที่ยังคงความสง่างามตามวัยจ้องมองมายังรินด้วยสายตาที่ประเมินค่าเสมือนสิ่งของชิ้นหนึ่ง รินก้มหน้าลงต่ำ ร่างกายสั่นเทาอย่างไม่อาจควบคุม กลิ่นวานิลลาของเขาพุ่งพล่านออกมาอย่างแรงกล้าจากความกลัวที่ประดังเข้ามา มันไม่ใช่กลิ่นวานิลลาที่หวานใสอีกต่อไป แต่เป็นกลิ่นที่เข้มข้นจนเกือบจะฉุนกึก... กลิ่นที่บ่งบอกถึงโอเมก้าชั้นสูงที่ถูกปลุกเร้าโดยสัญชาตญาณการป้องกันตัว ท่านประธานหยุดชะงัก จมูกโด่งเป็นสันสูดลมหายใจเข้าลึกๆ คิ้วหนาขมวดเข้าหากันทันที เขาสังเกตเห็นความผิดปกติในบรรยากาศ ความหอมหวานที่คุ้นเคยอย่างประหลาด... กลิ่นที่เหมือนกับความทรงจำที่ถูกฝังกลบไว้ในลิ้นชักที่มืดมิดที่สุดของหัวใจ “กลิ่นนี่...” ท่านประธานก้าวเข้าหารินอย่างรวดเร็วเกินกว่าที่คีย์จะขัดขวางได้ มือหนาเอื้อมไปเชยคางมนขึ้นมาบังคับให้สบตา “กลิ่นวานิลลาที่เข้มข้นจนเกือบจะเป็นพิษแบบนี้... เจ้าไปเอามาจากไหน” “ท่านพ่อ! ปล่อยเขาเดี๋ยวนี้!” คีย์พุ่งเข้ามากระชากร่างรินออกมาจากวงแขนของบิดา แต่สายตาของท่านประธานยังคงจับจ้องอยู่ที่ใบหน้าของโอเมก้าหนุ่มไม่ละไปไหน ความนิ่งเงียบของเขาน่ากลัวยิ่งกว่าความโกรธเกรี้ยว “ข้าถามว่า เจ้าเป็นใครกันแน่?” ท่านประธานเค้นเสียงถาม สายตาที่มองรินเปลี่ยนจากความดูถูกกลายเป็นความสับสนปนทึ่ง “กลิ่นที่รุนแรงจนปลุกเร้าสัญชาตญาณดิบของข้าได้แบบนี้... มันไม่ได้พบเห็นง่ายๆ ในโอเมก้าชนชั้นต่ำที่เจ้าเก็บมาเลี้ยงหรอกนะ คีย์” รินตัวเย็นเฉียบ เขาไม่รู้ว่าทำไมกลิ่นของเขาถึงมีผลกระทบต่ออัลฟ่าที่อยู่สูงส่งขนาดนี้ แต่เขารู้ดีว่าหากเปิดเผยความลับเรื่องสายเลือดที่แท้จริงไป โลกที่เขาสร้างขึ้นมาเพื่อปกป้องตัวเองคงพังทลายลงในพริบตา “เขาเป็นของข้า” คีย์ยืนบังรินไว้มิด “และเขาไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกับตระกูลของเรานอกจากฐานะคนของข้า” “ของเจ้าอย่างนั้นหรือ?” ท่านประธานหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่ฟังดูแฝงไปด้วยเล่ห์กล “ถ้าเช่นนั้น... ทำไมกลิ่นของเขาถึงทำให้ข้านึกถึงหญิงสาวคนหนึ่งในอดีตได้ล่ะ? กลิ่นที่ข้าเคยคิดว่ามันตายไปพร้อมกับความผิดบาปของข้าแล้วเสียอีก” บรรยากาศในห้องสมุดตึงเครียดจนแทบระเบิดออก รินพิงแผ่นหลังกับชั้นหนังสือ พยายามหลับตาลงเพื่อหนีจากสถานการณ์นี้ แต่จู่ๆ มือของเขาก็ถูกคีย์คว้าไว้แน่น พร้อมกับการที่คีย์ตัดสินใจทำสิ่งที่คาดไม่ถึง คีย์ก้มลงกัดเข้าที่ลำคอของรินอย่างแรง กลิ่นวานิลลาที่กำลังกระจายตัวอยู่ถูกฟีโรโมนของอัลฟ่าเลือดบริสุทธิ์เข้าข่มขวัญและผสมผสานจนกลายเป็นกลิ่นใหม่ที่ดุดันและเป็นเจ้าของอย่างชัดเจน ท่านประธานผงะถอยหลัง ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกตะลึงราวกับเห็นผี “คีย์... เจ้าทำอะไรลงไป! เจ้าคิดจะประกาศความเป็นเจ้าของ... ในขณะที่เขายังไม่ได้บอกความจริงกับข้าอย่างนั้นหรือ!” รินรู้สึกถึงความเจ็บปวดที่ต้นคอ แต่สิ่งที่น่ากลัวกว่าคือความจริงที่กำลังจะถูกเปิดเผย เพราะในขณะที่คีย์กำลังกัดเขานั้น รอยปานรูปจันทร์เสี้ยวที่ซ่อนอยู่หลังใบหูของเขาก็เผยออกมาให้เห็นเด่นชัดภายใต้แสงไฟสลัว ท่านประธานทรุดลงกับเก้าอี้ไม้ มือสั่นเทาขณะชี้มาที่รินด้วยสีหน้าที่ไร้ซึ่งความเย็นชาเหลืออยู่ “รอยนั่น... มันไม่มีทางเป็นไปได้... ในเมื่อเจ้าคือคนที่ข้า...!” กระต่ายพระจันทร์ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ติดตามอ่านและร่วมลุ้นไปกับรินในทุกตัวอักษรนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ