การโจมตีที่รุนแรง

กลิ่นหอมหวานละมุนของวานิลลาที่เคยลอยอบอวลอยู่ในห้องทำงานกว้าง กลับถูกแทนที่ด้วยกลิ่นฉุนรุนแรงของฟีโรโมนอัลฟ่าแปลกปลอมที่พยายามกดทับทุกตารางเมตรจนแทบหายใจไม่ออก ร่างบางของรินสั่นเทาเล็กน้อยไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เป็นเพราะสัญชาตญาณโอเมก้าในตัวกำลังกรีดร้องเตือนภัยอย่างบ้าคลั่ง ดวงตากลมโตมองเงาร่างสูงใหญ่สามร่างที่ก้าวเข้ามาในห้องส่วนตัวอย่างอุกอาจ การรักษาความปลอดภัยของคฤหาสน์ตระกูลคีย์ถูกเจาะทะลวงอย่างง่ายดายเกินไป นั่นหมายความว่า... มีหนอนบ่อนไส้อยู่ข้างใน "พวกแกเป็นใคร... ต้องการอะไร" เสียงหวานเอ่ยถามอย่างพยายามควบคุมความสั่นพร่าในลำคอ ถอยหลังจนสะโพกชนเข้ากับขอบโต๊ะทำงานไม้เนื้อแข็ง "ท่านผู้นำไม่ได้ต้องการตัวเจ้าอัลฟ่าเลือดบริสุทธิ์นั่น... แต่เป็น 'ของหวาน' ชิ้นโปรดต่างหากที่จะทำให้มันยอมคุกเข่า" ชายฉกรรจ์ในชุดสูทสีดำสนิทคนหนึ่งแค่นยิ้มเยาะ ดวงตาคมกริบมองสำรวจโอเมก้าหนุ่มราวกับสัตว์ป่ากำลังจ้องเหยื่อ รินกำมือแน่นจนเล็บจิกเข้ากับฝ่ามือ ความทรงจำเลวร้ายสมัยที่ยังถูกมองว่าเป็นโอเมก้าชั้นต่ำไร้ค่าพรั่งพรูขึ้นมาในหัว สมัยที่เขาต้องดิ้นรนเอาชีวิตรอดโดยไม่มีใครปกป้อง แต่ตอนนี้... เขาไม่ใช่รินคนเดิมอีกต่อไปแล้ว คีย์สอนให้เขารู้จักคุณค่าในตัวเอง สอนให้เขากล้าที่จะยืนหยัด *พรึบ!* แจกันแก้วคริสตัลราคาแพงบนโต๊ะถูกกวาดลงพื้นแตกกระจายอย่างไร้ความเสียดาย รินคว้าเศษแก้วชิ้นใหญ่ขึ้นมาตั้งรับ สัญชาตญาณการเอาตัวรอดพุ่งพล่าน กลิ่นวานิลลาที่ปกติจะหอมหวานละมุน บัดนี้กลับถูกขับออกมาเข้มข้นขึ้นเพื่อต่อต้านแรงกดดันของอัลฟ่าระดับสูง "อย่าเข้ามานะ!" รินตวาดลั่น ดวงตาฉายแววเด็ดเดี่ยว แม้ขาจะสั่นระริกแต่ก็ไม่ยอมถอยหลังอีกแม้แต่ก้าวเดียว "พยศเสียจริง... น่าสนุกดีนี่" หัวหน้ากลุ่มลอบยิ้มเหี้ยม ไม่สะทกสะท้านกับอาวุธในมือของอีกฝ่ายเลยแม้แต่น้อย ชั่วพริบตานั้น กลิ่นฟีโรโมนกดดันมหาศาลก็ถูกปล่อยออกมาพร้อมกันจากทั้งสามคน รินรู้สึกเหมือนมีภูเขาทั้งลูกมากดทับลงบนบ่า ร่างกายที่เคยแข็งขืนเริ่มอ่อนยวบอย่างไร้เรี่ยวแรง กลิ่นวานิลลาหอมหวานเริ่มเจือจางลงด้วยพิษของฟีโรโมนข่มขู่ที่รุนแรงเกินกว่าโอเมก้าคนเดียวจะรับไหว สติของเขากำลังจะเลือนรางลงทุกที *ไม่... ฉันจะยอมแพ้ที่นี่ไม่ได้... คีย์...* ภาพใบหน้าเย็นชาแต่แฝงไปด้วยความอบอุ่นทุกครั้งที่ยามโอบกอดเขาผุดขึ้นมาในห้วงคำนึง รินกัดริมฝีปากจนได้กลิ่นคาวเลือด ความเจ็บ ปวดช่วยดึงสติให้กลับมาเสี้ยววินาทีหนึ่ง ก่อนที่ผ้าเช็ดหน้าชุบยาสลบจะถูกกดปิดลงบน จมูกและเรียวปากของเขาอย่างรวดเร็ว "อื้อ...!" เสียงประท้วงเล็ดลอดได้เพียงแผ่วเบา ร่างบางสะท้านเฮือก แรงขัดขืนทั้งหมดค่อยๆ มอดดับลง ทัศนียภาพรอบกายบิดเบี้ยวหมุนควอนก่อนที่ความมืดมิดจะเข้ากลืนกินสติสัมปชัญญะทั้งหมด ในขณะเดียวกัน ที่ห้องประชุมลับห่างออกไปอีกปีกหนึ่งของคฤหาสน์ คีย์ที่กำลังนั่งฟังรายงานสถานการณ์จากมีนา อยู่ๆ ก็ชะงักกึก แก้วกาแฟในมือแทบแตกละเอียดเมื่อหัวใจกระตุกวูบอย่างไม่มีสาเหตุ กลิ่นวานิลลา... กลิ่นวานิลลาของรินที่เชื่อมโยงกับพันธะของเขา จู่ๆ ก็ขาดหายไปจากความรู้สึก! ดวงตาคมกริบของอัลฟ่าเลือดบริสุทธิ์เปลี่ยนเป็นสีแดงก่ำด้วยความโกรธเกรี้ยวขั้นสุดยอด ฟีโรโมนกดดันระดับราชาถูกปล่อยทะลักออกมาจนกระจกหน้าต่างห้องประชุมร้าวเป็นทางยาว มีนาถึงกับทรุดฮวบลงไปกองกับพื้นด้วยความหวาดกลัว "คีย์... เกิดอะไรขึ้น..." มีนาละล่ำละลักถาม หน้าซีดเผือด คีย์ไม่ตอบ ร่างสูงลุกขึ้นยืนด้วยความเร็วสูงจนเก้าอี้ล้มคว่ำ รังสีอำมหิตแผ่ซ่านไปทั่วบริเวณ ดวงตาสีรัตติกาลลุกโชนด้วยเพลิงโทสะที่พร้อมจะแผดเผาทุกสิ่งที่ขวางหน้าให้เป็นจุล "มันกล้าดียังไง..." เสียงทุ้มต่ำลอดไรฟันอย่างน่ากลัว บรรยากาศรอบตัวเย็นยะเยือกจนน่าขนพองสเกล "กล้าดียังไงมาแตะต้องคนของฉัน" คีย์ก้าวเท้าเดินออกจากห้องด้วยความเร็วดุจพายุ ทว่า... เมื่อเขาเปิดประตูห้องทำงานส่วนตัวที่ควรจะมีร่างบางรออยู่ ภาพที่ปรากฏตรงหน้ากลับมีเพียงเศษแก้วกระจายเกลื่อนพื้น และหน้าต่างบานใหญ่ที่เปิดกว้างรับลมยามค่ำคืน พร้อมกับรอยเปื้อนจางๆ ของกลิ่นฟีโรโมนแปลกปลอมที่ทิ้งไว้เย้ยหยัน ทว่า บนโต๊ะทำงานตัวเดิม กลับมีซองจดหมายสีดำสนิทวางอยู่ พร้อมกับรอยเลือดหยดเล็กๆ ที่ยังคงความสดใหม่... — กระต่ายพระจันทร์