อดีตที่เชื่อมโยง

แฟ้มหนังสีดำเก่าคร่ำครึที่ถูกวางกระแทกลงบนโต๊ะไม้สักทองส่งเสียงทึบหนักหน่วง มันไม่ใช่แค่เอกสาร แต่มันคือเศษซากปรักหักพังของความลับที่คีย์พยายามฝังกลบไว้ใต้พรมหรูหราของตระกูลอัลฟ่าเลือดบริสุทธิ์มานานนับทศวรรษ รินสะดุ้งเล็กน้อย กลิ่นวานิลลาหวานละมุนที่มักจะลอยวนรอบตัวยามที่เขาสงบสุข บัดนี้กลับแปรเปลี่ยนเป็นกลิ่นหอมเจือความตื่นตระหนก เมื่อดวงตากลมโตเงาใสเงยขึ้นสบกับนัยน์ตาสีอำพันเข้มข้นของอัลฟ่าหนุ่มผู้เป็นเจ้าของหัวใจ แววตาของคีย์ในยามนี้ว่างเปล่าจนน่ากลัว แต่มันกลับซ่อนพายุอารมณ์ที่พร้อมจะแผดเผาทุกอย่างให้เป็นจุล "คุณคีย์... นี่มันอะไรกันคะ" น้ำเสียงของรินสั่นพร่าเล็กน้อย พยายามควบคุมไม่ให้ความประหม่าแสดงออกมาชัดเจนเกินไป นิ้วเรียวบางแตะลงบนสันแฟ้มเย็นเฉียบราวกับมันเป็นวัตถุอันตราย "สิ่งที่เธอควรจะได้รู้ตั้งนานแล้ว... ริน" คีย์เอ่ยขึ้น น้ำเสียงทุ้มต่ำราบเรียบไร้ระลอกคลื่น ทว่าทุกคำที่หลุดออกมาจากริมฝีปากหยักนั้นกลับหนักอึ้งราวกับค้อนที่ทุบลงกลางใจ ร่างสูงใหญ่ก้าวเข้ามาประชิดโต๊ะทำงาน กลิ่นฟีโรโมนป่าสนและหิมะแรกเริ่มแผ่ซ่านกดดันบรรยากาศในห้องทำงานส่วนตัวให้แคบลงจนแทบหายใจไม่ออก รินเม้มริมฝีปากแน่น ความรู้สึกเจ็บแปลบที่คุ้นเคยตีตื้นขึ้นมาในอก ปมในใจเรื่องชนชาติและชาติกำเนิดที่เขาพยายามวิ่งหนีมาตลอดกำลังถูกขุดคุ้ยขึ้นมาอีกครั้ง มือบางค่อยๆ เปิดแฟ้มเอกสารแผ่นนั้นออกอย่างกล้าๆ กลัวๆ แสงไฟสีส้มสลัวจากโคมไฟตั้งโต๊ะส่องกระทบกระดาษแผ่นแรก ภาพถ่ายใบเก่าสีซีดปรากฏแก่สายตา หญิงสาวหน้าตาสะสวยในชุดโอเมก้าชนชั้นแรงงาน รอยยิ้มของเธอบนภาพช่างอบอุ่นและคุ้นตาอย่างประหลาด แต่สิ่งที่ทำให้หัวใจของรินกระตุกวูบจนแทบหยุดเต้น คือสร้อยคอรูปพระจันทร์เสี้ยวที่ห้อยอยู่บนคอของหญิงสาวในภาพ... มันคือเส้นเดียวกับที่แม่ของเขาทิ้งไว้ก่อนจะจากไป "ทะ...ทำไม..." รินเงยหน้าขึ้นมองคีย์ หยาดน้ำใสคลอหน่วยที่หน่วยตา ความสับสนถาโถมเข้ามาจนสมองขาวโพลน "ผู้หญิงคนนี้... เกี่ยวอะไรกับผมคะคุณคีย์" คีย์ไม่ได้ตอบในทันที อัลฟ่าหนุ่มเบือนหน้าหนีไปทางหน้าต่างกระจกบานใหญ่ที่สะท้อนเงาความมืดมิดยามค่ำคืน กรามคมขบเข้าหากันแน่นจนเป็นสันนูน เขากำลังต่อสู้กับปีศาจในใจที่กัดกินเขามาตั้งแต่ยังเด็ก ความจริงที่ถูกซ่อนไว้ภายใต้หน้ากากแห่งความสมบูรณ์แบบของตระกูลขุนนางกำลังจะถูกฉีกกระชาก "แม่ของเธอ... ไม่ได้เสียชีวิตอุบัติเหตุธรรมดาอย่างที่เธอเข้าใจ ริน" คีย์หันกลับมามองด้วยแววตาที่เจ็บปวดลึกซึ้ง "และตระกูลของฉัน... มีส่วนเกี่ยวข้องโดยตรงกับการตายของท่าน" คำพูดนั้นราวกับสายฟ้าฟาดลงกลางใจ รินเซถอยหลังไปหนึ่งก้าว ชนเข้ากับชั้นหนังสือจนส่งเสียงดังลั่น โลกทั้งใบหมุนคว้าง กลิ่นวานิลลาของเขาแปรเปลี่ยนเป็นกลิ่นหวานขมด้วยความช็อก ความไว้เนื้อเชื่อใจ ความรัก และความอบอุ่นทั้งหมดที่คีย์มอบให้พังทลายลงในเสี้ยววินาที "คุณโกหก..." รินส่ายหัวช้าๆ หยาดน้ำตาไหลอาบแก้มเนียนอย่างห้ามไม่อยู่ "ถ้าคุณรู้... ถ้าตระกูลของคุณทำลายครอบครัวผม แล้วทำไมคุณถึง... ทำไมคุณถึงทำดีกับผม ทำไมคุณถึงดึงผมเข้ามาในชีวิตของคุณ!" เสียงสะอื้นไห้ปะปนกับความโกรธเกรี้ยวที่พยายามพุ่งพล่าน รินไม่ใช่โอเมก้าหัวอ่อนที่จะยอมให้ใครเหยียบย่ำศักดิ์ศรีได้อีกต่อไป ความรู้สึกถูกหักหลังมันรุนแรงเสียจนเขาอยากจะกรีดร้องออกมาดังๆ คีย์สาวเท้ายาวเข้ามาหาร่างบาง คว้าข้อมือเรียวไว้ด้วยแรงที่พอเหมาะไม่ให้เจ็บ แต่เด็ดขาดพอที่จะไม่ยอมให้รินหนีไปไหน ดวงตาสีอำพันคู่นั้นแดงก่ำด้วยความรู้สึกผิดที่อัดอั้นมานานปี "เพราะฉันต้องการชดใช้ยังไงล่ะ!" คีย์ตะโกนออกมา เสียงทุ้มเข้มนั้นสั่นเครือเล็กน้อย ซึ่งเป็นสิ่งที่หา 10 ปีมีครั้งสำหรับอัลฟ่าเลือดบริสุทธิ์ผู้เย่อหยิ่ง "ทุกสิ่งที่ฉันทำ... ความรักที่ฉันมอบให้เธอ มันไม่ใช่เรื่องโกหก ริน! ฉันรักเธอ ตั้งแต่วินาทีแรกที่ได้กลิ่นวานิลลาของเธอในงานเลี้ยงวันนั้น... ฉันถึงเพิ่งมารู้ทีหลังว่า สายเลือดที่ไหลเวียนอยู่ในตัวเธอก็คือสายเลือดเดียวกับผู้หญิงที่แม่ของฉันเคยพรากทุกอย่างไป" มีนา เพื่อนสนิทที่ยืนรออยู่หน้าห้องและแอบฟังอยู่นาน ตัดสินใจผลักประตูเปิดเข้ามาด้วยความตกใจเมื่อได้ยินเสียงทะเลาะกันรุนแรง แต่ภาพที่เธอเห็นคือรินที่กำลังยืนตัวสั่นเทา และคีย์ที่กำลังจมอยู่กับความมืดมนของอดีต "ริน! เกิดอะไรขึ้น..." มีนาก้าวเข้าไปหมายจะประคองเพื่อนรัก แต่ถูกรินยกมือขึ้นห้ามไว้เสียก่อน รินดึงข้อมือของตัวเองออกจากพันธการของคีย์อย่างช้าๆ แววตาที่เคยมีแต่ความอ่อนโยนและความรัก บัดนี้กลับเต็มไปด้วยความร้าวรานที่ยากจะประสาน "คุณบอกว่ารักผม... แต่คุณกลับเก็บความลับนี้ไว้จากผมเหรอคะคุณคีย์" รินยิ้มทั้งน้ำตา รอยยิ้มที่เจ็บปวดที่สุดเท่าที่คีย์เคยเห็นมา "คุณมองหน้าผมแล้วเห็นอะไรคะ? เห็นคนรัก หรือเห็นความผิดบาปที่คุณต้องชดใช้กันแน่?" บรรยากาศในห้องเย็นเยียบลงจนแทบกลายเป็นน้ำแข็ง คีย์อ้าปากจะเอ่ยคำแก้ตัว แต่ลำคอกลับตีบตันราวกับมีก้อนสะอื้นจุกอยู่ คำพูดนับพันที่เตรียมมาพังทลายลงต่อหน้าหยาดน้ำตาของโอเมก้าอันเป็นที่รัก ทว่า... ในวินาทีที่ความสัมพันธ์ของทั้งคู่กำลังแขวนอยู่บนเส้นด้ายอันเปราะบางนั้นเอง เสียงฝีเท้าหนักแน่นหลายคู่ก็ดังขึ้นที่โถงทางเดินด้านนอก พร้อมกับเสียงเคาะประตูดังสนั่นหวั่นไหว ปัง! ปัง! ปัง! ประตูกระจกบานหรูถูกผลักเปิดออกอย่างไร้ซึ่งมารยาท ร่างของชายสูงวัยในชุดสูทสีเข้ม ใบหน้าเคร่งขรึมและมีรอยแผลเป็นจางๆ ที่มุมปากก้าวเข้ามา พร้อมกับบอดี้การ์ดในชุดสูทดำอีกสี่คน กลิ่นฟีโรโมนอัลฟ่ารุ่นเก๋าที่ทรงพลังและกดดันพุ่งทะยานเข้าปกคลุมห้องจนทุกคนต้องหายใจติดขัด "ไม่นึกเลยนะ ว่าหลานชายตัวดีของฉัน จะแอบพา 'ลูกสาว' ของคนทรยศคนนั้น เข้ามาซ่อนไว้ในคฤหาสน์ตระกูลคาร์ลเตอร์แห่งนี้..." เสียงทุ้มแหบพร่าแต่ทรงอำนาจเอ่ยขึ้น พร้อมกับรอยยิ้มเยียบเย็นที่มุมปากของผู้นำตระกูลคนเก่า—ปู่ของคีย์เอง ที่ปรากฏตัวขึ้นพร้อมกับความลับอีกหนึ่งบทที่กำลังจะพลิกชีวิตของพวกเขาไปตลอดกาล... ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและคอยส่งกำลังใจให้ความรักของทั้งคู่มาจนถึงตอนนี้นะคะ