แรงแค้นของศัตรู

“เธอคิดจริงๆ หรือว่าตำแหน่งเคาน์สเตสข้างกายท่านคีย์ จะเป็นของคนกลิ่นขนมหวานอย่างเธอไปได้ตลอดรอดฝั่ง?” เสียงหัวเราะเยาะหยันที่ดังลอดผ่านรอยแง้มของบานประตูไม้สักทอง ไม่ได้ทำให้รินสะดุ้งตกใจเท่ากับชื่อของบุคคลที่สามที่ถูกอ้างถึง โอเมก้าหนุ่มร่างโปร่งยืนนิ่งค้างอยู่หน้าห้องสมุดส่วนตัว มือเรียวที่กำลังถือถาดชาสมุนไพรสำหรับอัลฟ่าหนุ่มพลอยสั่นน้อยๆ จนก้านกระเบื้องเคลือบกระทบกันเบาๆ เป็นเสียงกริ๊ง ภายในห้องนั้น มืดสลัวและอบอวลไปด้วยกลิ่นฟีโรโมนสังเคราะห์ของดอกกุหลาบป่า—กลิ่นฉุนจัดที่จงใจขับไล่กลิ่นวานิลลาละมุนของเขาให้ออกห่าง รินสูดลมหายใจเข้าลึก พยายามสะกดกลั้นความสั่นไหวในอก เขาจำเสียงนั้นได้แม่นยำ... ‘ลูคัส’ บุตรชายเพียงคนเดียวของดยุกแห่งเขตเหนือ ศัตรูหัวใจที่คีย์เคยปฏิเสธอย่างไร้เยื่อใย แต่วันนี้ อีกฝ่ายกลับลอบเข้ามาในคฤหาสน์ตระกูลวาล็อคได้ด้วยอำนาจเบื้องหลังที่แม้แต่พ่อบ้านยังไม่กล้าขัดขวาง “ฉันเตือนด้วยความหวังดีนะริน” เสียงของลูคัสเปลี่ยนเป็นกระซิบต่ำ ทว่าชัดเจนทุกถ้อยคำจนคนฟังรู้สึกราวกับถูกกรีดด้วยใบมีดน้ำแข็ง “คนชั้นต่ำที่ไร้หัวนอนปลายเท้าอย่างเธอ ต่อให้ท่านคีย์จะหลงใหลกลิ่นวานิลลาบนตัวเธอแค่ไหนในยามค่ำคืน แต่บนโต๊ะอาหารของผู้ดีมีตระกูล... เธอก็เป็นได้แค่เศษแก้วที่รอวันบาดมือตัวเองจนเลือดอาบเท่านั้น” รินเม้มริมฝีปากแน่นจนซีดขาว ความเจ็บแปลบแล่นริ้วขึ้นมาในอก ปมในอดีตที่เคยถูกเหยียดหยามเรื่องชาติกำเนิดถูกกระชากให้กลับมาหายใจอีกครั้งราวกับภูตผี แต่วันนี้... เขามีคีย์ มีอ้อมกอดที่อบอุ่นและคำสัญญาว่าความแตกต่างทางชนชั้นจะไม่สามารถพรากพวกเขาจากกันได้ “คุณลูคัสเข้าใจผิดแล้วค่ะ” รินตัดสินใจผลักบานประตูให้เปิดกว้างขึ้น พร้อมก้าวเข้าไปด้วยท่าทีสงبนิ่ง แม้หัวใจจะเต้นระรัวราวกับกลองศึก “ท่านคีย์ไม่ได้มองใครที่ชนชั้นภายนอก และดิฉัน... เอ่อ รินเองก็ไม่ได้มาที่นี่เพื่อแข่งขันกับใครทั้งนั้นค่ะ” ลูคัสหันขวับมามอง โอเมก้าตระกูลสูงศักดิ์หรี่ตาลงมองผู้มาใหม่ด้วยรังสีอำมหิต รอยยิ้มเยาะปรากฏขึ้นที่มุมปากสวย “ปากกล้าขึ้นนี่... เจ้าลูกกวางน้อย กล้าดียังไงมาต่อปากต่อคำกับฉัน? ลืมไปแล้วหรือไงว่าตระกูลของเธอเคยติดหนี้บุญคุณฝั่งเหนืออยู่เท่าไหร่ หรือคิดว่ามีท่านคีย์คอยคุ้มกะลาหัว แล้วจะทำอะไรก็ได้ตามใจชอบ?” “รินไม่เคยลืมตัวค่ะ” รินวางถาดแบล็คทีลงบนโต๊ะไม้กั้นกลางระหว่างพวกเขาสองคนอย่างมั่นคง “แต่รินก็รู้ดีว่าอะไรควรทำ และอะไรที่ไม่ควรทำ... เช่นการลอบเข้ามาในพื้นที่ส่วนตัวของคนอื่นอย่างไร้มารยาทแบบนี้” ดวงตาคู่นคมของลูคัสวาวโรจน์ด้วยความโกรธเกรี้ยว ฟีโรโมนกลิ่นกุหลาบป่าพวยพุ่งออกมาข่มขู่ กดดันจนรินต้องถอยหลังไปหนึ่งก้าว ลมหายใจเริ่มติดขัดเมื่อความต่างของชนชั้นและระดับฟีโรโมนพยายามบีบให้โอเมก้าตัวเล็กทรุดลงไปกองกับพื้น “สามห่าว!” ลูคัสก้าวเข้าประชิด มือเรียวยาวคว้าข้อมือของรินไว้แน่น บีบจนกระดูกแทบแหลก “เธอคิดว่าได้ใจมากสินะที่ท่านคีย์ออกโรงปกป้องในงานเลี้ยงสัปดาห์ก่อน? แต่น่าเสียดาย... คนอย่างท่านคีย์ไม่มีทางรักโอเมก้าไร้ค่าอย่างเธอไปจนวันตายหรอก เพราะอีกไม่นาน คนที่จะยืนเคียงข้างเขา... จะเป็นคนที่คู่ควรที่สุดอย่างฉันเท่านั้น!” “ปล่อยรินนะคะ!” รินพยายามสะบัดข้อมือออก แต่แรงของลูคัสกลับมีมากกว่าที่คิด ในจังหวะชุลมุนนั้นเอง ลูคัสกลับคว้าขวดแก้วน้ำหอมราคาแพงที่วางอยู่บนชั้นหนังสือปัดตกลงพื้นแตกกระจายเสียงดังสนั่น พร้อมกับที่ร่างของลูคัสเองโถมถอยหลังล้มลงไปกองกับพื้น ท่ามกลางเศษแก้วระเกะระกะ และกรีดร้องออกมาสุดเสียง “โอ๊ย! ริน... ทำไมเธอถึงผลักฉันล่ะ ฉันแค่มาคุยดีๆ ด้วยแท้ๆ!” รินเบิกตากว้างด้วยความตกใจกับเหตุการณ์พลิกผันตรงหน้า เขาอ้าปากค้าง สมองขาวโพลนไปหมดเมื่อตั้งรับแผนร้ายไม่ทัน “คุณลูคัส! พูดอะไรน่ะคะ รินไม่ได้...” “เกิดอะไรขึ้นที่นี่!” เสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจที่คุ้นเคยดังขึ้นที่หน้าประตูห้องสมุด พร้อมกับแรงกดดันจากฟีโรโมนอัลฟ่าเลือดบริสุทธิ์ที่แผ่ซ่านจนอุณหภูมิในห้องลดฮวบลงทันที คีย์ก้าวเข้ามาด้วยใบหน้าเคร่งขรึม ดวงตาสีรัตติกาลกวาดมองสภาพห้องที่ยุ่งเหยิง เศษแก้วกระจายเกลื่อน และภาพของลูคัสที่กำลังนั่งกุมข้อมือตัวเองอยู่บนพื้น มีรอยขีดข่วนแดงเรื่อที่ฝ่ามือ พร้อมกับหยดน้ำตาคลอเบ้าอย่างน่าสงสาร “ท่านคีย์...” ลูคัสสะอื้นไห้เสียงสั่น ขยับกายถอยหนีรินราวกับหวาดกลัว “ฮือ... ท่านคีย์ช่วยด้วยค่ะ ลูแคสแค่มาเยี่ยมและเตือนสติเรื่องงานเลี้ยงสมรส แต่ริน... รินคงไม่พอใจที่ถูกตักเตือน เลยผลักลูคัสล้มลง แถมยังขู่ว่าจะทำร้ายด้วยค่ะ” รินหันขวับไปมองอัลฟ่าหนุ่มที่ตนรักยิ่ง หัวใจกระตุกวูบเมื่อเห็นแววตาคู่คมนั้นนิ่งงัน ดำมิ่ง และไร้ซึ่งระลอกคลื่นใดๆ คีย์ไม่ได้มองรินทันที เขากวาดสายตาสำรวจร่องรอยความเสียหายทั้งหมด ก่อนจะก้าวผ่านร่างของรินไปอย่างเย็นชาเพื่อพยุงลูคัสให้ลุกขึ้นยืนด้วยความนุ่มนวลที่จงใจแสดงให้เห็นต่อหน้า “เจ็บมากไหม?” เสียงทุ้มเอ่ยถามลูคัสด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยนกว่าปกติ รินรู้สึกเหมือนมีก้อนสะอื้นจุกอยู่ที่ลำคอ ขาเรียวพาสยบยอมอยู่กับที่ กลิ่นวานิลลาหอมหวานที่เคยเยียวยาหัวใจของคีย์มาตลอด ตอนนี้กลับสั่นไหวและเจือจางลงจนแทบไม่เหลือเค้าเดิม คีย์หันกลับมามองริน ชั่ววินาทีนั้น... ดวงตาที่เคยมีแต่ความรักและความอบอุ่น กลับแปรเปลี่ยนเป็นความว่างเปล่าที่ทำเอาโอเมก้าหนุ่มหนาวเหน็บไปถึงไขกระดูก “ริน... อธิบายมาซิ ว่านี่มันเรื่องอะไรกัน” ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและคอยส่งกำลังใจให้ความรักของทั้งคู่มาจนถึงตอนนี้นะคะ <3 — กระต่ายพระจันทร์